ร่องรอยของฉัน 1

สวัสดีค่ะ ขอเกริ่นก่อนว่าดิฉันเข้าเรียนที่มหาลัยแห่งหนึ่ง ซึ่งดิฉันอยู่หอในค่ะ ช่วงแรกๆมีคิดถึงบ้านบ้าง และความเครียดส่วนใหญ่ก็มาจากยังไม่ชินกับการใช้ชีวิตแบบมหาลัย แต่พอเข้ามาเรียนได้ซักระยะนึง ก็รู้

ก่อนประโยคนี้ที่พูดคือ "อย่าเพิ่งมายุ่งกับฉัน" แล้วไลน์ไปอ่านไม่ตอบมา 5 วันแล้ว แต่อ่านแค่วันละครั้ง เรื่องที่ทำให้เกิดปัญหาคือ เค้าบอกว่าเราโกหก แต่เราไม่ได้โกหกไรนะ มีไรก็เล่าทุกอย่าง แต

ทุกวันนี้เข้าเฟสมาแล้วไม่เห็นเพจนี้ เหมือนชีวิตขาดอะไรไปอย่าง เหมิอนขาดที่พึ่ง(ทางใจ) ทั้งๆที่เราไม่เคยเดือดร้อนอะไร ไม่เคยแม้แต่จะส่งข้อความไปขอความช่วยเหลืออะไรเลย เราไม่ใช่หน้าม้านะคะ ไม่ได้เกี่ยว

ขอพื้นที่ระบายหน่อยค่ะ😁😁เหมือนจะเศร้า แต่ก็แบบดีใจ แต่ตะโกนบอกใครไม่ได้เดี๋ยวมันไม่หย่าให้เรา ต้องทำเป็นโพสเศร้าดราม่าให้มือที่สามสมน้ำหน้าเราที่แย่งไปได้ ในใจนี่อยากจะกระโดดโลดเต้นออกมา คือผัวเราอ่ะน

เรามีเพื่อนคนนึงไม่ได้สนิทแค่เป็นเพื่อนที่เรียน กศน. เหมือนกัน อำเภอเดียวกัน เราได้รู้จักเพื่อนคนนี้จากกิจกรรมนึงที่ต้องทำงานเป็นกลุ่มโดยคละ ตำบล มารวมกัน หลังจากวันนั้นที่ได้แลก แชทเฟสกัน เพื่อนคนนี

ฉันเป็นผู้ป่วยซึมเศร้า มีอาการวิตกจริตอารมณ์ไม่นิ่ง ที่ผ่านมาฉันประคับประคองมันมาตลอดกินยารักษาแต่ไม่ได้จริงจังเท่าไหร่ เพราะตอนนั้นมีความคิดว่ายาไม่ได้ช่วยอะไรขนาดนั้นจนเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ เพราะตอน

เคยคิดบ้างไหม เมื่อตัดสินใจเลือกใครเป็นคู่ชีวิตแล้ว มีความคิดว่า เขาจะมีความรับผิดชอบต่อครอบครัว จริงใจ ซื้่อสัตย์ รักเดียวใจเดียว ฉันเคยอ่านหนังสือมามากมาย หนังสือชีวิต นิยาย หรือดูละคร แต่ไม่เคยคิดว

...ใช้ชีวิตลำพังยังไหวอยู่ ไม่อยากรู้เขาทั้งคู่สุขแค่ไหน ไม่อยากรู้ตอนนี้เธอเป็นเช่นไร ไม่อยากจำว่าทำไมเราเลิกรา ...ไม่เคยแอบส่องเฟสเลยสักครั้ง ไม่เคยนั่งคิดถึงรำพึงหา ไม่เคยเมาบ่นพร่ำทำวาจา ไม่เคยเอ่

🥹