บางทีก็แอบท้อที่เห็นคนอื่นเขาได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นกันแบบเต็มที่

สวัสดีครับ ผมเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สามที่ต้องทำงานส่งตัวเองเรียนมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วครับ
คือ ที่บ้านเราไม่ได้มีฐานะพอที่จะส่งเสียเราเรียนในกรุงเทพได้ทุกอย่างเราเลยต้องหาเงินเองทุกบาททุกสตางค์
ตั้งแต่วันจันทร์ถึงศุกร์เราต้องตื่นไปเรียนแต่เช้า พอตกเย็นคนอื่นเขาไปเดินห้างไปดูหนังกัน
แต่เราต้องรีบวิ่งไปเข้างานพาร์ทไทม์ที่ร้านอาหารยันดึกกว่าจะกลับถึงหอ
มาเตรียมสอบTOEIC  กับมานั่งทำโปรเจกต์ต่อ ก็แทบจะไม่ได้นอนแล้วครับ

ชีวิตมันวนลูปแบบนี้จนบางทีเราก็ลืมไปเลยว่า ความรู้สึกที่ได้ไปเที่ยวกับเพื่อนแบบไม่ต้องพะวง เรื่องเงินในกระเป๋ามันเป็นยังไง
ล่าสุดชีวิตยังสู้กลับ แรงมากเพราะมอเตอร์ไซค์คันเก่ง ที่เอาไว้ใช้รับส่งงานดันมาเสียกะทันหัน
ต้องควักเงินเก็บก้อนสุดท้ายไปซ่อมจน ตอนนี้ต้องกลับมานั่งคำนวณเงินกินข้าวรายวันใหม่หมดเลย