รู้สึกโดนเพื่อนพยายามผลักให้ออกจากกลุ่มทำไงดีครับ

"รัก=รสชาติ" จุดเริ่มต้นของความรัก สิ่งที่ทุกคนต้องได้ลองสัมผัสมาแล้วไม่มากก็น้อย บ้างก็เริ่มจากน้ำตาล บ้างก็อาจเริ่มจะมะนาว ถ้าให้เปรียบความรักสำหรับผมมันคือรสชาติของกาแฟ ถึงจะขม แต่ก็กลมกล

เคยป้ะน้อยใจแฟนตัวเองอ่ะแต่แบบน้อยใจนะแต่ให้เค้ารู้ไม่ได้อ่ะ น้อยใจเค้าอยู่เค้าจะรู้มั้ยก็ยังไม่รู้เลย เห้ออออ 😞 จริงๆแล้วตั้งกระทู้นี้เพื่อระบายมากกว่าถามนะ คือเรา..น้อยใจแต่ให้เค้ารู้ไม่ได้กลัวเค้าจ

คือพอดีเรามีเพื่อนสนิทคนหนึ่งคะ (สำหรับเรา เราคิดว่าเขาสนิทกับเราที่สุดแต่ไม่รู้เค้าคิดแบบเดียวกันกับเรารึป่าว) คือเค้ากับเราไม่พูดกันมาเกือบอาทิตย์แล้ว คุยกันน้อยลง จนไม่พูดกันเลย เราก็งง? ว่าเราทำอะ

มีโอกาสได้ไปเที่ยวห้างเอ็มฯ อยู่สี่ห้าครั้ง สังเกตตัวเองตลอดว่า ตอนเดินในบีทีเอส แสกนการ์ดออกยังไม่เท่าไหร่นะ พอเดินเหยียบพรมแดง เท่านั้นแหระพร้อมเพลงจังหวะไรก็ไม่รู้แหระ แต่มันเหมือนในแฟชั่นโชว์ เริ่

>> ตามล่า..หัวใจที่หายไป ตอน0 บทนำ << 'เฮล เรื่องระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้ นายกลับไปในที่ของนายเหอะ อย่าเสียเวลากับกี้อีกเลย' ทุกครั้งที่ฉันเห็นหน้านายเฮล ฉันแทบอยากจะหายไปจากโลกนี้ 'หึ

คือเราเนี่ยมาเรียนมหาลัยต่างจังหวัด ช่วงปี1-2ก็ปกติดีค่ะ จนมีเพื่อนอีกคนที่ย้ายสาขามาแล้วเขาเนี่ยเป็นเพื่อนกับเพื่อนเราอีกที และเราก็ได้มาอยู่กลุ่มด้วยกัน หลังจากนั้นก็เรียนด้วยกันและค่อยๆมีเพื่อนเข้า

คือเรื่องมันมีอยู่ว่า ก็คุยกับแฟนปกติแหล่ะครับ ผ่านโซเชียล เพราะว่าอยู่ไกลกัน ไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่ แล้วแบบเวลากว่าแฟนจะตอบที ก็นานมากๆ เป็นชม.ได้ หรือมากกว่านั้น (ซึ่งอันนี้เป็นปกติของแฟนอยู่แล้ว

ประเด็นนี้แกล้งกันรึป่าวก็ไม่รู้นะครับ งิดจริงๆ เหมือนจะพูดจริง และสะดุ้งไม่หาย ดูเหมือนจะรักกันดี..... เอ้ออ คนอื่นเช็คดูก็ไม่มี แค่ไปบอกฝันดี และหยอดมุกรักนิดๆแล้วอยู่ดีๆก็ตอบมาว่า อย่าพิมแบบนี้มาอี

ที่จำได้คล่าวๆนะคะ คือเหมือนนายเอกจะทำงานเป็นคนใช้หรือล้างจานรึป่าวไม่แน่ใจ อยู่ในหอนางโลมหรือซ่องอันนี้ก็ไม่แน่ใจ แล้วระหว่างทำงานนายเอกดันไปเข้าห้องน้ำ คงอึแหละค่ะ จากนั้รก็เกิดเรื่องไรสักอย่าง คงไฟ