ต้องทำยังไง

ก็คือด้วยฐานะด้วยแหละเลยทำให้เราคิดอะไรที่มันแปลกๆ ไปกว่าชาวบ้านเขาทั้งที่รู้อยู่นะว่าเป็นไปไม่ได้แต่ก็ยังอยากจะทำ แต่ไอ้ความรู้นี้เราก็ตัดไปหลายครั้งเหมือนกันนะแต่มันยังอยากจะทำอีก ชอบคิดเหมือนผู้ใหญ่แบบเห้ยถ้าเราไม่มีเงินไปรร.พรุ่งนี้ล่ะต้องหางานแล้วนะ หรือไม่ก็เรียนอยู่ดีๆก็ถ้าพ่อแม่ไม่มีเงินส่งเรียนเราควรหยุดเรียนปล่าววะกลัวท่านหาเงินให้เรียนไม่ได้ แต่ก็iทำงานพาร์ทไทม์นะแบบคิดแทน วางแผน มีอะไรนะเอ่อ..เหมือนแผนสำรองน่ะ วันนี้เลิกเรียนยังมีเวลาว่างอยู่อยากทำเพลงขาย อยากรู้วิธีว่าการทำเพลงเป็นยังไง หรืออยากรับพาร์ทไทม์เกี่ยวกับดนตรี (ส่วนตัวชอบฟังเพลงเอามากๆ) หรือไม่ก็อีกอันหนึ่ง คือพอจบม.3แล้วไปสายอาชีพกลัวถ้าไปสามัญแม่จ่ายไม่ไหว แต่มันไกลต้องอยู่หอแล้วก็ไม่มีเงินจ่ายค่าหออีกไอ้เราก็คิดแล้วว่าเอาแล้วไงพอต้องเรียนต่อมันต้องใช้เงินเยอะขึ้นมากจากม.3เป็น1เท่าเลยนะ นี่ก็อยากลาออกกลัวจ่ายไม่ได้รถก็ต้องขี่ ชอบคิดมากแบบมากๆๆจนแม่บอกไม่ต้องคิดไรเยอะเดี่ยวแม่จัดการเองแบบนี้

 เเล้วทีนี้ก็คิดเรื่องการเป็นเหมือนนักร้องนักแต่งเพลงเกาหลี เอ้ยเราอยากแต่งเพลงให้ทุกคนได้ฟังอยากถ่ายทอดความรู้สึกที่มันอัดอั้นจนจะไม่อยู่แล้ว พูดก็ไม่เก่ง อยากระบายออกจากเพลงที่ตัวเองแต่ง เหนื่อยกับการคิดมากของตัวเองจริงๆ