เรื่องมีอยู่ว่าผมคุยกับผู้หญิงคนนี้นานเกือบ2ปี แต่ทำทุกอบ่างเหมือนแฟนเลยขาดแค่เรื่องคบ แล้วก็ยังไม่ได้คบกัน เขาเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับเรื่องสถานะอยู่ระดับนึง ซึงเราเคยมีปัญหาเรื่องนี้มาหลายรอบแล้ว เรื่องที่ผมไม่ยอมคบกับเขาสักที ผมให้คำตอบกับเขาไม่ได้ว่าทำไมถึงไม่คบ ตอบได้แต่ไม่รู้ กลัว ไม่กล้า ขอเวลา จนมาถึงจุดที่เขาไม่ทนแล้ว คืนวันนั้นเขาถามผมเหมือนทุกครั้งที่ทะเลาะกันเรื่องนี้ว่า เหมือนไหนจะขอคบเขา ผมตอบเหมือนเดิมแต่รอบนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง เขาตัดใจจากผมแล้ว เขาได้อธิบายทุกอย่างแล้ว ผมไม่คิดว่าเขาจะเอาจริง หลังจากนั้น1วันผมไปง้อเขาไปคุยกับเขา เขาเปลี่ยนไปเขาเย็นชากับผม และนักแน่นกับตัวเองมาก ตอนนั้นผมรู้ตัวว่าต้องทำไรสักอย่างแล้ว ผมทั้งยื้อทั้งไม่ให้เขาไปจากผมและขอโอกาสอีก เขาบอกไม่ทันแล้ว
เขาบอกว่าเขาไม่ชอบผมแล้ว มันเหนื่อย เขาไม่ไหวแล้ว และเราก็จากกัน ผมกลับบ้านมาคิดทบทวนทุกอย่าง แล้วก็รู้ว่าผมมันเห็นแก่ตัว มีความสุขกับเขามาตลอดจนลืมว่าเขาต้องการอะไร ผมโง่มากที่ปล่อยให้สิ่งที่สำคัญกับผมขนาดนั้นไป เขาเหมือนชีวิตประจำวันเหมือนความสุขของผม พอเขาไปผมตันมากทำไรไม่ถูกเหมือนโดนดึงส่วนๆนึงออกจากตัวเองไป เขาบล็อกอันฟอลเลิกเป็นเพื่อน ผมทำไรไม่ได้เลยได้แต่นั่งกินเหล้าไปวันๆ ตอนนี้ผมแย่มาก ทำยังให้เขาเห็นใจให้โอกาสผมได้ทำสิ่งที่ควรจะทำมาตั้งนานแล้วบ้างครับ ควรทำยังไงดี
ทำยังไงให้เขากลับมา
เขาบอกว่าเขาไม่ชอบผมแล้ว มันเหนื่อย เขาไม่ไหวแล้ว และเราก็จากกัน ผมกลับบ้านมาคิดทบทวนทุกอย่าง แล้วก็รู้ว่าผมมันเห็นแก่ตัว มีความสุขกับเขามาตลอดจนลืมว่าเขาต้องการอะไร ผมโง่มากที่ปล่อยให้สิ่งที่สำคัญกับผมขนาดนั้นไป เขาเหมือนชีวิตประจำวันเหมือนความสุขของผม พอเขาไปผมตันมากทำไรไม่ถูกเหมือนโดนดึงส่วนๆนึงออกจากตัวเองไป เขาบล็อกอันฟอลเลิกเป็นเพื่อน ผมทำไรไม่ได้เลยได้แต่นั่งกินเหล้าไปวันๆ ตอนนี้ผมแย่มาก ทำยังให้เขาเห็นใจให้โอกาสผมได้ทำสิ่งที่ควรจะทำมาตั้งนานแล้วบ้างครับ ควรทำยังไงดี