ขอเกริ่นเลยว่าเป็นปัญหามายาวนานมากจนคิดว่ามันคงแก้ไขไม่ได้(มันอาจจะเป็นดวง)--" มาคิดได้ตอนโตว่ามันต้องได้รับการแก้ไขและไม่ควรปล่อยไว้
คือเราเป็นเด็กผู้หญิงเกิดมาในครอบครัวระดับปานกลางค่อนไปทางจน อาจจะด้วยพ่อแม่หย่าร้างกันทำให้เกิดปัญหานี้ขึ้น เราอยู่กับแม่(มียายกับตา)ซึ่งท่านคอยช่วยเหลือแม่เราในการส่งเสียค่าเล่าเรียนให้เรา จำได้ตอนม.ต้น เรียนโรงเรียนเอกชนในภาคใต้การเรียนระดับดี แต่แม่ค่อนข้างเครียดเดาจากการใช้คำพูดไม่ดีกับเรา ซึ่งเรามาคิดว่าเราเป็นเด็กไม่เกเรเลย เชื่อฟังและไม่กล้าทำผิด นี่เป็นคำถามแรกๆเลยว่าทำไมเราต้องโดนว่าขนาดนั้นและร้องไห้ โกรธและมีคำถามตลอดเวลาว่าทำไมต้องโดนว่า เหมือนเอาออกจากหัวไม่ได้ โดนตี ซึ่งเพื่อนในกลุ่มไม่มีใครโดน--"เราจำรายละเอียดไม่ได้มากแต่ความรู้สึกมันฝังใจ
จะจบม.3ขึ้นม.4ย้ายไปเรียนอีกที่นึงตอนนั้นเรียนสายวิทย์ เกรดเริ่มไม่ดีไม่อ่านหนังสือสอบ และกลับจากเรียนต้องมาช่วยแม่ขายของ รายได้คือไม่มั่นคงเอามากๆ เรียนเริ่มตามเพื่อนไม่ทัน มันเหนื่อยจากการช่วยขายและโดนว่า ตอนนั้นจำได้เครียดจนสิวเห่อ ไม่ได้รักษาสิว ซึ่งมันคือสิวอักเสบเม็ดบวมแดงใหญ่ๆขึ้นเต็มหน้า ตอนนั้นเริ่มดิ่ง เพราะรู้ว่าแม่ไม่มีทางรักษาเราได้ ก็เลยปล่อยไป เรายังคงเป็นเด็กที่รักการเรียนเพราะในหัวไม่เคยคิดว่าจะไม่ได้เรียนหรือต้องดร็อปเรียนมหาลัยก่อน ตอนนั้นคิดแค่ว่าแม่กับยายจะหาให้เราเรียนได้ ตอนนั้นเครียดกับแม่จนไม่ได้เอาเวลาไปคิดว่าจะเรียนอะไร จบมาทำงานอะไร ในหัวคิดแค่ว่าเรียนไปเถอะ สรุปเรียนบัญชีตามเพื่อน ก่อนจบม.6แม่เกริ่นไว้แล้วว่าไม่มีเงินส่งน่ะ แต่เราไม่ได้คิดถึงตรงนั้นและไม่เข้าใจคำว่าไม่มีเงินคือเรียนไม่ได้ เพราะเพื่อนเขาเรียนกันหมด ก่อนจบม.6เป็นซึมเศร้าและแพนิค ตอนกลางคืนนอนไม่หลับเพราะกลัว(ซึ่งไม่รู้ว่ากลัวอะไร) สรุปฝืนเรียนมาถึงปี3 ผ่านมาได้แต่ละวันคือเหนื่อย เรียนไม่เข้าหัวคิดแต่เรื่องปัญหาที่บ้าน ยายบ่นทุกวันว่าไม่มี้เงิน แม่คือด่าอย่างเดียวซึ่งเราเหนื่อยจากเรียนแล้วมาช่วยแม่ขายอีก ซึ่งคงมีคำถามก็แค่เรียนคนหาเงินเหนื่อยกว่า แต่ณ ตอนนั้นคือเราไม่ได้โฟกัสการเรียนเต็มที่ จนเทอมสุดท้ายเพื่อนในกลุ่มแยกย้ายหมด เหลือเาคนเดียวในกลุ่มอ.เริ่มให้หาที่ที่จะฝึกงาน ซึ่งในจังหวัดไม่ค่อยมีอ.เลยแนะนำให้ไปฝึกกทม.เพราะเราจะได้ประสบการณ์และบลาๆๆ แต่ประเด็นคือไม่มีเพื่อนไป(ส่วนมากฝึกงานกันเป็นคู่)และไม่มีเงินTT สรุปตอนนั้นเครียดมากไม่รู้จะปรึกษาใคร ห้ามพูดเรื่องอื่นกับแม่เพราะเขาเครียดจากเรื่องเงิน และยายต้องควักเงินก้อนสุดท้ายให้เรา จนมันไม่มีจะกิน สรุปถ้ามันต้องขนาดนั้นเราเลยตัดสินใจหยุดเรียน ใช่ ทุกคนฟังไม่ผิดหยุดเรียนแบบออกมาเลย แบบไม่ได้ดร็อป เราออกตอนปี3 แม่ช็อคยายช็อคแต่เราล้าแล้วทุกคน ตอนนั้นคืออยากพัก ระหว่างทางกว่าจะเรียนถึงปี3มันไม่ง่ายเลยเพราะปัญหาครอบครัวและเงิน แต่ละวันมันยากมากสำหรับเรา แม่โทษเราจนถึงทุกวันนี้ และเราก็โทษตัวเองทำไม่เข้มแข็งและเรียนให้จบ แต่นั่นแหละ ณ เวลาคือเครียดจนสิวเรื้อรังมาตั้งแต่ม.ปลาย และปวดหัวแบบไม่หยุดปวดเลย ฟังมาถึงตรงนี้แล้วเราอยากบอกว่าในชีวิตนี้ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมาถึงจุดนี้ จุดที่ไม่เรียนและออกมาทำงาน ในใจยังรักการเรียน ตั้งแต่ออกจากเรียนมา งานไม่ได้หาง่ายเลยทุกคน เราในวัย26ปี จบม.6 เคว้งเหมือนถูกลอยกลางอากาศ เรายังหางานเป็นหลักเป็นแหล่งไม่ได้ ไม่เหลืออะไรเลยไปต่อก็ไม่ได้ ความรักคือไม่เข้ามาแตะเราเลย รู้สึกไม่ควรถูกรัก ด้วยค่าตัวเอง สิวก็เยอะเรียนไม่จบ ครอบครัวฐานะไม่ดีอีก เพื่อนๆช่วยแนะนำหน่อย ว่าเราควรไปต่อยังใง ปล. ระหว่างนั้นแม่แต่งงานใหม่และก็หย่าอีกมีน้องชายเพิ่มมาอีก1คน
สรุปตอนนี้เราต้องเลี้ยงดูน้องชายและครอบครัวมั้ยหรือเราจะเอาตังค์ไปเรียนต่อ
ในบ้านตอนนี้มียาย (ตาเพิ่งเสียTT) แม่ เรา แล้วก็น้องชายวัย14ขวบ
คำถามคือเราอยากเรียนแต่เงินไม่พอใช้จ่าย เพราะครอบครัวไม่มีเสาหลักเลย น้องชายไม่มีใครส่งเสียและเราคงต้องช่วยเรื่องเงินให้น้องได้เรียน ยังทำใจไม่ได้ที่ตัวเองจะไม่มีอนาคต จะแต่งงานก็ไม่มีแฟน คือเราต้องเก็บเงินยังใงให้ได้ เพิ่งมาคิดได้ว่าต้องส่งน้องเรียน ช่วยไกด์เราหน่อยน่ะ😌😔
ปัญหาครอบครัวจะแก้ได้ไหม(เป็นอะไรที่พูดไม่ได้ มันจุกอยู่ในอก)
คือเราเป็นเด็กผู้หญิงเกิดมาในครอบครัวระดับปานกลางค่อนไปทางจน อาจจะด้วยพ่อแม่หย่าร้างกันทำให้เกิดปัญหานี้ขึ้น เราอยู่กับแม่(มียายกับตา)ซึ่งท่านคอยช่วยเหลือแม่เราในการส่งเสียค่าเล่าเรียนให้เรา จำได้ตอนม.ต้น เรียนโรงเรียนเอกชนในภาคใต้การเรียนระดับดี แต่แม่ค่อนข้างเครียดเดาจากการใช้คำพูดไม่ดีกับเรา ซึ่งเรามาคิดว่าเราเป็นเด็กไม่เกเรเลย เชื่อฟังและไม่กล้าทำผิด นี่เป็นคำถามแรกๆเลยว่าทำไมเราต้องโดนว่าขนาดนั้นและร้องไห้ โกรธและมีคำถามตลอดเวลาว่าทำไมต้องโดนว่า เหมือนเอาออกจากหัวไม่ได้ โดนตี ซึ่งเพื่อนในกลุ่มไม่มีใครโดน--"เราจำรายละเอียดไม่ได้มากแต่ความรู้สึกมันฝังใจ
จะจบม.3ขึ้นม.4ย้ายไปเรียนอีกที่นึงตอนนั้นเรียนสายวิทย์ เกรดเริ่มไม่ดีไม่อ่านหนังสือสอบ และกลับจากเรียนต้องมาช่วยแม่ขายของ รายได้คือไม่มั่นคงเอามากๆ เรียนเริ่มตามเพื่อนไม่ทัน มันเหนื่อยจากการช่วยขายและโดนว่า ตอนนั้นจำได้เครียดจนสิวเห่อ ไม่ได้รักษาสิว ซึ่งมันคือสิวอักเสบเม็ดบวมแดงใหญ่ๆขึ้นเต็มหน้า ตอนนั้นเริ่มดิ่ง เพราะรู้ว่าแม่ไม่มีทางรักษาเราได้ ก็เลยปล่อยไป เรายังคงเป็นเด็กที่รักการเรียนเพราะในหัวไม่เคยคิดว่าจะไม่ได้เรียนหรือต้องดร็อปเรียนมหาลัยก่อน ตอนนั้นคิดแค่ว่าแม่กับยายจะหาให้เราเรียนได้ ตอนนั้นเครียดกับแม่จนไม่ได้เอาเวลาไปคิดว่าจะเรียนอะไร จบมาทำงานอะไร ในหัวคิดแค่ว่าเรียนไปเถอะ สรุปเรียนบัญชีตามเพื่อน ก่อนจบม.6แม่เกริ่นไว้แล้วว่าไม่มีเงินส่งน่ะ แต่เราไม่ได้คิดถึงตรงนั้นและไม่เข้าใจคำว่าไม่มีเงินคือเรียนไม่ได้ เพราะเพื่อนเขาเรียนกันหมด ก่อนจบม.6เป็นซึมเศร้าและแพนิค ตอนกลางคืนนอนไม่หลับเพราะกลัว(ซึ่งไม่รู้ว่ากลัวอะไร) สรุปฝืนเรียนมาถึงปี3 ผ่านมาได้แต่ละวันคือเหนื่อย เรียนไม่เข้าหัวคิดแต่เรื่องปัญหาที่บ้าน ยายบ่นทุกวันว่าไม่มี้เงิน แม่คือด่าอย่างเดียวซึ่งเราเหนื่อยจากเรียนแล้วมาช่วยแม่ขายอีก ซึ่งคงมีคำถามก็แค่เรียนคนหาเงินเหนื่อยกว่า แต่ณ ตอนนั้นคือเราไม่ได้โฟกัสการเรียนเต็มที่ จนเทอมสุดท้ายเพื่อนในกลุ่มแยกย้ายหมด เหลือเาคนเดียวในกลุ่มอ.เริ่มให้หาที่ที่จะฝึกงาน ซึ่งในจังหวัดไม่ค่อยมีอ.เลยแนะนำให้ไปฝึกกทม.เพราะเราจะได้ประสบการณ์และบลาๆๆ แต่ประเด็นคือไม่มีเพื่อนไป(ส่วนมากฝึกงานกันเป็นคู่)และไม่มีเงินTT สรุปตอนนั้นเครียดมากไม่รู้จะปรึกษาใคร ห้ามพูดเรื่องอื่นกับแม่เพราะเขาเครียดจากเรื่องเงิน และยายต้องควักเงินก้อนสุดท้ายให้เรา จนมันไม่มีจะกิน สรุปถ้ามันต้องขนาดนั้นเราเลยตัดสินใจหยุดเรียน ใช่ ทุกคนฟังไม่ผิดหยุดเรียนแบบออกมาเลย แบบไม่ได้ดร็อป เราออกตอนปี3 แม่ช็อคยายช็อคแต่เราล้าแล้วทุกคน ตอนนั้นคืออยากพัก ระหว่างทางกว่าจะเรียนถึงปี3มันไม่ง่ายเลยเพราะปัญหาครอบครัวและเงิน แต่ละวันมันยากมากสำหรับเรา แม่โทษเราจนถึงทุกวันนี้ และเราก็โทษตัวเองทำไม่เข้มแข็งและเรียนให้จบ แต่นั่นแหละ ณ เวลาคือเครียดจนสิวเรื้อรังมาตั้งแต่ม.ปลาย และปวดหัวแบบไม่หยุดปวดเลย ฟังมาถึงตรงนี้แล้วเราอยากบอกว่าในชีวิตนี้ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมาถึงจุดนี้ จุดที่ไม่เรียนและออกมาทำงาน ในใจยังรักการเรียน ตั้งแต่ออกจากเรียนมา งานไม่ได้หาง่ายเลยทุกคน เราในวัย26ปี จบม.6 เคว้งเหมือนถูกลอยกลางอากาศ เรายังหางานเป็นหลักเป็นแหล่งไม่ได้ ไม่เหลืออะไรเลยไปต่อก็ไม่ได้ ความรักคือไม่เข้ามาแตะเราเลย รู้สึกไม่ควรถูกรัก ด้วยค่าตัวเอง สิวก็เยอะเรียนไม่จบ ครอบครัวฐานะไม่ดีอีก เพื่อนๆช่วยแนะนำหน่อย ว่าเราควรไปต่อยังใง ปล. ระหว่างนั้นแม่แต่งงานใหม่และก็หย่าอีกมีน้องชายเพิ่มมาอีก1คน
สรุปตอนนี้เราต้องเลี้ยงดูน้องชายและครอบครัวมั้ยหรือเราจะเอาตังค์ไปเรียนต่อ
ในบ้านตอนนี้มียาย (ตาเพิ่งเสียTT) แม่ เรา แล้วก็น้องชายวัย14ขวบ
คำถามคือเราอยากเรียนแต่เงินไม่พอใช้จ่าย เพราะครอบครัวไม่มีเสาหลักเลย น้องชายไม่มีใครส่งเสียและเราคงต้องช่วยเรื่องเงินให้น้องได้เรียน ยังทำใจไม่ได้ที่ตัวเองจะไม่มีอนาคต จะแต่งงานก็ไม่มีแฟน คือเราต้องเก็บเงินยังใงให้ได้ เพิ่งมาคิดได้ว่าต้องส่งน้องเรียน ช่วยไกด์เราหน่อยน่ะ😌😔