มีเรื่องให้อ่านค่ะ

มีใครเคยเป็นแบบเราบ้างคะ ทุกครั้งที่มีวันสำคัญของครอบครัว ทำไมถึงเป็นเราที่ต้องเสียใจ คือวันนี้ครอบครัวเราออกไปทานข้าวข้างนอกค่ะ ทุกอย่างดูปกติดีจนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ที่รู้สึกว่าเรารับความรู้สึกนี้ไม่ไหว เลยเป็นเหตุที่ทำให้อาหารดูไม่น่าทานแล้ว ทุกอย่างดูมาคุแล้วงอนกัน ซึ่งแน่นอนเราเป็นคนเดียวที่ครอบครัวไม่ค่อยสนใจ เหตุการณ์แบบนี้มันเกิดขึ้นมารอบที่3แล้วค่ะ เกิดคำถามมากมายทำไมต้องเป็นเราที่เสียใจหรือผิดหวังในวันสำคัญของครอบครัว หรือเพราะเราเป็นลูกคนกลางรึเปล่าคะ? ครอบครัวเลยไม่ได้สนใจมากขนาดนั้น หลายอย่างทำให้เราคิดแบบนั้น รู้สึกเหมือนโดนทิ้ง พวกเขาสนใจเราเพียงเพราะผลประโยชน์ แอบเสียใจที่พ่อแม่ให้ในสิ่งที่พี่ชายเราต้องการ แต่เรากลับไม่ได้มันในสิ่งที่ต้องการ บทอ่านของคำว่า"ลูกคนกลาง" มันทำให้เรารู้สึกแบบนั้น ต้องแข็งแกร่งมากกว่าพี่ชายและน้องเหรอคะ เราต้องแข็งแกร่งมากแค่ไหนที่ครอบครัวจะให้ความรักเราเท่ากับพี่น้องที่เหลือ