ถ้าคบกับแฟนแล้วต้องอยู่ห่างกัน ทำงานห่างกัน คอยให้กำลังใจตลอด แต่ความสัมพันธ์มันยิ่งแย่ลงเรื่อย ควรทำยังไงดีครับ

ผมเป็นเด็กอายุ15 ผมคุยกับผู้หญิงคนนึงเทอบอกอยากมีคนคุยแต่ไม่อยากมีแฟน เธอบอกมีแฟนแล้วมันจะไม่เหมือนเดิมผมควรทำไงดีครับผมเป็นคนชอบคนง่ายคือแบบคุนถูกใจแล้วชอบเลยอ่ะครับ แต่พอผมจริงจังเทอก็เล่นตัว ไม่พัฒ

ตามหัวข้อเลยครับ แอบรักเพื่อนแต่เพื่อนเรามีแฟนแล้ว เราหลงรักเธอมาตั้งแต่ปี1 จนจบปี4แล้ว คอยให้กำลังใจเธอและปลอบเธอเวลาเธอมีปัญา เราก้อคุยกันมาเรื่อยๆในฐานะเพื่อนมาตลอด กลัวครับไม่กล้าบอกเธอกลัวเสียควา

ตามหัวข้อเลยครับ ผมก็ได้คุยกับน้องอยู่เรื่อย ๆ ผมกับน้องก็คอยเป็นห่วงกัน ให้กำลังใจกันในบางเวลา บางวันก็มีซื้อขนมฝากกันบ้าง ที่ผ่านมา ทำไปในฐานะพี่ แต่ก็อยากดูแลให้น้องเป็นมากกว่าน้องอะครับ เพราะในใจ

ผมมีความรู้สึกเปลี่ยนไปกับแฟนครับ เรื่องมีอยู่ว่า ผมกับแฟนคุยกันมาได้ซักระยะหนึ่ง ในระหว่างที่เรากำลังค่อย ๆ พัฒนาความสัมพันธ์ เราก็คอยช่วยกันสานฝันของกันและกัน จนวันนึงวันที่เขาผิดหวังจากความฝันของเข

คือเราเป็นพวกชอบปฏิเสธหัวใจตัวเองมาก สมมุติเราชอบใครอยู่ เราจะไม่เดินหน้าจีบทันทีเราจะดูหัวใจตัวเองไปเรื่อยๆ ว่าเราคิดยังไง เราชอบเขาเฉยๆ หรือเราอยากได้มาเป็นแฟน หรืออยากให้เป็นแค่คนรู้จักในชีวิต ไม่อ

ตามชื่อกระทู้เลยครับ ก่อนอื่นต้องบอกก่อนครับว่าผมเป็นคู่รัก ชช คุยกันมา ดูใจกันก็ประมาณเกือบปี ผมเลยขอเค้าคบกันเป็นแฟน ซึ่งผมอายุจะห่างจากน้องเค้าก็เกือบ 9 ปี (ผมอายุ 39) เราเองรักน้องเค้ามาก และก่อนท

เรื่องมีอยู่ว่า วันหนึ่งผมมีคนคุยอยู่คนหนึ่ง เขาเป็นคนเฟรนลี่ ตลก เขามักจะคอยถามคอยหวงตอนผมลงเพลงหรือลงสตอรี่ ว่ามีคนอื่นป่าว ใช่ซี้ไม่ชอบกันแล้วนิ ก็นั่นแหละครับคอยหึงคอยหวงตลอด กลัวว่าผมไมาได้มีแค่เ

ความรู้สึกที่เราแอบชอบพี่คนนึง และบังเอิญได้มีโอกาสคุยกับพี่ ซึ่งพี่เขาก็มีแฟนอยู่แล้ว เราก็มีแฟนแล้ว เราคุยกันแบบนี้มานานแล้วนะ แต่จนบางทีก็เกือบที่จะเกินสถานะคำว่าพี่น้อง เราไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยก

ช่วงนี้ผมรู้สึกแปลกๆ กับชีวิตตัวเองมากครับ คือมันไม่ได้แย่จนถึงขั้นพัง แต่ก็ไม่ได้ดีจนรู้สึกมีความสุขจริงๆ เหมือนใช้ชีวิตไปวันๆ ทำงาน กิน นอน วนลูปแบบเดิมทุกวัน พอมีเวลาว่างก็ไม่รู้จะทำอะไร รู้สึกเหนื