เราควรจะทำอย่างไรกับสิ่งเรียกว่า บ้านและครอบครัว ไม่ใช่ Safe Zone

เราเพิ่งเรียนจบค่ะ อายุ22จะ23แล้ว กำลังได้งานทำ แต่ว่าปัญหาคือเราทะเลาะกับที่บ้านบ่อย บ่อยมากตั้งแต่เด็กจนโต รู้สึกว่าการอยู่หอสมัยเรียนมันรู้สึกดีกว่าอยู่บ้านมาก เราอยู่บ้านต้องแลกกับสุขภาพจิตมาก ทำอ

ลบค่ะ

คงอีกไม่นานค่านิยมทางการศึกษาของลูกจะหมดไป 1. การศึกษาบางที่ไม่ได้เพิ่มคุณภาพทางความคิดของเด็ก แต่เป็นสิ่งที่ผู้ปกครองหยิบยื่นให้ 2. การศึกษาไม่ได้ช่วยเปลี่ยนนิสัยเด็ก แค่เปลีี่ยนบางพฤติกรรมเท่านั้น 3

ฉันรู้สึกว่าบ้านฉันไม่เคยเป็นเซฟโซนเลยไม่มีคำว่าอิสระไม่มีคำว่าพักพิงรึปรึกษาอะไรได้เลยมีแต่ข้อห้ามแล้วข้อกังขาด่าท่อเต็มไปหมดฉันอายุ27แล้วเรียนช้ากว่าคนอื่นหลายปีแต่ตอนนี้กำลังจะจบแล้วแม่ชอบกดดันฉันท

ส่วนตัวเป็นคนปกติเงียบๆเรียบง่ายมากจนบางครั้งไม่กล้าทำอะไรใหม่ๆ ไม่กล้าหลุดออกจากกรอบเดิม ทุกครั้งที่ก้าวออกเราจะไม่มั่นใจมากๆ ไม่กล้าลอง ไม่กล้าเสี่ยง รู้สึกว่าสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้ เมื่อ10ปีที่แล้วก

พอทำไปซักพัก ต่อให้รู้สึกเบื่อระบบแค่ไหน เบื่อคนหรือวัฒนธรรมองค์กรแค่ไหน แต่ก็ไม่ออกไปทำอย่างอื่นกันแล้ว เพราะคำว่า safe zone ถ้าออกไปแล้วจะนู่นนี่นั่น บลาๆๆๆ โดยเฉพาะทางบ้านที่ยึดติดกับคำว่าข้าราชการ

หลายๆครั้งเวลามีเรื่องเครียด กังวล เหนื่อยกายเหนื่อยใจ อยากมี safe zone ของตัวเอง ตอนเด็กๆเคยคิดว่าบ้านเป็น safe zone เพราะกลับบ้านทีไรก้ไม่ต้องคิดอะไร อยู่ไปวันๆ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว ทุกครั้งที่กล

อยากทำความฝันให้เป็นจริง เช่นการเดินทางไปในที่ต่างๆ การเรียนภาษา แต่ส่วนตัวเป็นคนที่ไม่ค่อยกล้า จะทำยังไงให้สามารถออกจาก safe zone ได้บ้างครับ กลัวว่าถ้าไม่กล้าทำ จะแก่ตายไปซะก่อน