คนเรามันจะไม่เอาไหนได้ถึงไหนกันนะ

สวัสดีค่ะ แค่อยากเล่าเรื่องชีวิตของตัวเอง พอมานึกย้อนกลับไปในอดีต วันที่แก้ไขอะไรไม่ได้ ว่าทำไมถึงเป็นไม่ตั้งใจทำอะไรสักอย่าง ไม่อดทนทำอะไร ไม่เอาไหนสักเรื่อง พึ่งมาคิดจริงๆจังๆก็ตอนนี้ที่ไม่เหลืออะไรจริงๆ ปีนี้จะครบ21 ปีแล้วค่ะ ตอนเด็กๆ อยู่ ตจว แม่ให้เรียนเอกชนโรงเรียนดีดีตอนนั้น ป.5ติดเพื่อนมาก งอแงย้ายกลับมาเรียนกับเพื่อนในหมู่บ้าน แม่ไม่ให้ย้ายแต่เราไม่ยอมจนแม่ ให้ย้าย ช่วงปิดเทอมอยากเรียนกีต้าร์ แม่ซื้อกีต้าร์ให้ กับซื้อครอสเรียนให้7500 สรุปไม่ไปเรียนสัก ชม พอถึง ม.3 เบื่อเลยย้ายมาเรียน กทม แม่จ่ายค่าเทอมไป 50,000 บาท เข้าเรียนไป สองอาทิตย์ ย้ายกลับ เพราะคิดถึงเพื่อน พออายุ17 ย้ายมาอยู่ แถว กทม อยากเรียนภาษาอังกฤษกับจีน แม่ให้ตังมาเรียน 20,000 ซื้อไอแพดให้อีก 45,000 ก็เรียนไปนิดเดียวเพราะไม่ตั้งใจทำอะไร อยากเรียนกีต้าร์อีกซื้อครอสไป 10,000บาท ให้มาสอนที่บ้าน ก็เรียนแต่ก็ยังเล่นไม่เป็น ตอนนั้นติดเพื่อนมาก เพื่อนมาอยู่ใกล้กับที่อยู่เรา ไปหาเพื่อนเลี้ยงเพื่อน ใช้ตังฟุ่มเฟือยไม่คิดไรเลย แม่ให้ตัง เกือบ100,000 เอาไปใช้เล่นหมด ซื้อของไร้สาระ ไม่มีเงินเก็บเพราะไม่คิดว่าจะมาถึงจุดนี้ ก่อนเข้ามหาลัยขอแม่เรียนภาษาอีก แม่ก็ให้ แล้วก็ซื้อmacbook proให้อีก 89,000 บาท เราก็เรียนไปนิดเดียว อะไรซื้อมาก็ไม่ใช้ สรุปแค่มาเปิดหนังดู เรียนมหาลัยเอกชนที่นึงอยู่ตอนนี้ เรียนไป1เทอม รู้สึกอยากย้ายไป ABAC แม่ก็พาไปสมัคร จ่ายค่าแรกเข้าไป30,000 พอได้เรียนปรับพื้นฐานไป เป็นหลักสูตรนานาชาติ ก็รู้สึกท้อว่าตัวเองไม่เก่ง สรุปกลับมาเรียนที่เดิม และหลายอีกหลายอย่างมากก แต่เล่าไม่หมด จนตอนนี้กลับมานั่งคิด ทำไมเราไม่ตั้งใจทำอะไรเหมือนคนอื่น หรือไม่อดทนอะไรเลย รู้สึกสงสารแม่มากก แม่ซัพพอร์ตเรามาตลอดแต่เราไม่ตั้งใจทำอะไร จนตอนนี้แม่ก็ไม่มีเงิน เราก็ไม่สามารถช่วยอะไรแม่ได้ และตัวเองจะไปทำงานก็ไม่รู้จะทำอะไร เรียนก็ยังไม่จบ ค่าห้องก็ยังไม่จ่าย คือมันทางตันจริงๆ ทุกอย่างที่ซื้อคือขายไปหมดแล้วเพราะต้องเอามาให้แม่ยืมหมุนก่อน ตอนนนี้ทั้งพิมพ์ทั้งร้องไห้ ทำไมเราไม่เอาไหนขนาดนี้  เป็นคนรักเพื่อนมากก แคร์ความรู้สึกคนอื่นมาก แต่กับแม่กับครอบครัวคือคนล่ะอย่างเลย ตอนนี้เพื่อนที่เคยเลี้ยง หรือรัก สุดท้ายก็นั่นแหละ แต่เราไม่คาดหวังอะไรกับใครแล้ว มีแต่ตัวเราที่ต้องรับผิดชอบตัวเอง มันแค่รู้สึกแย่และเศร้านิดๆ ว่าทำไมเราเป็นแบบนี้ เมื่อก่อนคิดว่าถ้าไม่มีเงินจริงๆ คงอยาก ฆตต พอมาถึงจุดนี้จริงๆ ก็อยากทำนะ แต่ทำไม่ลง เพราะกลับมาคิดว่าไม่มีใครมาสนใจชีวิตเราขนาดนั้น เราชอบเบื่อชีวิตตัวเองมากก ไม่ว่าตอนมีเงินหรือไม่มีเงิน รู้สึกเบื่อ ไม่รู้ว่าเกิดมาทำไม ไม่เคยภูมิใจในตัวเองเลย เห้อออ มีใครใช้ชีวิตที่ไม่อดทนแบบเรามั้งมั้ยนะหรือมีแค่เรา  แต่ดูจากคนรอบข้างไม่มีใครเป็นแบบเราเลยย🥲  คิดย้อนกลับไปทำไมเราไม่ทำงาน ไม่เอาเงินไปลงทุนเหมือนคนอื่น ไปใช้ในทางที่เกิดประโยชน์ สุดท้ายก็นั่นแหละมันย้อนอะไรกลับมาไม่ได้แล้ว  ขอกำลังใจนิดๆสำหรับการที่จะเป็นคนที่ดีขึ้นหน่อยได้มั้ยคะ : (