มีใครเคยฝันว่ารองเท้าหายมั้ย?

            ในฝันเราอยู่ในช่วงมัธยม อยู่ในโรงเรียน เป็นช่วงเวลาระหว่างเปลี่ยนคาบเรียน ที่เราต้องเดินจากตึกเอไปเรียนที่ตึกบี สภาที่เห็นคือชั้นวางรองเท้าจะอยู่ข้างในตึกข้างหน้าบันไดทางขึ้น ถัดมาอีกนิดก็เป็นทางออกจากตัวอาคาร ตั้งแต่ชั้นวางรองเท้ามาถึงหน้าอาคารมีรองเท้านักเรียนวางอย่างไม่เป็นระเบียบเยอะไม่หมด ในชั้นวางเองก็มีที่ว่างอยู่เล็กน้อย เราไม่แน่ในว่าตัวเองอยู่ห้องที่เท่าไร แต่ตอนเดินมาผ่านห้องที่มีครูผู้ชายไป และเดินผ่านห้องที่ติดกับบันไดไป รวมผ่านมาสองห้องก่อนลงมาชั้นหนึ่ง ห้องสุดท้ายที่ผ่านมีผู้ชายสองคนเหมือนทั้งสองจะเป็นเพื่อนตอนสมั้ยเรียนคนหนึ่ง ในชีวิตจริงนางชอบโดดเรียนประจำอยู่แล้ว แต่ผู้ชายอีกคนนี่ไม่คุ้นเลย พอลงมาถึงชั้นหนึ่งก็ตรงไปยิบเอารองเท้าที่คิดว่าตัวเองวางไว้เลย แต่พอยิบมาก็รู้สึกว่า มันไม่ใช่รองเท้าตัวเอง ตึกนี้ชั้นวางรองเท้าจะมีอยู่ที่ชั้น เราเลยเดินไปหาที่ชั้นสองว่าตัวเองลืมไปรึป่าวว่าถอดเก็บไว้ชั้นไหน พอขึ้นไปหาที่ชั้นสองก็รู้สึกว่าตัวเองใส่ชุดพละ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เราใส่ชุดนร. เลยลองเดินไปหาที่ชั้นหนึ่งคราวนี้เรามองหารองเท้าผ้าใบสีขาวแทน เราก็กวาดตาหาจนไปเจอที่คิดว่าใช่ แต่แล้วในความรู้สึกก็บอกกับตัวเองว่า เห้ยนี่ต้องเป็นรองเท้านร.สิไม่ใช่รองเท้าผ้าใบ ที่นี้ก็มองดูตัวเองอีกครั้งก็เห็นว่าตัวเองใส่กระโปรงนร.อยู่

              เราก็นึกในใจว่า เอ้า นี่มันอิหยังวะมากๆ  เราก็เดินขึ้นไปดูที่ชั้นสองแล้วลงมาดูที่ชั้นหนึ่งวนไปวนมาหลายรอบมาก เหมือนตัวเราติดอยู่ในห้วงเวลาอะไรสักอย่าง เหมือนเราทำสิ่งนั้นๆซ้ำๆทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่น่าจะอยู่ตรงนั้นแล้ว เพราะเราดูมันหลายรอบแล้วว่าไม่มี แต่ก็ยังจะเดินไปดูซ้ำๆ ซึงนิสัยจริงๆไม่ได้เป็นคนที่จะกังกัลเรื่องปิดไฟหรือถอดปลั๊กพวกนี้เลย เราเป็นคนที่เอ๊ะปิดไฟห้องยังนะ แล้วก็ต่อด้วยคำว่าเออช่างมันเถอะแล้วก็ปล่อยมันไป และรู้สึกว่าการทำอะไรซ้ำๆแบบนี้มันน่าเบื่อและทรมานมาก ในฝันจะมีมุมที่เราเป็นทั้งเด็กคนนั้น และเป็นบุคคลที่สาม ที่เห็นเราทั้งตัว มีรอบใกล้ๆสุดท้ายที่เดินขึ้นไปชั้นสอง เราไปคุยกับครูผู้ชายเรื่องรองเท้า และถามว่าเพื่อนที่อยู่ห้องติดบันไดว่าเพื่อนที่ไปเรียนตึกบีครูสั่งงานอะไร ทั้งเพื่อนและครูก็ถามว่ายังหาไปเจออีกเหรอ ตัวเราในฝันเหมือนจะร้องไห้เลย รู้สึกว่าทำไมไม่เจอสักที่ทั้งๆที่เราก็พยายามหาตั้งขนาดนี้แต่ทำไมไม่เจอ แล้วฝันก็วาปมาที่ชั้นหนึ่งเราก็ยังหารองเท้าอยู่ ในขณะที่ตามองอยู่กับพึ้นก็เห็นมีเท้าสองคู่เดินมาถอดรองเท้าต่อหน้าเราแล้วก็เดินเข้าตึกไป เราก็เห็นทั้งเพื่อนที่ไปเรียนตึกบีและเด็กต่างชั้นปีทยอยมา ก็คิดว่าคงจะหมดคาบเรียนแล้ว แล้วก็มีเสียงเพื่อนถามว่า ยังหารองเท้าไม่เจออีกหรอ (เออลงรายละเอียดช่วงแรกๆอีกครั้งนะคะ ช่วงตอนหารองเท้าไม่เจอตอนแรกเพื่อนกลุ่มเดียวกันก็ช่วยหาและยืนรอแต่พอเราเห็นว่ามันจะถึงเวลาเรียนแล้วเราก็เลยบอกเพื่อนกลุ่มนี้ไปก่อน)   ตอนที่เพื่อนถามทั้งความรู้สึกที่คนกำลังเดินเข้าตึกในตอนนั้นตาเรากำลังจ้องไปที่รองเท้าหนึ่งที่ถูกถอดไว้อยู่ เราก็เดินไปดูใกล้ๆแล้วความทรงจำใหม่ก็ผุดขึ้นมาภาพความคิดที่ตัวเองกำลังติดสติ๊กเกอร์ลงบนรองเท้านร. แล้วก็ตัดมาที่รองเท้าที่เห็นตรงหน้ามันมีกันอยู่สามข้าง ในฝันเราก็งงว่าเดี๋ยวนะ เมื่อกี่ก็เห็นๆอยู่ว่ามาสองคน เราเห็นคู่หนึ่งที่คิดว่าเป็นรองเท้าเราถ้าจะให้มันเป็นไปได้ก็ต้องมีสองคู่ไม่ใช่หรอ แล้วทำไมถึงมาอยู่สามข้าง แล้วทั้งสามก็ติดสตกเหมือนๆกัน ในความคิดตอนนั้นคือ อันไหนคือของเราจริงๆ มันมีหนึ่งข้างที่เป็นของคนอื่น เราก็พยายามนึกว่าอันไหนแต่รองเท้าทั้งสามข้างมันเหมือนกันมาก สุดท้ายก็เลือกมาได้และรู้สึกว่าตัวเองเลือกถูกคู่แล้ว จากนั้นก็งัวเงียตื่น แล้วคือเรารู้สึกเหนื่อยจริง

            มันก็ดูเป็นฝันธรรมดาๆนะคะ แต่ไม่กี่ชม.ต่อมาเราก็นึกถึงเรื่องที่ตัวเองเคยแต่งวันเมื่อราวๆหนึ่งปีก่อน เป็นแนวนิยายแชทสั้นๆ ที่เขียนขึ้นเล่นๆแล้วก็ไม่ได้ลงเพราะมันดูแปลกๆและคำพูดก็งงๆ

              เนื้อหามีประมานว่าถ้าฝันว่ารองเท้าหายแล้วหาไม่เจอเราจะเสียคนที่รักไปหรือไม่ตัวเองนี่แหละจะเป็นคนหายไปซะเอง ลิ้ง:รื่องสั้นที่ว่านะคะเพื่ออยากไปดู 

               

            นี่ก็รู้สึกแปลกใจที่เรื่องนี้มันผุดขึ้นมา ไม่ได้เข้าไปดูนานมากคือลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยเขียนอะไรแบบนี้ไว้ พอมานึกว่าเออถ้าหากหารองเท้าไม่เจอหรือว่าเลือกรองเท้าผิดคู่แล้วจะเป็นยังไง ก็รู้สึกว่ามันน่าสนุกดีเหมือนกัน ถถถถถ

อ่านเพื่อความบันเทิงนะคะ