Passionหายไป…

คือเป็นความคิดของเรามาสักพักนึงแล้วต่ะช่วงนี้ เรากับสามีแต่งงานกันมา 11 ปีแล้วค่ะ ตอนนี้มีลูก 2 คน คนโต อายุ5ขวบ คนเล็ก 3ขวบ ยังเล็กกันอยู่เลย เรากับสามีมีปัญหาใหญ่ๆ ที่ตัวเขาเองไม่สามารถแก้ไขได้ เคยค

อะไรที่ทำให้เราตื่นมาคิดหรือเริ่มทำมันได้ โดยไม่มีข้อแม้ และเห็นภาพมันชัดเจนในใจอยู่เสมอ เป็นแรงผลักดันและความหวังในทุกๆวัน ^^

เรารู้สึกเหนื่อยกับชีวิต เหนื่อยที่จะต้องตื่นเช้า เข้านอน ใช้ชีวิต รู้สึกว่าทำไมเราต้องใช้ชีวิตด้วย รู้สึกเหมือนเป็นทาสของเวลา มีใครเคยเป็นไหม

ตอนนี้กำลังจะเข้าใกล้ปีใหม่ แต่เราเป็นคนนึงที่รู้สึกว่าท้อแท้กับชีวิตมากๆช่วงนี้ รู้สึกมีงานก็ทำไปวันๆนึง ให้มันผ่านไป ไม่ได้รู้สึกอยากตื่นไปทำงาน ไม่มีpassion อะไรทั้งนั้น รวมกับสิ่งแวดล้อมสังคมที่เจ

เเค่อยากมาระบายเฉยๆครับ รู้สึกว่า การโตเป็นผู้ใหญ่ไม่ง่ายเลย เหนื่อยมากๆกับการต้องตื่นขึ้นมาทํางาน เพื่อหาเงิน ชีวิตเราจะมีอะไรที่มันดีเเละน่าตื่นเต้นมากกว่าการที่ต้องตื่นขึ้นมาทํางานหาตังบ้างมั้ยครับ

คือมีเรื่องสงสัยว่า ถ้าคนเราหมดpassionในการมีชีวิต คือรู้สึกว่า ชีวิตนี้พอแล้ว สิ่งที่อยากจะทำ ได้ลองแล้ว สิ่งที่อยากจะลองทุกอย่างคือทำหมดแล้ว ถ้าเราเลือกที่จะปิดชีวิตตัวเอง คนรอบข้างจะมองว่าเราเห็นแก

สวัสดีค่ะ เราเป็นนักเรียนชั้นม.ปลายรร. รัฐบาล​ชื่อดังแห่งหนึ่งค่ะ ตอนนี้อยู่ม.6แล้ว กำลังเตรียมตัวสอบเข้าค่ะ ตอนม.4เราเป็นคนขยันมากค่ะ สอบเข้ามาได้ด้วยpassionที่อยากเป็นหมอเต็มเปี่ยมมาก อ่านหนังสือไ

เรารุ้สึกว่าหมดหนทางไปหมด และะเหนื่อยแล้วที่ต้องเรียกร้องสิ่งที่ต้องได้รับ แม้กระทั่งคนที่ควรรักเราที่สุดกลเมินเฉยะึถึงความเจ็บปวดของเราค่ะ เรารุ้สึกเหมือนตัวคนเดีในจขณัะที่กำลังตั้งท้องของคๆนึงที่บอด

เเค่คิดว่าถ้าเราหลับไปเฉยๆไม่ตื่นขึ้นมาไม่รับรู้อะไรก็คงดี(ไม่คิดฆ่าตัวตาย)555 เเต่พอนึกได้ เราหลับไปไม่ตื่นขึ้นมา ใครจะดูเเลพวกน้อนหมาน้อนเเมวหละ รักยิ่งกว่าชีวิตเราอีก 🥺 . . . เป็นคนที่ไปได้หมดทุกท