เราไม่สามารถหนุดรักเขาคนนั้นได้เลย

สวัสดีค่ะ.. เราอยากเอาเรื่องนี้มาเล่าให้ใครสักคนฟัง.. เรื่องของเราเอง.. มันผ่านมา 7ปีแล้ว.. เรื่องมีประมาณว่า เราแอบรักเจ้านายของเราเอง แรกๆ เราพอใจกับการแอบรักเขา เขาคือรักแรกพบของเรา.. เราตกใจมาก ไม่เคยคิดว่าจะเจอกับตัวเองเลย แล้วเราก็แอบรักเขามาเรื่อยๆ โดยที่ไม่เคยคิดหรือบอกให้เขารู้หรอกค่ะ เราพอใจกับการแอบรักเขามากๆ..(ผ่านไปประมาณ3เดือน) แต่แล้ว.. มันก็มีเพื่อนร่วมงานของเราสังเกตเราจนมันโป๊ะนะแหล่ะ(พี่คนนี้น่าจะประสบการณ์เยอะ จับเราได้เฉย) แล้วพี่คนนี้ก็เอาเรื่องที่เราแอบชอบเจ้านายไปแซวเราเล่นกับเจ้านาย.. หลังจากนั้น เจ้านายมาหาเราเลย(มาตอนกำลังกินมาม่าเลยค่ะ) เราตกใจมาก คืออารมณ์หิวและรีบกินเพราะต้องรีบไปเข้างานต่อ555+ เขาเดินเข้ามาถามเราเลย.. ว่า"ชอบเขาใช่ไหม".. เราสตั้นไปเลย แล้ว พูดต่อค่ะ ว่า "ผมรู้หมดแล้ว คุณชอบผม เพื่อนร่วมงานของคุณ บอกผมแล้ว" เรายังสตั้นต่อค่ะ หัวใจตกไปที่ตาตุ่มจริงๆ เรารู้สึกกลัวมากค่ะตอนนั้น กลัวโดนต่อว่า กลัวไปหมดเลย แต่แล้ว เขาถามเราต่อว่า "งั้นเป็นแฟนกันไหม" เรานี้เบิกตากว้างเลยค่ะ ตกใจ ดีใจ งงๆ 555(เขาไม่ได้บอกชอบหนือรักเรานะ) หลังจากนั้นโดนกดจูบไปค่ะ แล้วก็ตกลงเป็นแหนกันแบบงงๆนั้นแหล่ะ แล้วเราก็คบกันเป็นแฟนกันมาแต่นั้นแหล่ะค่ะ รักกันหวานมากๆ ไปเดตกันตามโอกาสที่มี หรือวันหยุดที่ว่างตรงกัน เราแสดงความรักกันจนคนอื่นๆอิจฉาอยู่บ้าง55+ ผ่านมาประมาน 3-4เดือน เราเริ่มรู้อะไรบางอย่างค่ะ... เขาแต่งงานแล้ว... เขามีลูกชาย 1 คน... เราช็อค! เราแอบเห็นในโทรศัพท์ของเขา รูปที่เราไม่เคยเห็น! เราตกใจ มันมากกว่าคำว่าตกใจ!!!! แต่เราก็ยังไมากล้าถามเขา.. เรากลัว กลัวไปหมด ตอนนั้นเราเห็นแกตัวมาก เราเริ่มรู้มากขึ้นๆ โดยการที่เราเริ่มสังเกต (เราโง่มากเลยใช่ไหม) ทางเขาก็คงเอะใจแหล่ะว่าเราคงเริ่มรู้เรื่องของเขา.. เรารักเขา.. รักมากๆเลย.. เราหลอกตัวเองต่อไปค่ะ เราไม่สามารถออกมาได้ง่ายๆ เราหาทางออกไม่เจอ จนเราอาการออก(เสียใจ) เราตัดสินใจพูดและถามเขาตรงๆ (ก่อนหน้านี้เราเคยคุยกันเรื่องแต่งงานสร้างครอบครัวและมีลูกแล้วด้วย) เขายอมรับง่ายๆเลย เขาคงรู้ว่า เรารู้เรื่องเขามาสักพักแล้ว และรู้มากพอสมควร เขาเลยยอมรับออกมา... เราทะเลาะกันค่ะ แล้วเขาก็บอกเราว่า เขาแยกห้องนอนกันนานแล้ว.. มันเป็นเหมือนเหตุผลที่รั้งกันไว้ แล้วส่วนเราก็เอาไว้หลอกตัวเองต่อไป เราก็มีปัญหากันมาอีกเรื่อยๆค่ะ เราน้อยใจค่ะ คิดมากหวาดกลัวหวาดระแวงไปหมด เราพูดน้อยลง กินน้อยลง ไม่มีความร่าเริงเหมือนเดิม เราอยู่ยากมากตอนนั้น เราท้อแท้มาก เขาบอกให้เรารอ... แล้วเราก็รอ... สิ้นหวังแค่ไหนก็รอ... เราป่วยค่ะ เข้าโรงพยาบาล555+ ป่วยจริงๆ ติดไวรัสไข้หวัดใหญ่ เราเกือบไม่รอด แล้วเขาคือคนที่ดูแลเราตลอด หลังจากเราหายดี ความรู้สึกของเราคือ ให้เขาทุกอย่างเลย เหมือนเจอวินาทีใกล้ความตายแต่เขาอยู่กับเราอะค่ะ เราเลยไม่คิดจะปล่อยเขา เราเชื่อเขาทุกอย่างเลย เป็นเด็กดีมากๆ ไม่เคยโกหกเขาเลยสักครั้ง เป็นคนดีของเขาเชื่อฟังทุกเรื่องเลย... จนวันนึง... เขาก็คุยกับเราน้อยลงนิดหน่อย แต่เราที่หวาดระแวงอยู่แล้ว รู้ว่ามันแปลก มันไม่ใช่ละ แล้วมันก็จริง เขาแอบไป... จะว่าไงดี ไปมีซัมติงกับคนอื่น... เราไม่ได้จับได้เลยหรอก แต่เรารู้สึกว่ามีนแปลกไป ประมาณ เซนต์แรง แล้วมันก็จริงอย่างที่เราคิดนั้นแหล่ะ เขาไม่ได้หยุดที่เรา........... เราเสียใจมากเลยค่ะ เรารักเขามากจริงๆ เราไม่โกรธเขาเลยในตอนนั้น... เราโทษตัวเองค่ะ ตอนนั้นเราคิดว่า เราสวยไม่พอ เราขาดนู้นนี้นั่น... เราไม่โทษเขาเลย เราโง่มาก.... ตอนนั้นเราไม่ได้คิดว่าพอค่ะ เราคิดว่า มันคือความสุขของเขา... เราต้องถอยออกมา... (ช่วงนี้คือเวลาเราคุยแล้วเขาจะหงุดหงิด) เราลาออกค่ะ จากที่ทำงาน โดยลาออกแบบเร่งรีบกระทันหันค่ะ เขาตั้งตัวไม่ทันเลยหล่ะ55+ ตอนนั้นเราหนีปัญหาค่ะ เราไม่อยากอยู่ให้เขาต้องลำคาญไปมากกว่านี้เรากลัวเขาไม่มีความสุข อีกอย่างคือเราไม่สามารถมองเขาแอบมีใครอีกคน หรือเขาอาจมีคนใหม่ใดๆได้ เราหนีเขามาค่ะ ก่อนเราจะออกมาเราก็ร้องไห้ทุกวัน ประมาณเดือนนึง(ร้องได้ก็ไม่มีคนสนใจ55+) เราหายออกมาช่วงแรกๆ เขาไม่สนใจค่ะ เหมือนเขาจะดีใจด้วยซ้ำ แล้วผ่านไปซักอาทิตย์กว่าๆ 10 วัน เราคิดถึงเขามากค่ะ เราโทรกลับไป เขารับสายเรา แล้วก็ถามเราว่าอยู่ที่ไหน เขาน่าจะรู้อยู่แล้วว่าเราอยู่ไหน555 คงถามไปงั้นแหล่ะ... แล้วมันมีคำพูดหนึ่งของเขาที่ทำให้เราคิดใหม่.. เขาพูดว่า "เรารักเขาแค่คนเดียวไม่มีทางทีจะเปลี่ยนไป... "เรารักเขาขนาดที่เขายังมั่นใจมากว่าเราไม่สามารถรักคนอื่นที่ไม่ใช่เขาได้) ใช่ค่ะ เราตอบกลับเขาไปค่ะ ว่า" รักเขามากๆ ไม่เคยสักครั้งที่โกหกคุณ สักครั้งก็ไม่มี" แล้วเราบอกต่อว่า "แต่มันไม่ได้หมายความว่าเราจะกลับไป..." เราพูดไปแค่นั้นค่ะ... แล้วเขาก็พูดคำวุดท้ายกับเราเหมือนกัน... เขาบอกว่า " ยังไงเธอก็ต้องกลับมา... เพราะเธอรักพี่แค่คนเดียว... เธอจะไม่มีวันรักคนอื่น..." หลังจากนั้นเราก็ไม่คิดจะติดต่อไปอีก.... 

ตอนนี้ผ่านมา 7 ปีแล้วค่ะ เรายังรักเขาเหมือนเดิม เราไม่ได้เจอกันเลย ไม่ได้อยู่ในที่ใกล้ๆ ไม่ได้กลับไปที่นั้นเลย เราไม่อยากซ้ำรอยแผลของตัวเอง เราลืมเขาไม่ได้เลย แม่ผ่านมานานแล้ว ตอนแรกๆ เราร้องไห้หนักมากค่ะ สักสามเดือนได้ ทุกร้องทุกๆวัน ทำอะไรก็น้ำตาไหลไปซะหมด เราลบช่องทางติดต่อที่เขารู้จักทิ้งหมด ไม่เหลือ... เราถอยออกมาแล้ว
เรารู้ว่าเขาตามหาเราค่ะ ตั้งแต่หลังเราไม่ติดต่อเขาอีก 1 เดือนจากนั้น เขาติดต่อกับเพื่อนร่วมงานเก่าเรา เราก็ไม่คิดหรอกค่ะว่าเขาจะตามหาเราจริงๆ เราแอบดีใจแหล่ะ ที่อย่างน้อยเขาก็สนใจเราบ้าง แต่เราก็อดทนค่ะ เราไม่กลับไปแล้ว เรากลัวค่ะ เรารู้สึกผิดกับครอบครัวของเขา (ถึงไม่ใช่เราเขาก็มีคนอื่นอีกอยู่ดี) ถึงเราจะคิดถึงเขาตลอด แต่ตอนนี้เรา เสียใจน้อยลง ความเศร้ายังมีอยู่มาก แต่เราก็ไม่คิดกลับไปอีกแล้ว เราพอใจที่อยู่ห่างจากเขา... เราอยากให้เขามีความสุขมากๆ ถึงเราจะทุกข์ เราก็อยากให้เขาเจอแต่สิ่งดีๆ โหยหาเขาแค่ไหน เราก็จะอดทน...
#เราไม่ใช่คนดีค่ะ #เราไม่โทษเขา #เรารู้ตัวว่ามันผิด #เรื่องนี้มันมีรายละเอียดที่เราอธิบายไว้ไม่ครบค่ะคร่าวๆ #กาลครั้งหนึ่งของฉีน