เช้าของวันนี้ไม่ใจดีกับฉันเลย

สวัสดีวันจันทร์  เสียงข้อความที่ดังทุกเช้าจากโทรศัพท์มือถือข้างเตียง เสียงเเจ้งเตือนที่มาจาก ไลน์ที่ชื่อว่า พ่อ จำไม่ได้เเล้วว่าเรากอดพ่อครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่...     คำถามที่ได้ยินบ่อ

ไม่อยากลงรายละเอียดเท่าไหร่ แต่มันเจ็บปวดจังเลย​ เมื่อโดนถามว่า​ ใจดีไปทำไม​ แม้การตัดสินใจที่จะมีน้ำใจ​ มันจะนำพาผลลัพท์ที่ไม่สวยหรูมาให้ แต่คนใกล้ตัวชอบตอกย้ำว่าเราใจดีเกินไปจนเป็นปัญหา... เราว่

สวัสดีค่ะ เราเป็นผู้หญิงธรรมดาคนึง ที่ไม่เคยใช้ชีวิตสนุกตามวัยของตัวเองเลย ฉันจบ ป.6 ก็ออกทำงานหาเงินต่างถิ่น และส่งตัวเองเรียนจน จบกศน. ม.6 โดยไม่เคยขอเงินทางบ้านเลย(เพราะเขาต่างมีครอบใหม่และลืมฉันไป

เด็กไทยเรียนเยอะหรือเป็นที่ฉันเอง ขอบนนิดหน่อย มีหลายคนบอกคนเรามี24ชั่วโมงต่อวัน แต่ฉันเองที่รู้สึกว่า24ชั่วโมงไม่พอ แค่เราอยู่โรงเรียนก็ปาไปแล้ว10ชั่วโมง 7:00-17:00 นอนอีก8ชั่วโมง เหลืออีกแค่6ชั่วโมง

เรื่องราวที่กำลังจะพูดต่อไปนี้เป็นเรื่องจริง ใครไม่เชื่อก็ไม่ต้องเชื่อแต่ทุกคนอาจจะเชื่อก็ได้เพราะว่าสมัยนี้มันก็เป็นแบบนี้แหละ ​คือต้องเล่าก่อนนะว่าตอนแรกกะฉันอยู่อีกจังหวัดนึงห่างจากกรุงเทพฯมากๆ แ

ฉันเกลียดแม่ตัวเอง ทำไมแม่ต้องทำเหมือนความรู้สึกของฉันไม่มีค่าฉันชอบให้แม่สปอยล์หนังแต่แม่ก็ชอบพูดพูดไม่หยุดฉันรำคาญที่ผ่านมาฉันก็ทนได้ตลอดแต่วันนี่ฉันเหนื่อยมากกลับบ้านมาอยากกินข้าวแต่แม่กับพี่สาวบอก

เราอยากกลับไปเป็นเด็กมากๆ หวัดดีค่ะคือเราไม่รู้เป็นอะไรช่วงนี้เราร้องไห้บ่อยมากเวลาดิ่งๆชอบร้องไห้มานั่งคิดตอนที่เราเป็นเด็กกับตอนนี้เราอายุ11จะ12แล้วเราเครียดเรื่องเรียนเรืรองสอบเรื่องหลายๆอย่างว่าโต