ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ คือเราเป็นแคาเด็กม.ปลายคนหนึ่งที่มีนิสัยติดบ้านมากๆ ไม่ค่อยออยากออกไปเจอหน้าใครต่อใคร ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะคนแถวบ้านด้วยล่ะค่ะ ที่มักจะหัวเราะเยาะเราหรือแซวเรา สาเหตุก็เป็นเพราะเราเป็นผู้หญิงที่เตี้ย และค่อนข้างอวบ แถมยังมีนิสัยอินโทรเวิร์ดสุดขั้ว คือใช้วิธีสั่งอาหารไลน์แมนกับเซเว่นกินอย่างเดียว ไม่ได้เดินไปซื้อข้าวแถวบ้านเลย บางทีก็ไม่ได้ออกไปไหนต่อไหนเป็นเดือน จนคนแถวบ้านคิดว่าย้ายบ้านแล้วบ้างล่ะ พอออกจากบ้านทีก็จะโดนแก๊งเพื่อนๆของพี่ชายแซวว่า แต่งตัวแบบนี้ไปไหนบ้างล่ะ(คือเราใส่แค่เสื้อครอปกับกางเกงยีนส์เท่านั้นเอง) ออกมาจากถ้ำแล้วเหรอบ้างล่ะ หรือแม้แต่คำพูดที่ว่า“เอ้า ยังไม่ตายเหรอ” ก็เคยมีค่ะ คือเราโดนแบบนี้ตั้งแต่พึ่งเริ่มมีประจำเดือนเลย ช่วงที่กำลังหัดแต่งตัว จนถึงตอนนี้ก็หลายเป็นคนที่ไม่มีความมั่นใจเลยค่ะ โพสต์นี้คืออยากมาระบายค่ะ เพราะโดนแบบนี้ทีไร พอเดินกลับเข้าบ้านมาเราก็ร้องไห้เกือบทุกครั้งเลย ไม่เข้าใจว่าการใชีชีวิตของเรามันกลายเป็นเรื่องที่คนพวกนั้นนำไปจับเข่าคุยล้อเล่นกันเป็นเรื่องตลกได้ยังไง เสียความรู้สึกมากค่ะ
โดนคนแถวบ้านหัวเราะเยาะ เพราะเราเป็นอินทรเวิร์ดติดบ้าน