อายุ24ปี
เรียนจบมา2ปี ทำงานมา2ปีค่ะ
เงินเดือนประมาณ 30,000 บาท
โอนให้พ่อแม่ 10,000 บาท ทุกเดือน
ค่าห้อง+ค่าน้ำ+ค่าไฟ+ค่าเน็ต 5500 บาท
ค่ากิน 6,000 บาท
ค่าทำฟัน 2,000 บาท
ล่าสุดช่วยจ่ายค่าไฟบ้านให้ครอบครัว 3,300 บาทต่อเดือน
ต้องใช้หนี้ กยศ 400,000 บาท ที่เราเริ่มๆจ่ายไปบ้างแล้ว
ที่เหลือคือเงินเก็บ
เราพยายามเก็บเงินให้ได้มากที่สุด เรามีความฝันอยากจะสร้างบ้านสวยๆอยู่ค่ะ
แต่ปัจจุบัน จริงๆพ่อกับแม่บอกตั้งแต่เริ่มเรียนมหาลัยว่าถ้าจบต้องส่งน้องเรียนค่ะ เราก็คิดว่าได้ไม่มีปัญหา จนทุกวันๆ พ่อเริ่มถามบ่อยขึ้นว่ามีเงินเก็บเยอะมั้ย เก็บได้เท่าไหร่ จะพอส่งน้องเรียนมั้ย อย่าลืมเก็บเงินต้องส่งน้องเรียนนะ พ่อเริ่มพูดทุกวันจนเรารู้สึกแบบน้อยใจค่ะ ว่าแบบพ่อกับแม่วางแผนให้น้องเรียนให้เราส่งน้องพ่อกับแม่ก็จะช่วยบ้าง แต่รวมๆคือเราต้องส่งทุกอย่างนะ ค่าเทอมค่ากินค่าอยู่ของน้อง เราก็ไม่กล้ารับปาก แล้วแม่บอกว่าไม่อยากให้น้องยืมกู้ กยศ เพราะไม่อยากให้น้องเป็นหนี้ ในขณะที่เราโดนบังคับให้กู้ตั้งแต่มัธยมซึ่งเราไม่ได้ใช้เงินเลย แม่เอาไปใช้จ่ายหมด(อันนี้เราเข้าใจได้เพราะครอบครัวเราจำเป็นจริงๆ) แต่ที่เราน้อยใจคือเหมือนพ่อกับแม่ลืมไปแล้วรึเปล่าว่าเราก็เป็นลูก เป็นเด็กคนหนึ่งที่อยากแบบทำงานเอาเงินมาเที่ยวบ้าง ซื้อของที่อยากได้บ้าง ทุกวันนี้เราต้องแอบเอาเงินตัวเองที่เก็บเพื่อส่งน้องเรียนออกมาใช้ซื้อของไร้สาระที่เราอยากได้เพราะถ้าเราซื้อให้พ่อแม่เห็น พ่อแม่ก็จะชอบบ่นชอบว่าเราไม่รู้จักเก็บเงินแล้วแบบนี้จะส่งน้องเรียนได้หรอ คือเราน้องใจมากๆ เวลาเห็นเพื่อนๆใช้เงินซื้อนั่นซื้อนี้เราจะคิดในใจตลอดว่าทำไมเพื่อนดูไม่ต้องกังวลในการใช้เงินเลย ไม่เหมือนเราเรามันแบบอิจฉาเพื่อนมากๆค่ะ
ในขณะที่เพื่อนหลานๆคนเริ่มมีบ้าน มีรถ มีคอนโด แต่เรายังไม่มีอะไรเลยค่ะ
ตอนนี้เราคำนวณระยะเวลา
อายุ 30 ปี คือถึงจะส่งน้องเรียนจบ (ซึ่งพ่อบอกว่าส่งน้องจบ พ่อจะไม่ขออะไรอีก)
หลังอายุ 30 ปี ต้องเริ่มเก็บเงินใช้หนี้ กยศ ต่อ และค่อยๆเก็บเงินสร้างบ้าน
เราแค่รู้แบบไม่ต้องกดดันเรามากได้มั้ย เอาแต่บอกให้เก็บเงินส่งน้องเรียน ไม่เคยบอกให้เราเก็บเงินเพื่อตัวเองเลย เรารู้สึกว่าพ่อกับแม่เป็นห่วงน้องมากกว่าเรา
เราผิดมั้ยที่รู้สึกอิจฉา อิจฉาทุกคนเรา ทั่งน้องที่เกิดมามีทั้งพ่อแม่และเราที่คอยซัพพอร์ตเรื่องเงินโดยไม่ต้องกังวัล อิจฉาเพื่อนๆที่ไม่ต้องกังวลอะไรแบบนี้
เราเคยคิดวนซ้ำๆจนบอกตัวเองว่าส่งน้องเรียนจบ เราก็ไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ต่อแล้วค่ะ มันเหนื่อย จนถึงตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าจะกาเงินไปเพื่ออะไรแล้วค่ะ
อายุ24ปี
เรียนจบมา2ปี ทำงานมา2ปีค่ะ
เงินเดือนประมาณ 30,000 บาท
โอนให้พ่อแม่ 10,000 บาท ทุกเดือน
ค่าห้อง+ค่าน้ำ+ค่าไฟ+ค่าเน็ต 5500 บาท
ค่ากิน 6,000 บาท
ค่าทำฟัน 2,000 บาท
ล่าสุดช่วยจ่ายค่าไฟบ้านให้ครอบครัว 3,300 บาทต่อเดือน
ต้องใช้หนี้ กยศ 400,000 บาท ที่เราเริ่มๆจ่ายไปบ้างแล้ว
ที่เหลือคือเงินเก็บ
เราพยายามเก็บเงินให้ได้มากที่สุด เรามีความฝันอยากจะสร้างบ้านสวยๆอยู่ค่ะ
แต่ปัจจุบัน จริงๆพ่อกับแม่บอกตั้งแต่เริ่มเรียนมหาลัยว่าถ้าจบต้องส่งน้องเรียนค่ะ เราก็คิดว่าได้ไม่มีปัญหา จนทุกวันๆ พ่อเริ่มถามบ่อยขึ้นว่ามีเงินเก็บเยอะมั้ย เก็บได้เท่าไหร่ จะพอส่งน้องเรียนมั้ย อย่าลืมเก็บเงินต้องส่งน้องเรียนนะ พ่อเริ่มพูดทุกวันจนเรารู้สึกแบบน้อยใจค่ะ ว่าแบบพ่อกับแม่วางแผนให้น้องเรียนให้เราส่งน้องพ่อกับแม่ก็จะช่วยบ้าง แต่รวมๆคือเราต้องส่งทุกอย่างนะ ค่าเทอมค่ากินค่าอยู่ของน้อง เราก็ไม่กล้ารับปาก แล้วแม่บอกว่าไม่อยากให้น้องยืมกู้ กยศ เพราะไม่อยากให้น้องเป็นหนี้ ในขณะที่เราโดนบังคับให้กู้ตั้งแต่มัธยมซึ่งเราไม่ได้ใช้เงินเลย แม่เอาไปใช้จ่ายหมด(อันนี้เราเข้าใจได้เพราะครอบครัวเราจำเป็นจริงๆ) แต่ที่เราน้อยใจคือเหมือนพ่อกับแม่ลืมไปแล้วรึเปล่าว่าเราก็เป็นลูก เป็นเด็กคนหนึ่งที่อยากแบบทำงานเอาเงินมาเที่ยวบ้าง ซื้อของที่อยากได้บ้าง ทุกวันนี้เราต้องแอบเอาเงินตัวเองที่เก็บเพื่อส่งน้องเรียนออกมาใช้ซื้อของไร้สาระที่เราอยากได้เพราะถ้าเราซื้อให้พ่อแม่เห็น พ่อแม่ก็จะชอบบ่นชอบว่าเราไม่รู้จักเก็บเงินแล้วแบบนี้จะส่งน้องเรียนได้หรอ คือเราน้องใจมากๆ เวลาเห็นเพื่อนๆใช้เงินซื้อนั่นซื้อนี้เราจะคิดในใจตลอดว่าทำไมเพื่อนดูไม่ต้องกังวลในการใช้เงินเลย ไม่เหมือนเราเรามันแบบอิจฉาเพื่อนมากๆค่ะ
ในขณะที่เพื่อนหลานๆคนเริ่มมีบ้าน มีรถ มีคอนโด แต่เรายังไม่มีอะไรเลยค่ะ
ตอนนี้เราคำนวณระยะเวลา
อายุ 30 ปี คือถึงจะส่งน้องเรียนจบ (ซึ่งพ่อบอกว่าส่งน้องจบ พ่อจะไม่ขออะไรอีก)
หลังอายุ 30 ปี ต้องเริ่มเก็บเงินใช้หนี้ กยศ ต่อ และค่อยๆเก็บเงินสร้างบ้าน
เราแค่รู้แบบไม่ต้องกดดันเรามากได้มั้ย เอาแต่บอกให้เก็บเงินส่งน้องเรียน ไม่เคยบอกให้เราเก็บเงินเพื่อตัวเองเลย เรารู้สึกว่าพ่อกับแม่เป็นห่วงน้องมากกว่าเรา
เราผิดมั้ยที่รู้สึกอิจฉา อิจฉาทุกคนเรา ทั่งน้องที่เกิดมามีทั้งพ่อแม่และเราที่คอยซัพพอร์ตเรื่องเงินโดยไม่ต้องกังวัล อิจฉาเพื่อนๆที่ไม่ต้องกังวลอะไรแบบนี้
เราเคยคิดวนซ้ำๆจนบอกตัวเองว่าส่งน้องเรียนจบ เราก็ไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ต่อแล้วค่ะ มันเหนื่อย จนถึงตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าจะกาเงินไปเพื่ออะไรแล้วค่ะ