ถามคนขึ้นบีทีเอส เจอคนประเภทนี้บ้างไหมครับ แล้วต้องทำตัวยังไง

เคยเจอคนแบบนี้ไหมครับ ไม่ใช่คนเลว ไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว แต่เป็นคนที่ทำตัวเป็นภาระสังคมขนาดจิ๋วโดยที่ไม่รู้ตัว เช่น - ลงบรรไดเลื่อนมาแล้วแทนที่จะเดินไป แต่กลับยืนหันซ้าย หันขวา คิดว่าจะไปช็อปปิ้งตรงไหนต่

ผู้ลี้ภัยพันล้าน เสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีดังสนั่นจนกลบเสียงลมหายใจของผม... ผมยืนพิงประตูไม้อัดเก่าๆ ในห้องเช่าขนาดเท่าแมวดิ้นตาย มือข้างหนึ่งกำลูกบิดประตูแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน สายตาจ้องมองออกไปที

สวัสดีครับชาวพันทิป ขออนุญาตมาเล่าเรื่องความรักของผู้ชายออฟฟิศธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ไม่ได้หวือหวา ไม่ดราม่า แต่เป็นความหวานแบบค่อย ๆ ซึม เผื่อใครอ่านตอนพักเที่ยงแล้วจะยิ้มมุมปากโดยไม่รู้ตัว ผมทำงานออฟฟิศแถ

นี่คือกระทู้แรกถ้าใช้คำผิดขอโทษด้วย คือบ้านผมเขาแยกห้องกันผมนอนคนเดียวน้องนอนกับพ่อ+แม่บ้านผมทำธุรกิจขายของแล้วแม่ผมคือจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับห้องผมเลยเอ่อเข้าเรื่องเลยแล้วกันคือผมอายุ13นะแล้ววันเกิด

ก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนนะครับว่าผมเป็นผู้ชาย เหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อวานประมาณ 3 ทุ่ม ผมได้ไปใช้บริการ BTS โดยขึ้นจากสถานีเพลินจิต จุดหมายปลายทางสถานีอารีย์ ผมได้ยืนอยู่ใกล้ๆกับประตู จำนวนผู้โดยสารปานกลาง

ผมมีแผนจะพาแม่ไปสถานเสาวภา นั่ง mrt จากท่าพระไปสะดวกสุด เวลาสายๆแบบนั้นยังพอเข็นแม่เข้าได้ไหมครับ คิดว่าจันทร์ที่ 29 ธ.ค. นี้คนน่าจะน้อย แต่ถามเผื่อช่วงหลังปีใหม่ด้วยครับ อาจต้องไปหลายรอบ ขอบคุณครับ

สวัสดีค่ะทุกคน เราอยากมาเล่าเรื่องความรักที่เริ่มต้นแบบงง ๆ และไม่โรแมนติกที่สุด แต่กลับเป็นเรื่องที่ทำให้เรายิ้มทุกครั้งที่นึกถึง เรื่องมันเริ่มต้นจาก… “ออฟฟิศซินโดรม” ใช่ค่ะ ไม่ได

คือผมเจอหลายรอบมากครับรอบแรกไปแม็คโครซื้อของรอต่อแถวหยิบรถเข็นรอแบบใจเย็นนะครับเรามีลุงคนนึงรอไม่ไหวยกรถเข็นออกมากระแทกผมผมบอก เห้ยลุงทำอย่างนี้ไม่ถูกนะ ลุงมันบอกว่าแล้วจะทำไม อั้วแก่แล้วทำไม อันนี้แถ