เมื่อปี 2563 แฟนเก่าเราที่คบกันมา 7 ปี เสียชีวิตกะทันหันจากอุบัติเหตุ เรายังเสียใจกับเหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้น แต่เราก็ได้แต่ทำใจย้อนกลับไปทำอะไรไม่ได้ ครอบครัวแฟนเก่าเขาดีกับเรามากๆ ไม่เคยมองเราไม่ดีเลย พูดคุยและเข้าใจเข้าทุกเรื่องเป็นเหมือนเพื่อน เหมือนพี่ ไปไหนก็ไปด้วยกัน ความเคมีเข้ากัน
แต่หลังจากนั้น 1 ปีเราก็มาเจอแฟนใหม่ เราเป็นคนทักเขาไปก่อนเอง ไม่รู้ตอนนั้นคิดอะไร เราก็มาเจอกันเขานัดเรากินข้าว ครั้งแรกแต่ฝนตก พอนัดครั้งที่ 2 เราก็ไปเจอเขา เขาก็ดูเข้าใจเราเราเล่าให้ฟังว่าเราเคยเจอเรื่องเสียใจอะไรมาบ้าง เขาก็ไม่ได้ขอเราคบนะ แต่เหมือนอยูๆไปๆมาๆ เขาก็ชวนเราไปที่บ้าน ตอนนั้นเราก็ไป อยากรู้ว่าที่บ้านเขาเป็นยังไง แรกๆก็ดีนะ หลังๆเราอยู่ไปๆ ก็เริ่มรู้อะไรมากขึ้น ที่บ้านเขาทำธุรกิจค้าขาย ทำงานตั้งแต่เช้ายันมึด ไม่มีเวลาคุยกัน (พี่น้องไม่ถูกกัน) เราก็เกร็งๆอะ แต่เราปรับตัวได้นะ แต่ยู่ไปเรื่อยๆ แม่เขาก็มามองว่าเราไม่ออกไปช่วยงานธุรกิจขายของ แต่เรามีงานประจำนะ มี WFH บางวัน แต่แม่เขาไม่เข้าใจ ไม่เคยมาคุยกับเรา ว่าทำอะไรยังไง เหมือนอยากให้เราลาออกจากงานประจำเพื่อมาขายของกับที่บ้านเขา เพราะมองว่างานประจำก็เป็นลูกน้องเขาทำไปก็ไม่รวย มีกินมีใช้ไปวันๆ ขายของมันรายได้ดี ทำให้ชีวิตครอบครัวเขาดีขึ้น แต่เราเป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่ได้เชื่อฟังหรือยืมจมูกคนอื่นมาหายใจ เราไม่ได้ขอเงินใครกิน เราทำงานเลี้ยงตัวเอง ส่งตัวเองเรียนจนจบ ชีวิตเราก็ลำบาก พ่อแม่เราไม่ได้รวย ไม่มีเงินทองมากองให้ เหมือนครอบครัวเขา เราก็ทำงานของเรา มายเซ็ทไม่ตรงกันละ เรื่องงานบ้าน เอ่อลืมบอกค่ะ พี่ชายเขาก็มีแฟน (พี่สะใภ้ อายุเท่ากัน) ตอนเราอยู่บ้านเขาเราทำตลอดเราเป็นคนรักสะอาด เราทำทุกอย่าง และวันนึงเราก็ไปเห็นว่าแม่พิมพ์คุยกับลูกชายคนโต ว่าเราไม่ทำอะไรเลย ขี้เกียจ ไม่รู้ว่าแฟนเรารักเราไปได้ยังไง เราเสียใจมาก ขับรถหนีออกจากบ้านไปร้องไห้ที่ปั๊มน้ำมันโทรศัพท์คุยกัยกับเพื่อน เสียใจสุดๆรู้เรื่องนี้เมื่อเดือนมกราคม 2566 นี่ผ่านมา 9 เดือนแล้วเราก็ทำใจและอดคิดไม่ได้ทุกครั้ง
แฟนเราตามมาเจอก็รู้แล้วขอโทษแทน แต่เราก็ออกจากบ้านไปเลย ไปอยู่กับเพื่อน ผ่านมาประมาณเดือนเมษา ร้านที่แฟนขายของมันเริ่มขายไม่ดีเขาเลยลาออก แล้วมาทำงานประจำ แม่เขาก็คิดว่าเป็นเพราะเราไปชักชวนลูกเขา เขาก็โกรธเรานะ เราดูออกมันก็เหมือนมีเซ้นบางอย่างของผู้หญิง แต่ว่าเขาก็ก็ถามเรานะ กินไรยัง ได้ไรกิน บางวันก็ไม่ได้คุยกันเลย ตัวเราก็เริ่มเปลี่ยนไป จากคนที่เคยทำตัวน่ารักใส่แฟน เราก็กลายเป็นคนนิสัยไม่ดีใส่เขา พูดคำหยาบ ด่า ตี ทุบ บ้าง แต่เราก็ไม่ได้อยากทำ แต่เขาไม่เคยทำให้เรารู้สึกดีเลยเราอยากให้ทำไรต้องบอกทุกอย่าง บางที่มันก็ไม่ได้รู้สึกดีเลยนะ เราอยู่ภายใต้ความอึดอัด อดทน บ้านเราก็มีนะที่ซื้อกับแฟนเก่ารอขายอยู่ เรารอขายได้มีเงินแล้วเราจะออกไปซื้อที่อยู่อื่น เราทนอยู่กับครอบครัวเขาไม่ได้
แฟนเก่าเราและเขาเรารักกันมาก ทุกๆครั้งที่ทะเลาะกันเราจะร้องไห้ คิดถึงเขา ถ้าเขาอยู่ชีวิตเราคงไม่ต้องมาเจอเรื่องราวแย่ๆแบบนี้ แต่เราตัดสินใจแล้วว่าเราจะเลิกกับคนใหม่ แต่เขาไม่ยอมเลิกกับเราอะทุกคน เราไม่มีความรักให้ครอบครัวและตัวเขาแล้ว เพราะเราก็เจ็บมาเยอะแล้วทำไมเราต้องมาทนอยู่แบบนี้ด้วยอะ ทำดีไม่ได้ดีมันก็น่าน้อยใจนะบางที
มันมีอีกเยอะเลยที่เราเจอแต่เราสรุปมาแค่นี้แล้วกัน อยากรู้ทางออกว่าเราจะทำยังไงดี แบบที่เราคิดมันดีไหม ไม่รู้ว่าไม่ได้รักเขาแล้วหรือว่าเป็นเพราะครอบครัวเขาทำให้เราไม่รัก !!!
แฟนเก่าเราเสียกระทันหัน พอเรามีแฟนใหม่ เราก็ไม่ได้รักเขา !!!
แต่หลังจากนั้น 1 ปีเราก็มาเจอแฟนใหม่ เราเป็นคนทักเขาไปก่อนเอง ไม่รู้ตอนนั้นคิดอะไร เราก็มาเจอกันเขานัดเรากินข้าว ครั้งแรกแต่ฝนตก พอนัดครั้งที่ 2 เราก็ไปเจอเขา เขาก็ดูเข้าใจเราเราเล่าให้ฟังว่าเราเคยเจอเรื่องเสียใจอะไรมาบ้าง เขาก็ไม่ได้ขอเราคบนะ แต่เหมือนอยูๆไปๆมาๆ เขาก็ชวนเราไปที่บ้าน ตอนนั้นเราก็ไป อยากรู้ว่าที่บ้านเขาเป็นยังไง แรกๆก็ดีนะ หลังๆเราอยู่ไปๆ ก็เริ่มรู้อะไรมากขึ้น ที่บ้านเขาทำธุรกิจค้าขาย ทำงานตั้งแต่เช้ายันมึด ไม่มีเวลาคุยกัน (พี่น้องไม่ถูกกัน) เราก็เกร็งๆอะ แต่เราปรับตัวได้นะ แต่ยู่ไปเรื่อยๆ แม่เขาก็มามองว่าเราไม่ออกไปช่วยงานธุรกิจขายของ แต่เรามีงานประจำนะ มี WFH บางวัน แต่แม่เขาไม่เข้าใจ ไม่เคยมาคุยกับเรา ว่าทำอะไรยังไง เหมือนอยากให้เราลาออกจากงานประจำเพื่อมาขายของกับที่บ้านเขา เพราะมองว่างานประจำก็เป็นลูกน้องเขาทำไปก็ไม่รวย มีกินมีใช้ไปวันๆ ขายของมันรายได้ดี ทำให้ชีวิตครอบครัวเขาดีขึ้น แต่เราเป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่ได้เชื่อฟังหรือยืมจมูกคนอื่นมาหายใจ เราไม่ได้ขอเงินใครกิน เราทำงานเลี้ยงตัวเอง ส่งตัวเองเรียนจนจบ ชีวิตเราก็ลำบาก พ่อแม่เราไม่ได้รวย ไม่มีเงินทองมากองให้ เหมือนครอบครัวเขา เราก็ทำงานของเรา มายเซ็ทไม่ตรงกันละ เรื่องงานบ้าน เอ่อลืมบอกค่ะ พี่ชายเขาก็มีแฟน (พี่สะใภ้ อายุเท่ากัน) ตอนเราอยู่บ้านเขาเราทำตลอดเราเป็นคนรักสะอาด เราทำทุกอย่าง และวันนึงเราก็ไปเห็นว่าแม่พิมพ์คุยกับลูกชายคนโต ว่าเราไม่ทำอะไรเลย ขี้เกียจ ไม่รู้ว่าแฟนเรารักเราไปได้ยังไง เราเสียใจมาก ขับรถหนีออกจากบ้านไปร้องไห้ที่ปั๊มน้ำมันโทรศัพท์คุยกัยกับเพื่อน เสียใจสุดๆรู้เรื่องนี้เมื่อเดือนมกราคม 2566 นี่ผ่านมา 9 เดือนแล้วเราก็ทำใจและอดคิดไม่ได้ทุกครั้ง
แฟนเราตามมาเจอก็รู้แล้วขอโทษแทน แต่เราก็ออกจากบ้านไปเลย ไปอยู่กับเพื่อน ผ่านมาประมาณเดือนเมษา ร้านที่แฟนขายของมันเริ่มขายไม่ดีเขาเลยลาออก แล้วมาทำงานประจำ แม่เขาก็คิดว่าเป็นเพราะเราไปชักชวนลูกเขา เขาก็โกรธเรานะ เราดูออกมันก็เหมือนมีเซ้นบางอย่างของผู้หญิง แต่ว่าเขาก็ก็ถามเรานะ กินไรยัง ได้ไรกิน บางวันก็ไม่ได้คุยกันเลย ตัวเราก็เริ่มเปลี่ยนไป จากคนที่เคยทำตัวน่ารักใส่แฟน เราก็กลายเป็นคนนิสัยไม่ดีใส่เขา พูดคำหยาบ ด่า ตี ทุบ บ้าง แต่เราก็ไม่ได้อยากทำ แต่เขาไม่เคยทำให้เรารู้สึกดีเลยเราอยากให้ทำไรต้องบอกทุกอย่าง บางที่มันก็ไม่ได้รู้สึกดีเลยนะ เราอยู่ภายใต้ความอึดอัด อดทน บ้านเราก็มีนะที่ซื้อกับแฟนเก่ารอขายอยู่ เรารอขายได้มีเงินแล้วเราจะออกไปซื้อที่อยู่อื่น เราทนอยู่กับครอบครัวเขาไม่ได้
แฟนเก่าเราและเขาเรารักกันมาก ทุกๆครั้งที่ทะเลาะกันเราจะร้องไห้ คิดถึงเขา ถ้าเขาอยู่ชีวิตเราคงไม่ต้องมาเจอเรื่องราวแย่ๆแบบนี้ แต่เราตัดสินใจแล้วว่าเราจะเลิกกับคนใหม่ แต่เขาไม่ยอมเลิกกับเราอะทุกคน เราไม่มีความรักให้ครอบครัวและตัวเขาแล้ว เพราะเราก็เจ็บมาเยอะแล้วทำไมเราต้องมาทนอยู่แบบนี้ด้วยอะ ทำดีไม่ได้ดีมันก็น่าน้อยใจนะบางที
มันมีอีกเยอะเลยที่เราเจอแต่เราสรุปมาแค่นี้แล้วกัน อยากรู้ทางออกว่าเราจะทำยังไงดี แบบที่เราคิดมันดีไหม ไม่รู้ว่าไม่ได้รักเขาแล้วหรือว่าเป็นเพราะครอบครัวเขาทำให้เราไม่รัก !!!