รักพิทักษ์ใจ (17)

“Friendship เพื่อนรัก...รักเพื่อน” ตอนที่ 4 เมื่อใดที่ก้าวล้ำเส้นของคำว่า “เพื่อน” ไปแล้ว มีทางเลือกสองทางคือ เปลี่ยนเพื่อนให้กลายเป็น “คนรัก” หรือไม่ก็ยอมเสีย &ld

ฉันไม่เคยต้องการให้เธอรักมากมาย แค่ขอให้เห็นฉันบ้างอยู่ในสายตา แต่วันนี้ต่อให้ฉันพูดยังไงเธอก็เหมือนใจ ​ที่คนไปอยู่ไกลไม่ย้อนมา อยู่แต่ไม่มีตัวตน ​เป็นคนที่เหมือนไม่ใช่คนสำคัญ เหมือนอากาศที่อยู่ร

หลังจากแม่ๆ ทั้งสองกลับไป ผาตะวันก็เอ่ยถามขึ้น “แม่คุณจ้างเท่าไหร่?” “อะไรของนาย?” เธอเลิกคิ้ว แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ “แม่จ้างคุณเท่าไหร่ ถึงยอมไปฮันนีมูนกับผม?”

ยืมแอคจากเพื่อนที่เป็นทั้งเพื่อนและลูกพี่ลูกน้อง เพิ่งรู้จักพันทิปเมื่อวานเองค่ะ จากที่เจ้าของแอคบอก ฉันเชื่อว่าเพื่อนๆในพันทิปช่วยได้ เริ่มเล่าแล้วนะ คุณแม่ของฉันเป็นหมออยู่ในรพ.แห่งหนึ่งที่กรุงเทพ

ก่อนหน้านี้เราชอบพี่คนหนึ่งคะ เขาเป็นเพื่อนกับพี่ชายเรา {ไม่ใช่พี่แท้ๆคะเป็นลูกพี่ลูกน้อง} ขอใช้นามสมมุติว่าพี่ซัน เราได้เจอพี่ซันครั้งแรกตอนพี่ซันมากินเหล้ากับพี่เราที่บ้าน พี่ซันตรงไทป์เรามาก เราชอบ

เนื้อเพลง ไม่อยากรับรู้อะไรทั้ง เสียแล้วก็ต้องเสียไป สายตาของเธอแอบซ่อนไครอยุ่ พอฉันรู้เธอนอกใจ ยิ่งตอกยิ่งย้ำ ยิ่งทำไห้ใจเจ็บ ความเจ็บปวดรวดร้าวที่ฉันต้องกล้ำกลืน จากนี้จะไม่ฝืนทน อีกแล้ว ต้องปล่อยไห