อย่าดูถูกชีวิตตัวเอง

กระทู้สนทนา

ชีวิตเราเลือกเกิดไม่ได้แต่เลือกที่จะสรรค์สร้างความ สมดุลได้
บทบาทและบริบทผมคือพี่ชายคนโตต้องดูแลแม่ป่วยที่นอนติดเตียงช่วยเหลือตัวเองไม่ได้มีน้องอีก2คน ถึงเวลาเลิกเรียนเราต้องมาช่วยกันขายของถึงแม้ของที่ขายจะกำไรน้อยแต่เรา3คนพี่น้องก้ภูมิใจที่เราเป็นลูกอภิชาตบุตรลงมาเกิดผมโดดเรียนบ่อยในฐานะที่เราเป็นพี่คนโตเราพร้อมสละการได้ศึกษาในชั้น ปวช -ปวส แต่สุดท้ายเราก้ได้เข้าเตรียมวิศวะ พ่อผมเขาก้มีครอบครัวใหม่ ผมก้ต้องยอมรับในการเปลี่ยนแปลง สุดท้ายพ่อก้ให้ผมได้เรียนได้ศึกษา ผมสอบติด มหาวิทยาลัย พระจอมเกล้าพระนครเหนือ สาขาวิศวกรแม่พิมพ์พลาสติก TDETP-4
ระหว่างที่ผมศึกษาชั้น ปี1 ผมหันเหชีวิตมาค้าขาย ผมตีแบรนด์ ป็อปครอนเด็กหอ กับ roommates

ผมก้ตีตลาดเข้าร้านเหล้าหลัง มหาลัยพระจอมเกล้าพระนครเหนือ ขณะทีเรียนก้รับสายทั้งลูกค้าภายในมหาวิทยาลัยและผู้ประกอบการณ์ร้านเหล้า มีหลากหลายบทบาท ต้องทำให้ถูกจริตรอบด้าน ระหว่างทำกิจการผมก้มีสภาวะการเงินที่รับได้ก้โอนเงินรักษาแม่และเปิดตัว มาการองแบรนด์ ดาราเทวี ตีตลาดลำปาง

พอผลการเรียนประกาศออกมาผมติด F 2ตัวคือวิชา กลศาสตร์กับคณิตศาสตร์1

ผมจึงไป กราบพระรูป รัชกาลที่4พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวหรือพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหามงกุฎ พระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถ้าผมจำผิดผมขอโทษด้วยนะครับ

ผมก้ตั้งใจอธิษฐาน ขอให้ได้ศึกษาจบหลักสูตรและได้รับปริญญาบัตรซึ่งมีเกียติแก่วงค์ตระกูลจากพระหัตของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี จบ2558 ครับ

และกิจกการที่ผมทำคือขายรถยนต์มือสองติดแก๊ส จำได้ว่าคนแห่ไปออกรถยนต์ติดแก็ส ผมไม่มีภาพประกอบ
สุดท้าก้ได้แฟนสายวิทย์สาขา biotecology

พอผมเรียนจบผมก้ทำงานใช้ทั้งแรงและความคิดหนักมากครับแต่ผมก้เปิด โรงงานไอศกรีมหลังวันที่ผมหมั้นไป2เดือนผมทำทุกอย่างให้ผู้หญิงที่ผมรักได้รับเหนือความพึงพอใจเสมอและผมก้ให้เขา เขาก้ให้ผมเช่นกันเราให้กำลังใจและกันเสมอ
ธุรกิจแรกหลังจบมหาลัย ช่วงนั้นผมบ้าอายุน้อยร้อยล้านขายตามตลาดงานแต่งงานบวชไปหมดออกevent สุดท้ายเจ๊งโควิดเข้า 2559 เละเลย

ต่อเติมบ้าน รีโนเวทบ้าน ต้อนรับแฟน

แฟนเดินทางมาเที่ยวบ้าน

ผมเลยกลับมาทำกิจการ ห้องเช่า หอพัก บ้าน ที่ดิน กรมบังคับคดี นายหน้าบ้านและที่ดิน crypto currency หุ้น binance

พออายุ28ผมมีอาการ ทรงตัวไม่ดีเดินจะล้ม สมองฝั่งควบคุมร่างกายไม่ตอบสนองมันฝ่อ ผมคือคนพิการแต่ผมไม่เคยโทษเวรโทษกรรม ผมไม่เคยโทษชีวิตตัวเอง ผมให้กำลังใจตัวเองเสมอแต่มันก้อยอมแพ้ต่อร่างกายถามว่าท้อมั้ยก้ท้อนะครับกับปมด้อยที่ไม่คิดว่าจะเกิดกับตัวเอง ผมต้องออกกำลังกาย ลดน้ำหนักจาก115ลงเหลือ78ไม่งั้นเซหนักไปใหนก้กลัวจะควบคุมร่างกายไม่ดี มันเป็นกรรมพันธุ์ ห้ามมีลูกผมก้อบอกแฟนผมนะครับว่าผมอาจจะยุได้ไม่นานอีกอย่างผมไม่มีอนาคตอยุ่กับคนพิการกลัวชีวิตเธอจะตกตำ่ผมบอกแฟนผมเสมอละครับผมอาย พ่อ แม่ ญาติ หลาน เพื่อน ทางแฟน อายผู้ประกอบการ ปัจจุบันผม32 ฝืนร่างกายมาเสมอ ผมอยาก moveon ไปบ้านผมเบื่อไปหมดครับ ทางบ้านผมไม่มีใครละครับ ถ้ากลับบ้านผมก้อกลัวทำใจไม่ได้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ผมพอทำได้อาจจะดีต่อใจผม แต่แฟนผมบอกไม่เลิกชอบคนพิการ ก่อนหน้านี้ แม่ น้องสาว พิการ ตายละครับ ปู่ก็ด้วย ผมดูแล ต้นน้ำ-ปลายน้ำดุแลตามบริบทของลูกที่ปฏิบัตรกับแม่ตามบริบทของพี่บริบทของหลาน ยุคแม่ผมกำลังศึกษา ยุคปู่พึ่งเรียนจบ ยุคน้องสาวผมสปอยล์หนักเลยเพราะมีเงินละครับ แต่แม่กับปู่ ก้ดุแลพอใช้ได้ แต่ผมภูมิใจในตัวเองที่ได้มีวาสนาดุแลบุพการี ผมนั่งสมาธิ สวดมนต์ ทุกวัน ฟังพอตแคช ฟังอย่าหาว่าน้าสอน ฟังคุยต้องรวย ฟังอ.เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ ฟังthe standard moneymatter moneychat รายการ ยินดีที่รู้จัก perspective ฟังหูไว้หู

**เอาจริงๆเราตั้งเป้าหมายมันดีนะที่เราโฟกัสแต่งานเพื่อต้องการให้คนที่เรารักมีความสุข แต่เราเหยียบยาวอย่างเดียวเพราะเราอยากไปให้ถึงปลายทาง แต่ระยะทางเราลากคนที่รักอย่างเดียวเราไม่แวะซักที่ คนที่เรารักเค้าอาจจะล้าคือเป้าหมายดีแต่ระหว่างทางต้อง บำรุง
**จงเป็นแฟนที่ดีที่สุดซักครั้งของคนที่เรารักซักครั้งในชีวิต