ขอแนะนำตัวเองก่อนค่ะ
เจ้าของกระทู้อายุ 25 ปี ตอนนี้ทำงานบัญชีในสนง.แห่งหนึ่ง ทำจันทร์ - เสาร์ทั้งปี ทั้งออฟฟิศมีแค่เจ้าของกระทู้กับเจ้าของบริษัทค่ะ
ตอนนี้เจ้าของกระทู้ทำงานที่นี่ได้เกือบ 3 ปีแล้วค่ะ ทำงานได้ปีแรกเจ้าของกระทู้เข้าพบกับจิตแพทย์ไปครั้งนึงค่ะ เนื่องจากมีความเครียดสูงจนเป็นโรคเครียดค่ะ ปัจจุบันเจ้าของกระทู้กำลังหางานใหม่ค่ะ แต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนกำลังหลงทางเลยค่ะ เป้าหมายของเราตอนที่เรียนจบใหม่ๆคือการทำงานสายตรวจสอบค่ะ
แต่สมัครไปที่ไหนไม่มีคนเรียกเลยมาทำบัญชี ตอนนี้เจ้าของกระทู้ไม่รู้จะไปทางไหนเลยค่ะ มองไม่เห็นอนาคตตัวเองเลยค่ะ อยากไปทำสายตรวจสอบนะคะ แต่ไม่มีคนเรียกไปสัมภาษณ์เลยค่ะ ตอนนี้เลยว่าจะหาอย่างอื่นทำรักษาสุขภาพจิตตัวเองเพราะไม่อยากเป็นซึมเศร้าค่ะ แต่ก็ไม่รู้จะไปทางไหนดี ตอนนี้สิ่งที่ใจเจ้าของกระทู้ตะโกนออกมาคือการออกไปจากที่นี่ แต่จะออกไปโดยที่ไม่มีงานทำก็ไม่ได้เพราะที่บ้านก็มีภาระ ตอนนี้เจ้าของกระทู้ท้อมากค่ะ ในใจเจ้าของกระทู้ไม่ไหวแล้วค่ะ กลับมาร้องไห้เกือบทุกวันเพราะเครียดมากค่ะ บอกกับที่บ้านคุยกับเพื่อนทุกวันจนเค้ารำคาณแล้วค่ะ เลยจากจะขอกำลังใจจากเพื่อนๆ พี่ๆ ในนี้ค่ะ หรือใครมีวิธีปรับ mindset ให้มองมุมใหม่ก็ยินดีนะคะ
ปล.เจ้าของกระทู้อาจจะพิมพ์งงๆต้องขออภัยด้วยนะคะ ตอนนี้ทุกอย่างมันสะสมอยู่ในใจค่ะ มันไม่รู้จะพิมพ์ออกมายังไงเหมือนกันค่ะ
ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงตอนนี้ค่ะ
ขอกำลังใจหน่อยค่ะ
เจ้าของกระทู้อายุ 25 ปี ตอนนี้ทำงานบัญชีในสนง.แห่งหนึ่ง ทำจันทร์ - เสาร์ทั้งปี ทั้งออฟฟิศมีแค่เจ้าของกระทู้กับเจ้าของบริษัทค่ะ
ตอนนี้เจ้าของกระทู้ทำงานที่นี่ได้เกือบ 3 ปีแล้วค่ะ ทำงานได้ปีแรกเจ้าของกระทู้เข้าพบกับจิตแพทย์ไปครั้งนึงค่ะ เนื่องจากมีความเครียดสูงจนเป็นโรคเครียดค่ะ ปัจจุบันเจ้าของกระทู้กำลังหางานใหม่ค่ะ แต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนกำลังหลงทางเลยค่ะ เป้าหมายของเราตอนที่เรียนจบใหม่ๆคือการทำงานสายตรวจสอบค่ะ
แต่สมัครไปที่ไหนไม่มีคนเรียกเลยมาทำบัญชี ตอนนี้เจ้าของกระทู้ไม่รู้จะไปทางไหนเลยค่ะ มองไม่เห็นอนาคตตัวเองเลยค่ะ อยากไปทำสายตรวจสอบนะคะ แต่ไม่มีคนเรียกไปสัมภาษณ์เลยค่ะ ตอนนี้เลยว่าจะหาอย่างอื่นทำรักษาสุขภาพจิตตัวเองเพราะไม่อยากเป็นซึมเศร้าค่ะ แต่ก็ไม่รู้จะไปทางไหนดี ตอนนี้สิ่งที่ใจเจ้าของกระทู้ตะโกนออกมาคือการออกไปจากที่นี่ แต่จะออกไปโดยที่ไม่มีงานทำก็ไม่ได้เพราะที่บ้านก็มีภาระ ตอนนี้เจ้าของกระทู้ท้อมากค่ะ ในใจเจ้าของกระทู้ไม่ไหวแล้วค่ะ กลับมาร้องไห้เกือบทุกวันเพราะเครียดมากค่ะ บอกกับที่บ้านคุยกับเพื่อนทุกวันจนเค้ารำคาณแล้วค่ะ เลยจากจะขอกำลังใจจากเพื่อนๆ พี่ๆ ในนี้ค่ะ หรือใครมีวิธีปรับ mindset ให้มองมุมใหม่ก็ยินดีนะคะ
ปล.เจ้าของกระทู้อาจจะพิมพ์งงๆต้องขออภัยด้วยนะคะ ตอนนี้ทุกอย่างมันสะสมอยู่ในใจค่ะ มันไม่รู้จะพิมพ์ออกมายังไงเหมือนกันค่ะ
ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงตอนนี้ค่ะ