ขอพื้นที่ระบายความรู้สึกหน่อยนะคะ

เราเป็นคนคนนึง ที่พลัดจากบ้านมาหางานทำ พอมีแฟนก็เริ่มมีปัญหา ปัญหาตรงที่ว่า เลิกงานมาต้องกลับบ้านให้เร็วที่สุด ไม่งั้นจะโดนแฟนด่าว่าไปเอากับผช.คนอื่น เวลาเพื่อนแฟนมา หรือว่ามีผช.มาบ้านเราก็ห้ามออกไป เพราะเคยออกไปแล้ว แฟนบอกว่าผช.คนนั้นเป็นผัวเรา ทั้งๆที่เราก็พึ่งรู้จักวันนั้น  เราทำอะไรก็กลายเป็นมีชู้ไปหมด เราเล่นเกมก็หาว่าเรามีชู้ในเกม เราไปเดินสวนหรือยิ้มให้ใครคนนั้นก็เป็นชู้เรา เราทำงานคุยกับลค. ยิ้มให้ลค.ก็หาว่าลค.มาจีบเรา  เราพยายามอยู่เหมือนไร้ตัวตนมาตลอด แต่เราก็สามารถมีชู้ได้ตลอด เราคัยกับเพื่อนกับพี่ก็จะมีประเด็นว่าเราคุยกับชู้  เราไม่เข้าใจว่าเราจะมีเพื่อนพี่แน้องบ้างไม่ได้เลยหรอ เราคุยกับใครก็ชู้เราหมด เวลาที่เราไม่มีใคร ใช่เราก็ไม่มีเค้าเหมือนกัน เวลาเราเครียดท้อเหนื่อย เค้าก็ไม่เคยมาสนใจ  อยู่แต่กับเพื่อน ไม่เคยเห็นหัวเราเลย เราเล่นโทรศัพท์อยู่เค้าก็จะคว้าไปเฉยๆระไปหานู่นหานี่มาถามระมาด่าเราว่าเรามีคนนั้นคนนี้ คนนี้ใครคนนั้นใคร เล่นเกมเราก็ให้เห็นให้รับรู้ว่าเราเล่นกับพี่เรา เค้าก็ไม่พอใจ บางทีเราเลิกงานรอเค้ามารับเค้าก็มองหาผช.แถวๆนั้นแล้วก็มาว่าเราว่าเรานัดผช.มาหา ทั้งๆที่เราไม่รู้เรื่องอะไรเลยด้วยซ้ำ เราสามารถมีผัวได้ทั่วทุกที่โดยมี่ตัวเราไม่รู้ตัวเอง  กับเค้าเราให้อิสระเต็มที่เพราะเค้าเด็กกว่าเรา เค้าบอกอยากใช้ชีวิตวัยรุ่นให้คุ้ม  เพราะเราแก่แล้วคงใช้มาคุ้มกว่า(เค้ารู้ได้ยังไง? )   ความจริงคือ เราถูกพ่อแม่ทิ้งตั้งแต่8เดือน  ยายเอาเรามาเลี้ยงแทน เราจำความได้เราก็อยุ่กับยาย พอโตขึ้นหน่อยป้าก็มารับเราไปเลี้ยงแทนอยู่กับป้าเราก็ไม่เคยออกไปไหนเลิกเรียนก็เข้าบ้าน 2ทุ่มต้องนอนแล้วเช้ามาก็ไปรร. จนป.3 ป้าเราย้ายบ้านบ่อยป้ามีลูกแท้ๆ ป้าก็ส่งเรากลับไปอยู่กับยาย จนเราขึ้นม.1  เราก็พบเจอเพื่อนหลายรูปแบบ จนใจแตก ถูกหลอกไป พอขึ้นม.2 เราก็เริ่มเกเร ขอป้ากับแม่ไปเรียนกทม. ป้าก็ยอมให้ไป เราก็ใช้ชีวิตเหมือนเดิม เช้าไปเรียนกลับบ้านก่อน5โมงเย็น กลับแล้วก็ไม่รู้จะไปไหนเพราะเราไม่มีเพื่อนเลย ออกไปก็ไปเล่นกับน้องห้ามกลับบ้านเกิน2ทุ่ม กลับช้านอนนอกบ้าน จนเราติดเพื่อนพอจบม.2 เราก้หลับบ้านไปหายายระเราก็ไม่ยอมกลับไปเรียน เราขอแม่ทำงาน เราทำงานเป็นเด็กเสริฟ เป็นแดนซ์เซอร์ จนรู้ว่ามันไม่ไหว เลยขอกับไปเรียนให้จบจะได้มีวุฒิไปสมัครงานดีดีทำ ชีวิตก็วนลูป ห้ามกลับช้า จนเรามีแฟนแฟนหนีออกจากบ้านเราเลยออกไปหาเพื่อจะกล่อมให้เค้ากลับบ้าน แต่ดันไปเจอลุง ลุงเห็นลูงก็บอกป้า ป้าก็ไล่ออกจากบ้าน  จนพ่อแฟนต้องมารับผิดชอบเอาเราไปอยู่ด้วย เราก็ดั้นด้นจนจบม.3  แล้วกลับบ้านนอกไปหายาย เรารักยายเรามาก ยายใจดียายไม่เคยด่าว่าหรือตีเราหรือบังคับเราเลยแม้แต่ครั้งเดียว เรากลับบ้านเราก็ไปเจอเพื่อนเพื่อนมีเรื่องเราก็ไปช่วยสุดท้ายก็ถูกจับติดสถานพินิจ มารู้ตัวอีกทีเราก็ท้องเพราะชีวิตเกเรของเราเอง เราบอกยายยายก็เงียบเรารู้เลยว่ายายเสียใจแค่ไหนที่เราเปนแบบนี้ ส่วนแม่เราก็โทรมาด่า ไม่เคยมาเยี่ยมเราซักครั้งมีแต่ยายที่ไกลแค่ไหนตื่นเช้าแค่ไหนยายก็มา ต้องช่วยเค้าจ่ายค่าน้ำมันทุกครั้งที่มาหาเรา พอเราพ้นโทษเราก้ตัดาินใจเรียนต่อโดยที่ต้องไปอยู่บ้านพ่อของลูก แต่สุดท้ายเราก็เลิกเพราะเค้าติดยา เอาลูกกลับมาอยู่บ้าน เราไปเรียนยายเลี้ยงลูกให้ เพื่อนโดนตบเราไปช่วย แล้วสุดท้ายเพื่อนโยนความผิดมาให้เราเราโดนดักกระทืบที่หน้าวิทลัย หลังจากนั้นเราก็ไม่กลับไปเรียนจนเรื่องเงียบเราถึงกลับไป เข้าปี2 เราเรียนต่อป้าพายายกับลูกเราไปอยู่กทม. เราอยู่คนเดียวเราก็มีแฟนใหม่ ระเราก็ท้องอีกครั้ง แม่แฟนไม่ชอบเราเพราะคิดว่าเราเกาะลูกเค้า  แต่จริงๆเราเรียนไปด้วยเป็นแดนซ์เซอร์หาเงินด้วยเพราะไม่มีเงินจะเรียน สุดท้ายตอนสอบเราก็ไม่ได้ไป เรียนไม่จบ พอคลอดลูกเราก็ต้องเลี้ยงเองแฟนติดทหาร พอลูกโตได้นิดหน่อยเราก็ต้องให้ยายกลับมาอยู่บ้านนอกแล้วเราก็ไปทำงานหาเงินมาเลี้ยงลูกกับยาย เราทำงานคนเดียว ค่าบ้านค่านมลูก  แฟนก็ไม่มีส่งมาให้ ให้เราส่งไปให้อีก จนลูกได้2ขวบ เราก็เลิกกัน เราตัดสินใจย้ายไปหางานทำที่กทม. ทำได้ไม่กี่เดือนบายก็แ่วยเข้ารพ. ลูกเรา เราก็ต้องให้พ่อเค้ามารับไปอยู่ด้วย จากนั้นเราก็เร่ร่อนทำงานหาเงินส่งกลับบ้าน มีแฟนใหม่โดนเค้าหลอกเอารถมอไซด์ไป1คัน ทอง 1สลึง  เราก็ต้องดิ้นรถทำงานเปนพีอาร์บ้าง เปนเด็กเสริฟร้านชาบูบ้าง จนได้ไปเรียนผุ้ช่วยพยาบาลได้รับทุนจากบริษัทแห่งหนึ่งในกทม. เราต้องไปทำงานชดใช้ทุนเค้า 2 ปี ถ้าอยู่ไม่ได้ต้องชดใช้เค้า10เท่าของทุน  เราก็ทนอยู่เช่าห้องเองเงินเดือน9000กว่าบาท ค่าห้อง2-3พัน ส่งให้ลูก2คน ถ้าเหลือก็ส่งให้ยายบ้าง จนมาเจอพิษโควิด ถูกผช.หลอกยืมเงินโดนพักงานเพราะเข้างานสาย ค่าแรงก็ไม่ได้ ถูกแฟนคนใหม่ตบตี ต่อยหน้า ขู่ฆ่าเรา  เราทนไม่ไหวเลยต้องหนีไปอยู่บ้านแม่เพื่อนที่จ.หนึ่ง หางานทำเริ่มใหม่ พอมีแฟนใหใ่ก็ย้ายมาอยู่บ้านแฟน แรกเค้าก็ดีหลังๆก็ติดเพื่อนแอบไปมีผญ.คนอื่น ดีที่ตายายเค้าเอ็นดูเรา รับเราเป็นหลานให้ที่อยู่ที่กินเรา จนเราหางานใหม่ได้พอที่จะยืนไหวเราก็ขอย้ายมาอยู่คนเดียว แล้วก็มาเจอแฟนคนปัจจุบัน เรากินเที่ยวอิสระ เพราะเราอยากหาความสุขให้ตัวเองบ้าง แต่ทุกอย่างก็ต้องหยุดหมด เมื่อแฟนเราขี้หึง ถูกเจ้านายกลั่นแกล้งใส่ร้าย ก็ต้องหางานใหม่ แรกก็ดีโดนด่าทุกวันเราก็ได้แต่เก็บไว้คนเดียว จนอาการซึมเศร้ากำเริบ หันไปทางไหนก็ไม่เจอใคร มียายคนเดียวที่เราคุยได้ แต่เราก็ไม่อยากเอาความไม่สบายใยของเราเล่าให้ยายฟัง เราก็ได้แต่ยิ้มหัวเราะชวนคุยเรื่องตลก ทั้งๆที่นอนร้องไห้ทุกวัน ชีวิตวัยรุ่นหรอ? เป็นยังไง ชีวิตที่สงบเรียบง่ายเป็นแบบไหน ชีวิตที่วนลูป เช้าทำงานเลิกงานกลับบ้านดูหนังเล่นเกม นอน  ไหนล่ะชีวิตวัยรุ่น ทำงานตั้งแต่อายุ14 ตอนนี้28 ชีวิตวัยรุ่นเราอยู่ตรงไหน ทุกวันนี้จะหาความสุขฝห้ตัวเองยังแทบจะไม่มี รได้แต่แอบร้องไห้ คุยกับมครก็ไม่ได้  พอรู้ว่ายายป่วยใจก็ท้อไม่อยากสู้กับอะไรเลย จน 20ตุลา ยายเสีย เราก็ทำอะไรไม่ถูก ร้อวไห้จนไข้ขึ้น แฟนเราหรอไปอยู่กับเพื่อน  ปัจจุบันทำงานเลิกช้า ก็หาว่าแวะหาใคร  ส่งตารางเข้างานตารางหยุด เวลาเข้าออกงานให้ แฟนยังถามเลิกกี่โมง หยุดวันไหน  ทำไมกลับช้า เราทำงานที่นี่มาเกือบปี แฟนยังจำเวลาเข้าออกงานเราไม่เคยได้เลย  เค้าไม่สนใจเราเลยด้วยซ้ำ สนใจแค่ว่าเราเล่นเกมกับผช.คนไหน เรากลับบ้านช้าไหม  ไปเอากับผช.คนอื่นรึปล่าว เราทำทุกทางแล้วที่จะไม่ให้เค้ามาด่ามาว่สเรามาหาเรื่องเรา แต่เค้าก็หามาจนได้ เค้าขอให้อิสระกับตัวเค้าเอง เค้าขอเป็นตัวเอง แต่กับเราเค้าไม่ให้อะไรเราเลยแม้แต่ความรู้สึกว่าเค้าเป็นเซฟโซนให้เรา เวลาที่เราต้องการใคาซักคนมาอยู่ข้างๆคอยรับฟังและปลอบใจ นับดูจริงๆในชีวิตเราไใ่เหลือใครเลย มีแต่เค้าแต่เค้าไม่เคยอยู่เลย ไม่เคยแม้แต่จะให้กำลังใจ มีแต่คำด่า คำดูถูกเหยียดหยาม  บางครั้งเราเสียใจเค้ากลับหัวเราะบูลี่เรา ด่าเราซ้ำเติมเราเสมอมา เค้าไม่เคยแม้แต่จะย้อนมองว่าทุกวันนี้เราทำไใถึงไม่ไปไหน เวลาขี่รถผ่านอะไรทำไมเราถึงไม่สนใจ ทำไมเราเหม่อตลอดเวลา  ทำไมเราต้องเล่นเกม ตี2 ตี3 ไม่เข้าห้องนอน เราก็เล่นโทรศัพท์รอเพราะรอเค้ากลับ แต่เค้ากลับมองว่าเราคุยกับใคร เค้าไม่เคยย้อนมองตัวเองเลยว่าเค้าละเลยและทิ้งให้เราอยู่คนเดียวมานานแค่ไหนแล้ว เค้าเอาแต่ว่าเค้าถูก ไม่เคยยอมรับอะไร เค้าจะทำอะไรก้ได้ไปไหนก็ได้อยู่กับใครก็ได้  คุยกับใครก็ได้ แต่เราห้ามคัยห้ามไปไหนห้ามทำอะไรที่เค้าไม่พอใจ สรุปคือ แค่เราหายใจเราก็กลายเป็นคนผิดได้ ไปบอกคนนั้ยคนนี้ว่าเราคุยกับผช.กลับบ้านช้าไปหาผช. เล่นเกมก็มีแต่ผช. แต่ตัวเค้าเองไปเรียนเลิกเรียน5โมง กลับบ้าน2-3ทุ่ม  ไปเที่ยวกินเหล้ากับเพื่อน กลับตี2ตี3  เค้าไม่ผิด  บางวันเราทำงานเหนื่อยอยากนอนพัก เปิดเพลงเสียงดัง ทำนั่นทำนี่ เราก้ไม่ได้นอน  แต่เวลาเค้านอน เราก็พยายามเงียบให้มากที่สุดให้เค้าได้นอน บางทีก็คิดนะ ว่าทำไมถึงไม่เคยคิดได้บ้างว่าสิ่งที่เราทำกับเค้า แล้วที่เค้าทำกับเรามันต่างกันขนาดไหน มันแย่นะ ที่พยายามเท่าไหร่ก็ดูไร้ค่าอยู่ดี