คือเราอดทนมาสิบกว่าปีเเล้วค่ะกับการโดนครอบครัวดูถูกต่อว่าด่าต่างๆนาๆ มันอาจจะเป็นเรื่องปกติ(มั้ง)เพราะหลายๆคนก็เคยโดนกันหรือบางคนก็อาจโดนหนักกว่านี้ แต่สำหรับเราที่โดนมาต่างๆนาๆ ตั้งเเต่ตอนเด็กมากๆก็โดนยายตัวเองรักหลานไม่เท่ากันคือจะทำกับหลานคนหนึ่งดีมากๆแต่ทำกับเรานั้นคนละขั้วจะชอบจับผิดเราเราไปเล่นกับเพื่อนข้างบ้านก็ตี ขอตังบาทเดียวก็ตีทั้งที่ตอนนั้นพ่อแม่เราเป็นคนส่งตังมาให้ทุกๆเดือน แค่เราขอตังไปซื้อขนมก็หยิกแขนเราจนเลือดออก จนเราคิดว่าเราใช่หลานของแกจริงๆมั้ยแต่เราก็คือหลานแท้ๆนี่แหละหน้าตาเราเหมือนแม่ ส่วนแม่เองก็ดูรักกับแกดีนะแกก็ดูรักแม่เพราะทุกครั้งที่เจอกันก็จะพูดกันดีๆดีกว่าตอนยายพูดกับเรา จริงๆเราก็มีข้อสังเกตุอย่างนึงคือเวลาที่พ่อหรือแม่เราลงมาเยี่ยมโดยเฉพาะพ่อเพราะพ่อแม่ทำงานที่กทม.ไม่สะดวกเลี้ยงเราด้วยตัวเองแต่ทุกๆเดือนตอนนั้นแกก็จะกลับมาเยี่ยม ทีนี้พอแกมาเยี่ยมยายจะพูดดีกับเรามากๆพูดดีจนเราไม่เชื่อหูตัวเองเเต่เรื่องนี้เราก็ไม่กล้าบอกใครเพราะบอกไปก็ไม่มีใครเชื่อตอนเด็กเรารักพ่อเรามากที่สุดเพราะพ่อเราเป็นคนอ่อนโยนทัศนคติดีเป็นคนอดทนเข้มเเข็งและก็คอยตามใจเราด้วยความไม่มีเวลา ส่วนเเม่เราไม่ค่อยมีความสนิทกับแกมากนักเพราะนั่นแหละแกอาจจะได้ยายมามั้งแต่ไม่รู้สองคนนี้เป็นอะไรกับเรา แล้วต่อมาพ่อแม่เราก็หย่ากัน เล่าเรื่องเเม่กันบ้างคือแม่เราชอบด่าเราดังๆพูดเสียงใส่เราดังๆต่อหน้าคนเยอะๆเหมือนยาย แม่เราชอบใช้เราล้างจานซึ่งก็ปกติแต่วิธีแกคือถ้าล้างไม่สะอาด ไม่สะอาดของแกคือถ้ามีกลิ่นน้ำยาล้างจานเเค่นิดเดียวคือไม่ได้ต้องล้างจนกว่าจะหมดกลิ่น ตัดภาพมาตอนแกล้างเองเเค่ถูๆจุมๆดมจานดูก็มีกลิ่นน้ำยา แถมตอนเด็กชอบบังคับเราอาบน้ำถ้าอาบไม่นานเหมือนแกเเปลว่ายังไม่ได้อาบจะโดนไล่ไปอาบใหม่หรือบางทีแกก็จับเราอาบน้ำไม่ดิจับเอาน้ำราดหัวจนเราหายใจไม่ทันชอบบีบคั้นเราแต่จะพูดดีด้วยตอนเรามีประโยชน์ ครอบครัวไม่พอไปโรงเรียนก็โดนเเกล้งโดนไถตังบ่อยมากๆโดนแกล้งหนักสุดคือโดนกรีดกระเป๋าเรียนโดนเขียนสมุดโดนบูลลี่ต่างๆนาๆเข้าห้องน้ำก็โดนเพื่อนผู้ชายปีนดูเเต่ดีที่ใส่กระโปรงยาวหน่อยละก็โดนสาดน้ำจากอีกห้อง จนบางทีเราก็สู้ด้วยตัวเองนะเคยตีกับเพื่อนผู้ชาย2ครั้งตอนเด็กไม่รู้ใครแพ้ชนะเพราะครูมาก่อนเเต่อีกฝ่ายแผลจะเยอะกว่าเเต่ก็โดนแกล้งเหมือนเดิมเกือบโดนคนในหมู่บ้านล่วงละเมิดและก็ครูล่วงละเมิดด้วยตอนประมาณป.5-6นี่แหละ แต่บอกอะไรคนที่บ้านไม่ได้เลยบอกไปก็เท่านั้นเพราะเคยบอกแล้วไม่มีอะไรดีขึ้น พอโตมาตาก็พยายามกรอกหูว่าราชการมันดีให้เป็นราชกาลเท่านั้นถ้าเราพูดอาชีพอื่นขึ้นมาคือโดนด่า เกรดวิชาหลักๆต่ำกว่า4คือโดนด่าบางทีเราต้องปกป้องตัวเองด้วยการโกหก เราต้องสอบได้ที่เเรกๆไม่งั้นจะโดนด่าว่าโง่จะโดนไล่ไปทำงานไม่ต้องเรียนชอบเอาเราไปเทียบกับคนอื่นกับคนที่เขาได้ดี ต่อมาคือส่วนที่เราเจ็บปวดที่สุดคือตอนม.ปลายเราสอบได้โรงเรียนชื่อดังโรงเรียนหนึ่ง เหมือนเดิมเลยโดนตากดขี่กล่อมหูว่าต้องได้เกรด4เท่านั้น ต้องราชการเท่านั้น อ้อใช่ลืมเล่าดีเทลอีกอย่างคือตั้งเเต่ช่วงๆม.ต้นเราชอบโดนยายจับผิดเรื่องเราทำอาหารในครัวยายไม่เคยสอนเราปรุงหรือทำอะไรเลยตอนเด็กมีเเต่ด่าแต่ว่าทำผิดก็ด่าก็ตีไม่เคยเเนะนำว่าควรทำอะไรอย่างไรชอบจับผิดเราพอเราโตมาหน่อยแกก็ไม่ด่าไม่ตีซึ่งๆหน้าแต่จะชอบนินทาเราให้ตาฟังชอบพูดลับหลังพูดสุมไฟเติมแต่งเรื่องเราบางเรื่องเอามาเเค่ชื่อเรื่องชอบคิดเองเออเองในบางอย่างที่เห็นเราทำแล้วคิดว่าเป็นแบบที่ตัวเองคิด พอเราโดนตาดุแกก็จะโดดขึ้นมาด่าทีละคำสองคำตีเนียนด่าตามตาจนบางทีตาดุอีกเรื่องแกด่าเราอีกเรื่อง แล้วก็จับผิดเราไม่หยุด ตัดมาที่ตาตาจะชอบด่าเราว่าเป็นบ้าเพราะเรานอนดึกม.ปลายเรามีการบ้านเยอะยิ่งต้องดึกแต่แกชอบด่าเราว่าเดี๋ยวจะเอาตำรวจมาจับจะพาไปกินยาคนบ้าแต่ไม่ทำสักทีพูดบ่อยมากๆชอบด่าเราว่าบ้าว่าจะไม่ประสบความสำเร็จในชีวิตงานบ้านถ้าเราไม่ทำให้เห็นแปลว่าเราไม่ใช่คนทำบางทีก็โดนเคลมไป ลุกมาเข้าห้องน้ำตอนกลางคืนก็โดนด่าว่าบ้าทั้งๆที่แกก็ลุกมาฉี่เหมือนกันเป็นแบบนี้บ่อยมากจนบางทีเราต้องอั้นไว้เพื่อไปปล่อยตอนเช้าบ่อยครั้ง เราเริ่มทนไม่ไหวแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะทำไปก็เท่านั้น ส่วนยายก็ชอบจับผิดชอบนินทาแต่งเรื่องไปกรอกหูตา ตาก็เอาไปกับเขาหูเบาแล้วมาด่ามาว่าจนเราจะเป็นบ้าจริงๆ ตาบอกว่าอยากให้เราเรียนดีเรียนจบแต่พอทำงานดึกก็โดนด่าว่าบ้า แล้วยายพอมีเหลน(ลูกพี่สาว)เข้ามายิ่งตอกย้ำว่ารักหลานไม่เท่ากันไม่ดิเรียกว่ารักหลานคนอื่นมากกว่าเราได้ชัดเจนมากขึ้นไปอีกเพราะเหลนในวัยเดียวกับเราตอนนั้นได้ทุกอย่าง ขอตังกี่บาทก็ให้ก็ได้ไปเล่นกลับค่ำก็ไม่ว่า พูดดีพูดชมสารพัดแต่ดีเเล้วที่เหลนไม่ต้องมาเจออะไรเเบบเราเราแค่โกรธยายที่ทำกับเราแบบนั้น ส่วนตาก็ด่าว่าเราทุกๆวันความดีที่เราเคยทำไม่เคยพูดหรือชมเลย บางทีเราเครียดกับบางเรื่องมากๆจนนอนไม่หลับแล้วดูง่วงดูเพลียในตอนเช้าก็โดนแกด่าว่าสติไม่ดี พอลองเล่าว่าเป็นอะไรก็โดนหาว่าเรื่องแค่นี้เเล้วเอาเราไปเทียบกับคนอื่นหรือแย่กว่านั้นก็ด่าเราไปเลยไม่มีคำแนะนำหรือปลอบใจ เราต้องฮีลตัวเองหาคำพูดมาปลอบตัวเองในทุกครั้งที่เจอเรื่องแย่ หรือเวลาได้ระบายอะไรกับใครสักคนก็จะร้องไห้จนพูดไม่รู้เรื่อง แกไม่เคยสอนให้เราคิดดีทำดีกับใครมีเเต่สอนให้เอาชนะให้เกลียดชังให้เอาเปรียบให้เข้าหาแค่คนที่มีประโยชน์ไม่เคยชี้เเนะทางไม่เคยให้คำปลอบใจคำปรึกษามีแต่ด่าแล้วด่าว่าเราบ้าด่าว่าจะเอาตำรวจมาจับจะเอาเราไปโรงบาลบ้า ไม่เคยสอนเราเรื่องความรักมีเเต่ปิดกั้น จนถึงตอนเราพึ่งจบม.6ก็มาเค้นเราว่าให้เป็นราชกาลจะได้มีหน้ามีตาในหมู่บ้านในสังคมเพราะพี่ๆเราไม่มีใครเรียนจบมากรอกหูเราว่าลำบากมายังไงกับการส่งพี่ๆเรียนที่เราฟังรอบที่ล้านแต่ที่ผ่านมาแกไม่เคยได้ไปโรงเรียนเพราะเรื่องเสียหายของเราแถมเราก็ยังไม่ได้วุฒิเพราะไม่ได้จ่ายค่าเทอมเราก็มีความคิดว่าจะซิ่วหางานทำมาจ่ายแล้วก็จะส่งตัวเองเรียนเพราะตั้งเเต่ม.ปลายพ่อก็ส่งเงินให้เราโดนตรงด้วยความที่พ่อมีภาระเยอะเลยส่งให้เราได้เเค่2000-3000ต่อเดือนเราเลยจะซิ่วจะส่งตัวเองเรียน เราขอโปรโมทตัวเองก่อนเลยว่าเราเป็นคนถ้าได้ทำอะไรจะตั้งใจทำมากๆทำให้ดีที่สุดเท่าที่คนนึงจะทำได้ แต่ก็โดนตาแกด่าว่าไปไหนไม่รอดหรอกทำอะไรไม่รุ่งจนตอนนี้ก็ยังโดนแกด่าว่าบ้าเหมือนเดิมจนจะบ้าจริงๆเพราะตอนนี้รู้สึกหูเรามันไวต่อเสียงจะตกใจง่ายเวลามีเสียงดังๆกระทันหันเพราะตาชอบเคาะประตูดังๆจนประตูห้องเราพังตอนดึกๆเพราะทำการบ้านแล้วชอบตะโกนด่าเรา จริงๆเรารู้นะว่ามันคือวิธีสอนของแกเพราะในบางเหตุการแกก็ดูรักเราขึ้นมานิดนึงแต่เคยถามพี่ๆว่าเคยโดนแบบนี้มั้ยพี่ก็ตอบว่ามีบ้างเเต่ไม่หนักเท่านี้ แกควรเเนะนำควรให้พื้นที่ในการออกความคิดเห็นสำหรับเด็กคนหนึ่งโดนที่ฟังเด็กคนนั้นจริงๆไม่ใช่ให้พูดเฉยๆแล้วเอาความคิดตัวเองเป็นหลักตัดสินคนอื่นจากสิ่งที่ตัวเองคิดหรือโลกที่ตัวเองเคยเจอมา กดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่กว่าคือผู้รู้กว่า เราปฏิญาณกับตัวเองเสมอว่าถ้าวันหนึ่งเราจะมีลูกเราจะต้องมีเงินในบัญชีไม่ต่ำกว่า5ล้านหรือถ้าเราเกิดมีมาตอนไม่พร้อมเราก็จะทำให้ตัวเองพร้อมและเป็นแม่ที่ดีที่สุดจะคอยสอนเเละเเนะนำมากกว่าด่าจะคอยรับฟังมากกว่าตีจะทำให้ลูกมีชีวิตที่ดีเป็นของตัวเองไม่ต้องมาเเบกความหวังใคร ไม่ต้องมาใช้ชีวิตเพื่อทำให้ใครพอใจแล้วก็จะทำให้บ้านเป็นบ้านจริงๆครอบครัวที่เรียกว่าครอบครัวได้เต็มปากไม่ใช่เรียกเพราะแค่เกิดออกมาจากคนในครอบครัวนั้น ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้เเล้วก็ขอบคุณนะคะบางคำอาจพิมพ์ตกหรือพิมพ์วกไปวนมาหน่อยก็ขอโทษนะคะตอนนี้ตีสามจะตีสีเเล้ว•́ ‿ ,•̀พึ่งโดนด่าว่าบ้ามาค่ะลุกไปเข้าห้องน้ำมา555 ยังไงก็ขอบคุณนะคะมีอะไรสงสัยถามไว้ได้เลยค่ะหรือมีเรื่องอะไรอยากรู้เพิ่มเติมก็ถามได้นะคะ แต่ก็ต้องการคำตอบตามหัวข้อเลยค่ะจริงๆเราคิดเรื่องนี้มานานมากๆแล้วตั้งเเต่เด็กๆ555แต่ก็ไม่กล้าทำมีโอกาสทำหลายครั้งแต่ก็ไม่ทำเพราะเป็นห่วงว่าแกจะมีคนดูแลมั้ยเหลนแกหรือหลานของเราจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้สุขภาพจิตไม่ไหวเเล้วค่ะต้องการคำปรึกษาในหลายอย่างต้องการคนรับฟังอีกใจก็คือต้องการออกไปจากที่นี่...
ถ้าจะหนีออกจากบ้านเราสามารถไปบอกตำรวจได้ไหมคะว่าถ้ามีคนมาเเจ้งความเราหายไม่ต้องตามหา
คือเราอดทนมาสิบกว่าปีเเล้วค่ะกับการโดนครอบครัวดูถูกต่อว่าด่าต่างๆนาๆ มันอาจจะเป็นเรื่องปกติ(มั้ง)เพราะหลายๆคนก็เคยโดนกันหรือบางคนก็อาจโดนหนักกว่านี้ แต่สำหรับเราที่โดนมาต่างๆนาๆ ตั้งเเต่ตอนเด็กมากๆก็โดนยายตัวเองรักหลานไม่เท่ากันคือจะทำกับหลานคนหนึ่งดีมากๆแต่ทำกับเรานั้นคนละขั้วจะชอบจับผิดเราเราไปเล่นกับเพื่อนข้างบ้านก็ตี ขอตังบาทเดียวก็ตีทั้งที่ตอนนั้นพ่อแม่เราเป็นคนส่งตังมาให้ทุกๆเดือน แค่เราขอตังไปซื้อขนมก็หยิกแขนเราจนเลือดออก จนเราคิดว่าเราใช่หลานของแกจริงๆมั้ยแต่เราก็คือหลานแท้ๆนี่แหละหน้าตาเราเหมือนแม่ ส่วนแม่เองก็ดูรักกับแกดีนะแกก็ดูรักแม่เพราะทุกครั้งที่เจอกันก็จะพูดกันดีๆดีกว่าตอนยายพูดกับเรา จริงๆเราก็มีข้อสังเกตุอย่างนึงคือเวลาที่พ่อหรือแม่เราลงมาเยี่ยมโดยเฉพาะพ่อเพราะพ่อแม่ทำงานที่กทม.ไม่สะดวกเลี้ยงเราด้วยตัวเองแต่ทุกๆเดือนตอนนั้นแกก็จะกลับมาเยี่ยม ทีนี้พอแกมาเยี่ยมยายจะพูดดีกับเรามากๆพูดดีจนเราไม่เชื่อหูตัวเองเเต่เรื่องนี้เราก็ไม่กล้าบอกใครเพราะบอกไปก็ไม่มีใครเชื่อตอนเด็กเรารักพ่อเรามากที่สุดเพราะพ่อเราเป็นคนอ่อนโยนทัศนคติดีเป็นคนอดทนเข้มเเข็งและก็คอยตามใจเราด้วยความไม่มีเวลา ส่วนเเม่เราไม่ค่อยมีความสนิทกับแกมากนักเพราะนั่นแหละแกอาจจะได้ยายมามั้งแต่ไม่รู้สองคนนี้เป็นอะไรกับเรา แล้วต่อมาพ่อแม่เราก็หย่ากัน เล่าเรื่องเเม่กันบ้างคือแม่เราชอบด่าเราดังๆพูดเสียงใส่เราดังๆต่อหน้าคนเยอะๆเหมือนยาย แม่เราชอบใช้เราล้างจานซึ่งก็ปกติแต่วิธีแกคือถ้าล้างไม่สะอาด ไม่สะอาดของแกคือถ้ามีกลิ่นน้ำยาล้างจานเเค่นิดเดียวคือไม่ได้ต้องล้างจนกว่าจะหมดกลิ่น ตัดภาพมาตอนแกล้างเองเเค่ถูๆจุมๆดมจานดูก็มีกลิ่นน้ำยา แถมตอนเด็กชอบบังคับเราอาบน้ำถ้าอาบไม่นานเหมือนแกเเปลว่ายังไม่ได้อาบจะโดนไล่ไปอาบใหม่หรือบางทีแกก็จับเราอาบน้ำไม่ดิจับเอาน้ำราดหัวจนเราหายใจไม่ทันชอบบีบคั้นเราแต่จะพูดดีด้วยตอนเรามีประโยชน์ ครอบครัวไม่พอไปโรงเรียนก็โดนเเกล้งโดนไถตังบ่อยมากๆโดนแกล้งหนักสุดคือโดนกรีดกระเป๋าเรียนโดนเขียนสมุดโดนบูลลี่ต่างๆนาๆเข้าห้องน้ำก็โดนเพื่อนผู้ชายปีนดูเเต่ดีที่ใส่กระโปรงยาวหน่อยละก็โดนสาดน้ำจากอีกห้อง จนบางทีเราก็สู้ด้วยตัวเองนะเคยตีกับเพื่อนผู้ชาย2ครั้งตอนเด็กไม่รู้ใครแพ้ชนะเพราะครูมาก่อนเเต่อีกฝ่ายแผลจะเยอะกว่าเเต่ก็โดนแกล้งเหมือนเดิมเกือบโดนคนในหมู่บ้านล่วงละเมิดและก็ครูล่วงละเมิดด้วยตอนประมาณป.5-6นี่แหละ แต่บอกอะไรคนที่บ้านไม่ได้เลยบอกไปก็เท่านั้นเพราะเคยบอกแล้วไม่มีอะไรดีขึ้น พอโตมาตาก็พยายามกรอกหูว่าราชการมันดีให้เป็นราชกาลเท่านั้นถ้าเราพูดอาชีพอื่นขึ้นมาคือโดนด่า เกรดวิชาหลักๆต่ำกว่า4คือโดนด่าบางทีเราต้องปกป้องตัวเองด้วยการโกหก เราต้องสอบได้ที่เเรกๆไม่งั้นจะโดนด่าว่าโง่จะโดนไล่ไปทำงานไม่ต้องเรียนชอบเอาเราไปเทียบกับคนอื่นกับคนที่เขาได้ดี ต่อมาคือส่วนที่เราเจ็บปวดที่สุดคือตอนม.ปลายเราสอบได้โรงเรียนชื่อดังโรงเรียนหนึ่ง เหมือนเดิมเลยโดนตากดขี่กล่อมหูว่าต้องได้เกรด4เท่านั้น ต้องราชการเท่านั้น อ้อใช่ลืมเล่าดีเทลอีกอย่างคือตั้งเเต่ช่วงๆม.ต้นเราชอบโดนยายจับผิดเรื่องเราทำอาหารในครัวยายไม่เคยสอนเราปรุงหรือทำอะไรเลยตอนเด็กมีเเต่ด่าแต่ว่าทำผิดก็ด่าก็ตีไม่เคยเเนะนำว่าควรทำอะไรอย่างไรชอบจับผิดเราพอเราโตมาหน่อยแกก็ไม่ด่าไม่ตีซึ่งๆหน้าแต่จะชอบนินทาเราให้ตาฟังชอบพูดลับหลังพูดสุมไฟเติมแต่งเรื่องเราบางเรื่องเอามาเเค่ชื่อเรื่องชอบคิดเองเออเองในบางอย่างที่เห็นเราทำแล้วคิดว่าเป็นแบบที่ตัวเองคิด พอเราโดนตาดุแกก็จะโดดขึ้นมาด่าทีละคำสองคำตีเนียนด่าตามตาจนบางทีตาดุอีกเรื่องแกด่าเราอีกเรื่อง แล้วก็จับผิดเราไม่หยุด ตัดมาที่ตาตาจะชอบด่าเราว่าเป็นบ้าเพราะเรานอนดึกม.ปลายเรามีการบ้านเยอะยิ่งต้องดึกแต่แกชอบด่าเราว่าเดี๋ยวจะเอาตำรวจมาจับจะพาไปกินยาคนบ้าแต่ไม่ทำสักทีพูดบ่อยมากๆชอบด่าเราว่าบ้าว่าจะไม่ประสบความสำเร็จในชีวิตงานบ้านถ้าเราไม่ทำให้เห็นแปลว่าเราไม่ใช่คนทำบางทีก็โดนเคลมไป ลุกมาเข้าห้องน้ำตอนกลางคืนก็โดนด่าว่าบ้าทั้งๆที่แกก็ลุกมาฉี่เหมือนกันเป็นแบบนี้บ่อยมากจนบางทีเราต้องอั้นไว้เพื่อไปปล่อยตอนเช้าบ่อยครั้ง เราเริ่มทนไม่ไหวแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะทำไปก็เท่านั้น ส่วนยายก็ชอบจับผิดชอบนินทาแต่งเรื่องไปกรอกหูตา ตาก็เอาไปกับเขาหูเบาแล้วมาด่ามาว่าจนเราจะเป็นบ้าจริงๆ ตาบอกว่าอยากให้เราเรียนดีเรียนจบแต่พอทำงานดึกก็โดนด่าว่าบ้า แล้วยายพอมีเหลน(ลูกพี่สาว)เข้ามายิ่งตอกย้ำว่ารักหลานไม่เท่ากันไม่ดิเรียกว่ารักหลานคนอื่นมากกว่าเราได้ชัดเจนมากขึ้นไปอีกเพราะเหลนในวัยเดียวกับเราตอนนั้นได้ทุกอย่าง ขอตังกี่บาทก็ให้ก็ได้ไปเล่นกลับค่ำก็ไม่ว่า พูดดีพูดชมสารพัดแต่ดีเเล้วที่เหลนไม่ต้องมาเจออะไรเเบบเราเราแค่โกรธยายที่ทำกับเราแบบนั้น ส่วนตาก็ด่าว่าเราทุกๆวันความดีที่เราเคยทำไม่เคยพูดหรือชมเลย บางทีเราเครียดกับบางเรื่องมากๆจนนอนไม่หลับแล้วดูง่วงดูเพลียในตอนเช้าก็โดนแกด่าว่าสติไม่ดี พอลองเล่าว่าเป็นอะไรก็โดนหาว่าเรื่องแค่นี้เเล้วเอาเราไปเทียบกับคนอื่นหรือแย่กว่านั้นก็ด่าเราไปเลยไม่มีคำแนะนำหรือปลอบใจ เราต้องฮีลตัวเองหาคำพูดมาปลอบตัวเองในทุกครั้งที่เจอเรื่องแย่ หรือเวลาได้ระบายอะไรกับใครสักคนก็จะร้องไห้จนพูดไม่รู้เรื่อง แกไม่เคยสอนให้เราคิดดีทำดีกับใครมีเเต่สอนให้เอาชนะให้เกลียดชังให้เอาเปรียบให้เข้าหาแค่คนที่มีประโยชน์ไม่เคยชี้เเนะทางไม่เคยให้คำปลอบใจคำปรึกษามีแต่ด่าแล้วด่าว่าเราบ้าด่าว่าจะเอาตำรวจมาจับจะเอาเราไปโรงบาลบ้า ไม่เคยสอนเราเรื่องความรักมีเเต่ปิดกั้น จนถึงตอนเราพึ่งจบม.6ก็มาเค้นเราว่าให้เป็นราชกาลจะได้มีหน้ามีตาในหมู่บ้านในสังคมเพราะพี่ๆเราไม่มีใครเรียนจบมากรอกหูเราว่าลำบากมายังไงกับการส่งพี่ๆเรียนที่เราฟังรอบที่ล้านแต่ที่ผ่านมาแกไม่เคยได้ไปโรงเรียนเพราะเรื่องเสียหายของเราแถมเราก็ยังไม่ได้วุฒิเพราะไม่ได้จ่ายค่าเทอมเราก็มีความคิดว่าจะซิ่วหางานทำมาจ่ายแล้วก็จะส่งตัวเองเรียนเพราะตั้งเเต่ม.ปลายพ่อก็ส่งเงินให้เราโดนตรงด้วยความที่พ่อมีภาระเยอะเลยส่งให้เราได้เเค่2000-3000ต่อเดือนเราเลยจะซิ่วจะส่งตัวเองเรียน เราขอโปรโมทตัวเองก่อนเลยว่าเราเป็นคนถ้าได้ทำอะไรจะตั้งใจทำมากๆทำให้ดีที่สุดเท่าที่คนนึงจะทำได้ แต่ก็โดนตาแกด่าว่าไปไหนไม่รอดหรอกทำอะไรไม่รุ่งจนตอนนี้ก็ยังโดนแกด่าว่าบ้าเหมือนเดิมจนจะบ้าจริงๆเพราะตอนนี้รู้สึกหูเรามันไวต่อเสียงจะตกใจง่ายเวลามีเสียงดังๆกระทันหันเพราะตาชอบเคาะประตูดังๆจนประตูห้องเราพังตอนดึกๆเพราะทำการบ้านแล้วชอบตะโกนด่าเรา จริงๆเรารู้นะว่ามันคือวิธีสอนของแกเพราะในบางเหตุการแกก็ดูรักเราขึ้นมานิดนึงแต่เคยถามพี่ๆว่าเคยโดนแบบนี้มั้ยพี่ก็ตอบว่ามีบ้างเเต่ไม่หนักเท่านี้ แกควรเเนะนำควรให้พื้นที่ในการออกความคิดเห็นสำหรับเด็กคนหนึ่งโดนที่ฟังเด็กคนนั้นจริงๆไม่ใช่ให้พูดเฉยๆแล้วเอาความคิดตัวเองเป็นหลักตัดสินคนอื่นจากสิ่งที่ตัวเองคิดหรือโลกที่ตัวเองเคยเจอมา กดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่กว่าคือผู้รู้กว่า เราปฏิญาณกับตัวเองเสมอว่าถ้าวันหนึ่งเราจะมีลูกเราจะต้องมีเงินในบัญชีไม่ต่ำกว่า5ล้านหรือถ้าเราเกิดมีมาตอนไม่พร้อมเราก็จะทำให้ตัวเองพร้อมและเป็นแม่ที่ดีที่สุดจะคอยสอนเเละเเนะนำมากกว่าด่าจะคอยรับฟังมากกว่าตีจะทำให้ลูกมีชีวิตที่ดีเป็นของตัวเองไม่ต้องมาเเบกความหวังใคร ไม่ต้องมาใช้ชีวิตเพื่อทำให้ใครพอใจแล้วก็จะทำให้บ้านเป็นบ้านจริงๆครอบครัวที่เรียกว่าครอบครัวได้เต็มปากไม่ใช่เรียกเพราะแค่เกิดออกมาจากคนในครอบครัวนั้น ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้เเล้วก็ขอบคุณนะคะบางคำอาจพิมพ์ตกหรือพิมพ์วกไปวนมาหน่อยก็ขอโทษนะคะตอนนี้ตีสามจะตีสีเเล้ว•́ ‿ ,•̀พึ่งโดนด่าว่าบ้ามาค่ะลุกไปเข้าห้องน้ำมา555 ยังไงก็ขอบคุณนะคะมีอะไรสงสัยถามไว้ได้เลยค่ะหรือมีเรื่องอะไรอยากรู้เพิ่มเติมก็ถามได้นะคะ แต่ก็ต้องการคำตอบตามหัวข้อเลยค่ะจริงๆเราคิดเรื่องนี้มานานมากๆแล้วตั้งเเต่เด็กๆ555แต่ก็ไม่กล้าทำมีโอกาสทำหลายครั้งแต่ก็ไม่ทำเพราะเป็นห่วงว่าแกจะมีคนดูแลมั้ยเหลนแกหรือหลานของเราจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้สุขภาพจิตไม่ไหวเเล้วค่ะต้องการคำปรึกษาในหลายอย่างต้องการคนรับฟังอีกใจก็คือต้องการออกไปจากที่นี่...