ไม่รู้ว่าเพื่อนๆเป็นกันบ้างไหม ที่เวลาเราเล่าหรือบอกอะไรให้คนในครอบครัวฟัง แล้วสิ่งที่ได้กลับมามันกลับไม่ใช่คำพูดให้กำลังใจและเชื่อมั่น แต่มันกลับเป็นคำพูดที่ทิ่มแทงความรู้สึก ยิ่งบอกความฝันในชีวิตว่าอยากเป็นนู่นอยากเป็นนี่อยากทำนู่นอยากทำนี่ คำตอบที่ได้มันยิ่งทำให้บั่นทอนหัวใจและความรู้สึกมากๆ ตอนนี้ผมไม่รู้สึกขาดกำลังใจมากๆ ตอนนี้รู้สึกว่ามีแค่ตัวเองที่เชื่อในตัวเอง ไม่รู้จะพิมพ์เข้าใจยังไงขออภัยครับ มันแค่รู้สึกว่าไม่รู้จะหันไปหาใครได้บ้าง กลายเป็นผมไม่กล้าเล่าอะไรให้คนอื่นฟังเลยได้แต่เก็บไว้กับตัวเอง ไม่ว่าจะเรื่องเศร้าเรื่องเสียใจเรื่องน่ายินดีผมเก็บมันเอาไว้เองทั้งหมด จนทำให้ตอนนี้ผมรู้สึกอึดอัดมากๆ
อย่าบอกเป้าหมายชีวิตให้ใครรู้โดยเฉพาะครอบครับ