สวัสดีครับ การมาตั้งกระทู้ในครั้งนี้ไม่ได้หวังว่าจะประจานใคร เพียงแต่ตัวผมเป็นคนญาติไม่เยอะ ด้านเพื่อน ผมก็ไม่อยากเล่าให้ฟังเพราะกลัวเขาจะทุกข์กับปัญหาของเรา เลยอยากมาปรึกษาคนนอกเผื่อจะมีแนวคิดอะไรใหม่ ๆ เมื่อได้คำตอบแล้วแพลนจะลบเนื้อหากระทู้นี้ครับ ขอบคุณครับ
จริง ๆ เราผมกับแม่ทะเลาะกันเรื่องอื่น ๆ ครับแต่เขาก็พูดโยงที่ออกนอกเรื่องเรื่อย ๆ มีหลายเรื่องที่งงว่าพูดออกมาได้ยังไง (ในส่วนนี้ทำผมเป็นทุกข์อยู่ครับและมีแผนจะปรึกษาจิตแพทย์เรียบร้อยแล้ว) แต่ในกระทู้นี้จะขอถามแค่ประเด็นเดียวที่เขาว่ามาแล้วกันครับ
แม่ผมเป็นคนที่ทำงานไม่ค่อยนานในแต่ละท่ี่ครับ และออกมาแบบไม่มีแผนไม่มีงานสำรอง แน่นอนว่าเงินคงขาดมือ (แม่แต่งงานใหม่และหย่าแล้วมีลูกอีก1คน ส่วนผมอยู่กับพ่อครับ)
เมื่อเงินไม่พอแม่มักจะมาขอยืมผมกับพ่อซึ่งมีคืนบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะไม่คืนครับ มีแต่น้ำตาร้องไห้
เขาก็พูดว่า ตอนนี้อยากให้ช่วยประคองไปก่อน เหมือนกับตอนเด็ก ๆ ที่แม่ก็ยังประคองตัวผมเลี้ยงผมเลย
ในความคิดของผม ผมคิดว่ามันเทียบไม่ได้ เพราะเด็กเกิดมาเพราะพ่อแม่ให้เกิด ก็ต้องรับผิดชอบเลี้ยงดูอยู่แล้ว อีกทั้งเด็กเดินก็ไม่คล่อง พูดไม่ชัด วุฒิการศึกษาก็ไม่มีจะไปหางานทำได้ยังไง มันจึงเทียบไม่ได้กับผู้ใหญ่อย่างเขาเลย ที่มีครบทั้งวุฒิปริญญาตรี
ซึ่งแม่ก็ตอบกลับมาว่า มันไม่เกี่ยวกับวุฒิ มันเกี่ยวกับสันดา*
ถ้าถามว่าผมช่วยเขามั้ย จริง ๆ ก็ช่วยหลายอย่างนะครับ แต่เขามักจะบอกว่ามันเล็กน้อยเสมอ (แต่ผมก็ตอบเขากลับไปถ้าสิ่งที่ผมให้มันน้อยจริง ๆ ทำไมแม่ถึงหาเองไม่ได้ ถ้าอะไรที่หาเองไม่ได้ก็อย่าไปดูถูก) เพราะผมไม่ค่อยให้เงินครับ จะให้เป็นอย่างอื่นมากกว่า (เพราะแม่เคยมาขอยืมเงินหลายครั้ง(ที่ไม่ได้ใช้คืนด้วย) เป็นก้อนถึงหลักแสนก็มี แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยครับ)
พยายามย่อเรื่องที่สุดแล้วครับ ดีเทลมันเยอะมาก ยังไงถ้าเกิดมีข้อมูลไหนที่ทำให้คนอ่านเข้าใจผิดผมจะไปคอมเม้นบอกนะครับ
ประมาณนี้ครับ ทุกคนพอจะเข้าใจมั้ยครับว่าการเทียบแบบนี้มันสมเหตุสมผลจริง ๆ หรอครับหรือมองได้ในมุมไหนอีก ขอบคุณครับ
ทะเลาะกันแล้วแม่เปรียบเทียบแบบนี้ถือว่าสมเหตุสมผลมั้ัยครับ
จริง ๆ เราผมกับแม่ทะเลาะกันเรื่องอื่น ๆ ครับแต่เขาก็พูดโยงที่ออกนอกเรื่องเรื่อย ๆ มีหลายเรื่องที่งงว่าพูดออกมาได้ยังไง (ในส่วนนี้ทำผมเป็นทุกข์อยู่ครับและมีแผนจะปรึกษาจิตแพทย์เรียบร้อยแล้ว) แต่ในกระทู้นี้จะขอถามแค่ประเด็นเดียวที่เขาว่ามาแล้วกันครับ
แม่ผมเป็นคนที่ทำงานไม่ค่อยนานในแต่ละท่ี่ครับ และออกมาแบบไม่มีแผนไม่มีงานสำรอง แน่นอนว่าเงินคงขาดมือ (แม่แต่งงานใหม่และหย่าแล้วมีลูกอีก1คน ส่วนผมอยู่กับพ่อครับ)
เมื่อเงินไม่พอแม่มักจะมาขอยืมผมกับพ่อซึ่งมีคืนบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะไม่คืนครับ มีแต่น้ำตาร้องไห้
เขาก็พูดว่า ตอนนี้อยากให้ช่วยประคองไปก่อน เหมือนกับตอนเด็ก ๆ ที่แม่ก็ยังประคองตัวผมเลี้ยงผมเลย
ในความคิดของผม ผมคิดว่ามันเทียบไม่ได้ เพราะเด็กเกิดมาเพราะพ่อแม่ให้เกิด ก็ต้องรับผิดชอบเลี้ยงดูอยู่แล้ว อีกทั้งเด็กเดินก็ไม่คล่อง พูดไม่ชัด วุฒิการศึกษาก็ไม่มีจะไปหางานทำได้ยังไง มันจึงเทียบไม่ได้กับผู้ใหญ่อย่างเขาเลย ที่มีครบทั้งวุฒิปริญญาตรี
ซึ่งแม่ก็ตอบกลับมาว่า มันไม่เกี่ยวกับวุฒิ มันเกี่ยวกับสันดา*
ถ้าถามว่าผมช่วยเขามั้ย จริง ๆ ก็ช่วยหลายอย่างนะครับ แต่เขามักจะบอกว่ามันเล็กน้อยเสมอ (แต่ผมก็ตอบเขากลับไปถ้าสิ่งที่ผมให้มันน้อยจริง ๆ ทำไมแม่ถึงหาเองไม่ได้ ถ้าอะไรที่หาเองไม่ได้ก็อย่าไปดูถูก) เพราะผมไม่ค่อยให้เงินครับ จะให้เป็นอย่างอื่นมากกว่า (เพราะแม่เคยมาขอยืมเงินหลายครั้ง(ที่ไม่ได้ใช้คืนด้วย) เป็นก้อนถึงหลักแสนก็มี แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยครับ)
พยายามย่อเรื่องที่สุดแล้วครับ ดีเทลมันเยอะมาก ยังไงถ้าเกิดมีข้อมูลไหนที่ทำให้คนอ่านเข้าใจผิดผมจะไปคอมเม้นบอกนะครับ
ประมาณนี้ครับ ทุกคนพอจะเข้าใจมั้ยครับว่าการเทียบแบบนี้มันสมเหตุสมผลจริง ๆ หรอครับหรือมองได้ในมุมไหนอีก ขอบคุณครับ