เสียงเพรียกจากราวไพร

แอบหนีไปเที่ยวเขาใหญ่อีกครั้งทั้งที่พึ่งไปมาหยกๆเดือนก่อน เสียงเพรียกจากพงไพร และหัวใจของผมมันเรียกร้อง ไม่สามารถทนอยู่บ้านเฉยๆได้ ทริปนี้สนุกมากครับ เจอช้างทั้งโขลง ตรงใกล้ๆหอดูสัตว์หนองผักชี มีนักท่

*หอมไอดินกลิ่นร่ำฉ่ำสายฝน คราทุกข์ทนหม่นไหม้ได้ฮึกเหิม สายลมโลมลูบไล้ใจดวงเดิม เป็นแรงเสริมเติมสร้างล้างจาบัลย์ *สกุณาก้องกู่บนภูใหญ่ นกเขาไพรขันคูดูสุขสันต์ สายน้ำรินรื่นใสไหลรวมกัน ไผ่เสียดกอกล่อม

หนึ่งหยาดดูประหลาดเชื่อมแห้งเปียก สำเหนียกเพรียกผืนกลืนผ้าหม่น ระเรื่อเครือสีคลี่ตัวตน ไหลหล่นล่องล้อคลอคราบไคล คือหยาดทดลองของศิลปะ หรือภาระพรากผองผ่องสดใส ต้องขจัดขัดคราบฤาฉาบไว้ แล้วแต่ว่าใครใคร่ก

มองเห็นนกผกผินบินจากฝั่ง เพลินพลังเริงร่าท้าวิถี ทั้งปัดป่ายสายสวาทลัดนที หมดแรงคลี่ปีกลู่สู่ท้องธาร เรไรรานเร่ร้อง ระงม รักท่วมจิตจ่อมจม หม่นไหม้ ไพรเพรียกกู่แกมลม รินกล่อม หนาวดั่งนี้หวังได้ แนบเน