อยากเลิกคิดมาก

ครอบครัวเรา มีพ่อแม่ พี่ชายและเรา พ่อแม่ทำอาชีพเกษตรและอื่นๆ ปัญหาที่เราพบเจอคือช่วงเราเรียน พี่ชายเราออกจากที่ทำงานแล้วมาช่วยงานพ่อแม่ที่บ้าน แต่พ่อเรามักจะด่าและใช้คำพูดเหน็บแนมกับครอบครัวตลอด  บางครั้งถึงขั้นถ้าไม่พอใจก็จะไม่ทำงานเลย 1-2 เดือน มีแค่แม่กับพี่เราที่ทำงานเพราะต้องผ่อนรถ ถึง 2 คัน จนตอนนี้แม่เราทำงานไม่ไหวเพราะป่วย พี่เราย้ายไปหางานที่จังหวัดอื่นเพราะทนคำพูดพ่อไม่ได้ ตอนนี้เลยกลายเป็นพ่อที่ต้องมาทำงานคนเดียว แต่เป็นช่วงที่เราเรียนจบป.ตรีพอดี เลยได้กลับบ้านตอนกลับแรกๆ พ่อเราก็ปกติ จนตอนนี้เราอยู่บ้านได้ 1 เดือน พ่อก็เหมือนจะเริ่มไม่โอเครที่เราอยู่บ้าน ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากไปทำงานนะ แต่เนื่องด้วยปัญหาเรื่องที่พักและเงินที่ไม่พร้อมและต้องดูแลแม่ เราเลยยังไม่ได้หางาน แม่เราเลยชวนเราขายของตามตลาดเพราะคิดว่าดีกว่าอยู่บ้าน แต่พ่อเราก็ไม่สนับสนุน จนเราไปขายของที่ตลาดกับแม่กลับมา เราไม่เคยได้ยินคำพูดดีๆจากพ่อเราเลย ได้ยินแต่คำที่แบบว่า"ดีเลยส่งเรียนจบมาขายของ ทีหลังก็ไม่ต้องหางานแล้วไปช่วยแม่ขายของนุ่น" แม่เราป่วยวันถัดไปก็ลุกไปขายไม่ไหว คำพูดของพ่อคือ"ท้อแล้วหรอ แค่วันแรกก็ไม่ไปแล้วหรอ" พอพี่เราบอกจะขายของบ้าง พ่อเราก็บอกว่าเดี๋ยวก็เจ๊ง 

เราอยากรู้ว่าถ้าทุกคนเจอคำพูดแบบนี้ทุกวันควรจัดการกับ
ความรู้สึกยังไง? บางทีเราก็อยากหนีพ่อไปไกลๆเหมือนกัน
เรายอมรับว่ามันอาจดูเป็นคำพูดไม่รุนแรง แต่มันคือคำพูดของคนเป็นพ่อ บางทีเราร้องไห้กับคำพูดของพ่ออยู่เหมือนกัน

ช่วยหน่อยนะทุกคน นี่คือกระทู้แรกผิดพลาดประการใดขออภัยด้วย