จริตของพระพุทธเจ้า ต่างกันอย่างไร

จะเห็น คนเกียจคร้านจำนวนมาก อ้างว่า สาวกในสมัยพุทธกาล ไม่เห็นต้องปฏิบัติอะไรเลย แค่ฟังธรรมพระพุทธเจ้าก็บรรลุธรรมแล้ว ไม่ศึกษาพระไตรปิฎกให้ดีๆ ท่านทั้งหลายบำเพ็ญบารมี ทาน ศีล สมาธิ ปัญญามานับชาติไม่ถ้ว

อยากถามความเห็นผู้รู้ทุกๆท่านว่าหลักโยนิโสมนสิการหรือกระทำในใจโดยแยบคายที่เป็นอาหารของสติสัมปชัญญะตามที่พระพุทธเจ้าสอนเขาทำกันอย่างไรครับคิดแบบไหน

อยากถามความเห็นทุกๆท่านว่าการอธิบายและตีความคำสอนพระพุทธเจ้าโดยสมเด็จพระญาณสังวรสมเด็จพระสังฆราชเชื่อได้ใช่ไหมครับเพราะทั่วโลกยกย่องรับรองพระองค์ท่านใช่ไหม โดยเฉพาะที่ตรัสว่าหลักการภาวนาสติปัฏฐาน4ทำให

สมาธิที่ดี ศรัทธา วิริยะ สติ สมาธิ และปัญญา ที่สมดุล ไม่โง่ ไม่หลง

ปัญญา ศรัทธา วิริยะ เกี่ยวข้องกันทั้งนั้นเลย แต่ทำไมถึงมีการแบ่งครับ

อันนี้จขกทเพิ่งสังเกตเลยสงว่าที่หลวงวงงตามหาบัวและศิษย์ท่านอย่างหลวงพ่ออินทร์ถวายไม่ค่อยสอนฆราวาสปฏิบัติภาวนาตรงๆเป็นเพราะท่านถนัดสอนพิจารณากายซึฆราวาสไม่ถนัดไม่ถูกจริตหรือเปล่าครับขณะเดียวกับศิษยหลวง

เมื่อมีทุกข์ เป็นผู้มีปัญญาดำรงจิตไว้อย่างถูกต้อง มีความศรัทธา มีความเพียรในการปฏิบัติธรรมในธรรมที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ดีแล้ว เจริญทั้ง สติ และสมาธิ ย่อมเห็นทุกข์ จึงไม่เนินช้า เหมือนดังแม่ไก่กกไข่ อย