เคยสงสัยกันไหมครับ

ผมติดตามทุกรุ่นสิ่งที่ผมเห็นคือ นักเตะไทยไม่ได้แสดงความกระหายในประตูนั้นๆที่ทำได้จริงๆครับ มันคือจุดอ่อนจริงๆ คืออยากจะบอกว่าเวลายิงได้นี้สิ่งที่ผมเห็นคือ กำกำปั้น2มือ วิ่งเยาะๆไปมุมธง สิ่งที่ผม

นัดก่อน "เราเล่นดี ยิงกันไม่คม เสียประตูง่าย" นัดนู้น "เราเล่นดี ยิงกันไม่คม เสียประตูง่าย" นัดนี้ "เราเล่นดี ยิงกันไม่คม เสียประตูง่าย" โอเค แผนไม่ผิด ลูกทีมผิด

ผมไม่โทษผู้บริหารเลย ไม่มีใครคิดว่า อิซัค , เวีรยต จะเป็นการซื้อที่ล้มเหลว อย่างน้อยก็ในปีแรก ถ้าเอาตามจินตนาการ หรือเล่นเกมก็ได้ อิซัคเข้ามายิงไป 20+ ประตู ซาล่าห์ยังพีคเหมือนปีก่อน เอกิติเก้สำรองบวก

จากที่มาเลฯวิ่งไล่หาบอลแทบไม่เจอ กลับกลายว่าเราต้องป้องกันเขายิงประตู ทุกชุดตั้งแต่เล็กยันชุดใหญ่คว้าได้เพียงถ้วยเดียวคือซีเกม คว้าแบบคนไทยดีใจไม่สุด หรือจะพูดได้ว่าล้มเหลวแทบทุกชุด ซึ่งไม่น่าเชื่อว่า

แพ้แบบว่ายิงไม่ได้แม้ประตูเดียว เข้าใจว่าฟุตบอลมีแพ้มีชนะ แต่อย่างน้องมันต้องมีมาตรฐานของตัวเองในการไปแข่งบ้าง เขายิงประตูเราได้นี่เจ็บใจทุกที หวังว่าการที่บุรีรัมย์ไปแข่งคราวนี้ในเวทีเอเชียคงไม่มีสภา

ตอนเจอราร์ดยิงจุดโทษเข้าไป แล้ววิ่งดีใจคุกเข่าไถลมาที่มุมธง ซัวเรซจะวิ่งเข้ามากอดเจอราร์ดด้านหลัง แต่กัปตันดันลุกขึ้นก่อน ผลคือหน้าเกือบคะมำ ดูแล้วฮากับซัวเรซจริงๆ เลยช็อตนี้ http://www.youtube.com/w

ยิงประตูได้แล้วก็ดีใจ บางคนก็งัดท่าดีใจสะใจสุดๆออกมา สุดท้าย VAR ย้อนหลังตัดสินไม่ได้ประตู กลายเป็นดีใจเก้อซะงั้น บางคนดีใจวิ่งรอบสนามแทบตาย แต่ไม่ได้ประตู คงคิดในใจว่า แล้วตรูดีใจสุดขีดเพื่ออะไร