อยากจะระบายความในใจ

สวัสดี เราอายุ18 ปี ตอนมัธยมต้นเราโดนแม่แท้ๆ ด่าทอและทุบตีอยู่เสมอ ทั้งตบจนเลือดกำเดาแตก ทั้งเอาไม้ขนาดใหญ่กว่าไม้กวาดนิดหน่อย ตีเราจนไม้หัก ตอนนั้นเราเลือดซิปและมีรอยช้ำตามตัว แถมยังต้องไปรร.สภาพนั้น พอเราจบม.3 เราก็ออกจากบ้านไปเรียนต่อที่อื่นที่มันไกลจากแม่ แต่เเม่เราก็บอกไม่ต้องเรียนให้มาอยู่บ้านตอนนั้นเราเครียดมาก เราพยายามฆ่าตัวตาย ละพี่ที่หอโทรไปบอกพี่สาวเรา พี่สาวโทรไปบอกแม่ แม่เราก็โทรมา ตอนนั้นแม่เราบอกว่าถ้าตายแล้วแม่จะทำยังไงแม่เป็นห่วง เราเลยคิดว่าจริงๆแล้วแม่คงเป็นห่วงเรา เราลาออกมาอยู่กะแม่ สรุปมันแย่กว่าเดิม แค่แม่ไม่ได้ตีเราเหมือนก่อนแค่นั้น แต่ด่าเราแทนใช้คำพูดแย่ๆแทน เขาบอกว่าเราไม่มีใครรักไปอยู่กะใครก็ไม่มีใครอยากให้อยู่ด้วย เราเลยกินยาไปหลายเม็ด ตอนนั้นเราทรมานมากเหมือนโลกมันหมุนเหมือนเมามากๆๆๆ ละภาพก็ตัดไป เรานอนสลบอยู่ในห้องตัวเอง แบบไม่มีใครรู้ ตื่นมาอ้วกแตก เราเล่นเกมหนึ่งเราเล่าให้คนในเกมฟัง พี่ๆเขาดีมาก แนะนำเราบอกให้เราไปอยู่กะพ่อ(พ่อกะแม่แยกทางกันนานแล้ว)เราบอกพ่อว่าเราทะเลาะกะแม่ พ่อรีบโอนเงินมาเพื่อให้เรานั่งรถไปหา มันดีมาก พ่อเรา พี่สาวเราซัพพอร์ตอย่างดี พาไปเที่ยวพาไปกินของอร่อย แต่เรารู้สึกเราเป็นตัวภาระ เราอยู่บ้านเฉยๆมีหน้าที่แค่ทำงานบ้านกะซักเสื้อผ้าให้คนที่บ้านเหมือนตอนอยู่กะแม่ ตอนนี้เราเรียนกศน. จะกลับไปหาแม่เเค่ตอนสอบ เราอยู่กะพ่อมาหลายเดือนตอนแรกเราหางานทำ แต่เราทนโดนคนที่ทำงานด่าไม่ได้ เราเลยลาออก เราเครียดเพราะยิ่งจะเป็นภาระพ่อกะพี่สาวอยู่ ตั้งแต่ลาออกจนถึงตอนนี้ เราอ่ะถ้าคนพูดไรให้นิดๆหน่อนๆจะรู้สึกน้อยใจ คิดมากจนอยากฆ่าตัวตายให้จบๆตลอดเลย ยิ่งคำว่าตัวภาระ ปกติเราจะเป็นคนพูดคำนี้เองไม่มีใครพูด แต่ความรู้สึกเราเป็นแบบนั้น เราเครียดเราไปซื้อยาแก้แพ้มา2กระปุก กะจะกินทีเดียวเลย แต่เราก็ห่วงเรากลัวพ่อเรา พี่สาวและแฟนเรา เสียใจ