ตอนนี้อยู่ปี 4 แล้วค่ะ มหาลัยท็อปของประเทศ แต่ผลการเรียนกลางๆ เกรดไม่ถึง 3 ตอนนี้กำลังพยายามให้มันขึ้นมาให้ถึง 3 ก็ยังดี
ปัญหาคือ ยิ่งเรียน หนูยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ใช่ มันไม่ใช่ตัวหนูเลยค่ะ ไม่ได้เกลียดนะ ถ้าให้เรียนก็เรียนได้ แค่ไม่ได้ชอบ แล้วเกรดก็เป็นไปตามนั้นหนูเลยยิ่งไม่มีกำลังใจจะไปต่อกับสาขานี้ เทอมที่แล้วหนูฝึกงานค่ะ แล้วก็พบว่าตัวเองไม่เหมาะจริงๆ เนื้อหางานมันยาก ขณะที่หนูไม่ได้มีความสามารถขนาดนั้น
คนอื่นๆน่ะค่ะ พวกญาติๆ เพื่อนของพ่อแม่ หรือคนรู้จัก พอรู้ว่าหนูเรียนมหาลัยไหน ก็จะตื่นเต้นกัน ชมว่าเก่งอย่างนั้นอย่างนี้ จบมาต้องมีงานดีๆทำแน่ๆ แต่หนูไม่อยากทำเลยค่ะ
หนูมีงานที่อยากทำอยู่แล้ว ตั้งแต่ก่อนเข้ามหาลัย มันเป็นความฝันของหนูเลยค่ะ แต่พ่อแม่ไม่เห็นด้วย มันเป็นงานอิสระค่ะ ปัจจุบันหนูก็ทำควบคู่ไปกับที่เรียน ทำไม่เต็มที่นัก แต่ก็ได้เงินมาพอสมควรเลยค่ะ ในสายตาหนูมันเป็นงานที่มั่นคงอยู่ระดับนึง แต่ก็ไม่สามารถคาดการณ์ได้ว่าอนาคต อีกสิบปียี่สิบปีจะยังดีอยู่ได้หรือเปล่า มันทำให้หนูลังเลค่ะ และเพราะความลังเลทำให้หนูเลือกเรียนในคณะที่ไม่เกี่ยวข้องโดยสิ้นเชิง
หนูกำลังคิดว่า หนูมัวแต่ยึดติดกับความฝันเกินไปหรือเปล่าคะ หนูรู้สึกว่าตัวเองไม่เปิดใจให้กับวิชาที่เรียน แต่มันไม่ใช่สิ่งที่หนูถนัดเลยค่ะ หนูไม่ชอบวิเคราะห์ ไม่ชอบคำนวน แต่หนูไม่รู้ว่าหนูคิดไปเองหรือเปล่า หรือว่าหนูแค่ทุ่มเทกับการเรียนไม่มากพอกันแน่
ตอนนี้ทางเลือกหนูมีอยู่ 2 ทาง แต่เงื่อนไขเยอะมากเลยค่ะ
1 คือ หางานทำที่ตรงสาย ซึ่งจะเป็นทางเลือกที่ง่ายมากๆ และแก้ไขทุกอย่างที่หนูกำลังเครียด (ยากอย่างเดียวตอนหางาน) แต่หนูไม่อยากทำเลย
2 คือ เลือกทำงานที่ชอบ แต่ ปัญหาคือ มันเป็นงานที่ทำที่บ้าน ดังนั้นมันจะไม่มีเหตุผลให้หนูย้ายออกจากบ้านค่ะ แต่หนูต้องการสมาธิ ถ้ามีคนอยู่ด้วยคือไม่ไหวจริงๆ หนูลองแล้วค่ะ แต่ที่บ้านคนเยอะมาก วุ่นวายมาก ไม่มีพื้นที่ให้หนูทำงานได้สงบๆเลยค่ะ
หนูอยากย้ายออกมา หาห้องเช่าเล็กๆ หนูอยู่ได้ค่ะ ตอนเรียนมหาลัยหนูก็อยู่คนเดียวเหมือนกัน ถ้าเลือกทำงานประจำ หนูก็ต้องหาที่พักใกล้ๆที่ทำงาน มันแก้ปัญหาให้หนูทุกอย่างเลยค่ะ หนูไม่รู้ว่าหนูติดปัญหาอะไรถึงไม่อยากเลือกทางนี้ หนูแค่กลัวว่าถ้าเลือกไป แล้วมันผิดพลาดขึ้นมาสักอย่าง มันไม่มีหลักประกันให้หนูเลยค่ะ
หนูคิดเรื่องนี้ วนๆอยู่ตลอดทั้ง 3 ปีที่เรียนมหาลัยมา ถ้าทำตามฝันแล้วมันเกิดไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง หนูก็คงต้องยอมรับแล้วหาทางอื่น ขอแค่ได้ทำ มันจะได้ไม่ติดค้างอยู่ในใจแบบนี้
แต่ไม่รู้จะบอกครอบครัวยังไงดีให้เขาเข้าใจ
กำลังจะเรียนจบ แต่ไม่อยากทำงานตามสายที่เรียนมา บอกพ่อแม่ยังไงดีคะ
ปัญหาคือ ยิ่งเรียน หนูยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ใช่ มันไม่ใช่ตัวหนูเลยค่ะ ไม่ได้เกลียดนะ ถ้าให้เรียนก็เรียนได้ แค่ไม่ได้ชอบ แล้วเกรดก็เป็นไปตามนั้นหนูเลยยิ่งไม่มีกำลังใจจะไปต่อกับสาขานี้ เทอมที่แล้วหนูฝึกงานค่ะ แล้วก็พบว่าตัวเองไม่เหมาะจริงๆ เนื้อหางานมันยาก ขณะที่หนูไม่ได้มีความสามารถขนาดนั้น
คนอื่นๆน่ะค่ะ พวกญาติๆ เพื่อนของพ่อแม่ หรือคนรู้จัก พอรู้ว่าหนูเรียนมหาลัยไหน ก็จะตื่นเต้นกัน ชมว่าเก่งอย่างนั้นอย่างนี้ จบมาต้องมีงานดีๆทำแน่ๆ แต่หนูไม่อยากทำเลยค่ะ
หนูมีงานที่อยากทำอยู่แล้ว ตั้งแต่ก่อนเข้ามหาลัย มันเป็นความฝันของหนูเลยค่ะ แต่พ่อแม่ไม่เห็นด้วย มันเป็นงานอิสระค่ะ ปัจจุบันหนูก็ทำควบคู่ไปกับที่เรียน ทำไม่เต็มที่นัก แต่ก็ได้เงินมาพอสมควรเลยค่ะ ในสายตาหนูมันเป็นงานที่มั่นคงอยู่ระดับนึง แต่ก็ไม่สามารถคาดการณ์ได้ว่าอนาคต อีกสิบปียี่สิบปีจะยังดีอยู่ได้หรือเปล่า มันทำให้หนูลังเลค่ะ และเพราะความลังเลทำให้หนูเลือกเรียนในคณะที่ไม่เกี่ยวข้องโดยสิ้นเชิง
หนูกำลังคิดว่า หนูมัวแต่ยึดติดกับความฝันเกินไปหรือเปล่าคะ หนูรู้สึกว่าตัวเองไม่เปิดใจให้กับวิชาที่เรียน แต่มันไม่ใช่สิ่งที่หนูถนัดเลยค่ะ หนูไม่ชอบวิเคราะห์ ไม่ชอบคำนวน แต่หนูไม่รู้ว่าหนูคิดไปเองหรือเปล่า หรือว่าหนูแค่ทุ่มเทกับการเรียนไม่มากพอกันแน่
ตอนนี้ทางเลือกหนูมีอยู่ 2 ทาง แต่เงื่อนไขเยอะมากเลยค่ะ
1 คือ หางานทำที่ตรงสาย ซึ่งจะเป็นทางเลือกที่ง่ายมากๆ และแก้ไขทุกอย่างที่หนูกำลังเครียด (ยากอย่างเดียวตอนหางาน) แต่หนูไม่อยากทำเลย
2 คือ เลือกทำงานที่ชอบ แต่ ปัญหาคือ มันเป็นงานที่ทำที่บ้าน ดังนั้นมันจะไม่มีเหตุผลให้หนูย้ายออกจากบ้านค่ะ แต่หนูต้องการสมาธิ ถ้ามีคนอยู่ด้วยคือไม่ไหวจริงๆ หนูลองแล้วค่ะ แต่ที่บ้านคนเยอะมาก วุ่นวายมาก ไม่มีพื้นที่ให้หนูทำงานได้สงบๆเลยค่ะ
หนูอยากย้ายออกมา หาห้องเช่าเล็กๆ หนูอยู่ได้ค่ะ ตอนเรียนมหาลัยหนูก็อยู่คนเดียวเหมือนกัน ถ้าเลือกทำงานประจำ หนูก็ต้องหาที่พักใกล้ๆที่ทำงาน มันแก้ปัญหาให้หนูทุกอย่างเลยค่ะ หนูไม่รู้ว่าหนูติดปัญหาอะไรถึงไม่อยากเลือกทางนี้ หนูแค่กลัวว่าถ้าเลือกไป แล้วมันผิดพลาดขึ้นมาสักอย่าง มันไม่มีหลักประกันให้หนูเลยค่ะ
หนูคิดเรื่องนี้ วนๆอยู่ตลอดทั้ง 3 ปีที่เรียนมหาลัยมา ถ้าทำตามฝันแล้วมันเกิดไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง หนูก็คงต้องยอมรับแล้วหาทางอื่น ขอแค่ได้ทำ มันจะได้ไม่ติดค้างอยู่ในใจแบบนี้
แต่ไม่รู้จะบอกครอบครัวยังไงดีให้เขาเข้าใจ