เมื่อครอบครัวไม่ใช่ที่ๆเราควรจะอยู่

เมื่อวันที่ 10 มิ.ย เป็นวันที่ตรงกับวันเกิดเราค่ะ ช่วงเช้า ( 09.00 น.) เราได้ขอแม่ไปเที่ยวกับแฟน แม่เราจะเป็นคนที่ขี้ประชดประชันงี่เง่ามากๆค่ะ
เขาบอกกับเราว่า "จะออกไปไหนแต่เช้าไปช่วยเขาเปิดห้างหรือยังไง งานการไม่รู้จักทำแบมือขอแต่เงินอย่างเดียว"

เราต้องขอเท้าความก่อนว่าตั้งแต่ปิดเทอมมานี้เราย้ายมาอยู่ที่บ้านเป็นเวลา 3 เดือน ช่วงเดือนแรกๆไม่ค่อยมีปัญหาอะไรสักเท่าไหร่ หลังเข้าเดือนที่ 2 เราเริ่มโดนด่ามากขึ้นเพียงเพราะเราไม่ช่วยงานที่บ้านเลย ทำไมหน่ะเหรอ? เราเคยบอกกลับครอบครัวว่ามีอะไรให้ช่วยเรียกได้ตลอด (ที่บ้านทำธุรกิจส่วนตัวค่ะ) เราเคยไปถามพวกเขาว่า มีอะไรให้ช่วยมั้ย พวกเขากลับเงียบ เราไม่ได้รับคำตอบใดๆทั้งสิ้น งานหลักๆของเราคืองานบ้านค่ะ กวาดบ้าน ถูบ้าน ล้างถ้วยล้างจาน ตากผ้า ฯลฯ เราคิดว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่เราทำแล้วช่วยแบ่งเบาเค้าได้บ้าง เพราะถ้าไม่มีเราอยู่งานบ้านมันจะหนักไปทางแม่มากกว่าแถมแม่ก็ต้องทำงานหน้าร้าน ไหนจะต้องดูน้องๆอีก 2 คน ทุกๆครั้งที่พวกเขาขอให้เราไปช่วยงานต่างๆ เราก็ไม่เคยที่จะปฏิเสธ เราทำด้วยความเต็มใจมาตลอด แต่ทำไมพอเราทำอะไรที่มันขัดหูขัดตาพวกเขา เรามักจะโดนต่อว่าว่า "ไม่เคยคิดที่จะทำตัวให้มีประโยชน์เลย ไม่เคยคิดที่จะช่วยแบ่งเบาภาระพ่อแม่" เรามักจะโดนอยู่บ่อยๆว่าไม่เคยทำตัวมีให้ประโยชน์ เราไม่รู้ว่าการทำตัวให้มีประโยชน์ของพวกเขามันต้องประมาณไหนกันนะ? แล้วยังไงหล่ะ ทุกวันนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากการทำดีมามากแค่ไหน พยายามทำให้ตรงความต้องการของพวกเขามากแค่ไหน แล้วทำไมเรายังถึงไม่เป็นที่ต้องการของพวกเขาหล่ะ ทุกๆคนรู้มั้ยว่าเราโดนดูถูกจากครอบครัวมาเยอะขนาดไหน เราตั้งเป้าหมายของเราว่า เราเรียนจบเราจะมาทำงานที่บ้านช่วยกิจการที่บ้าน แต่ดูพวกเขาพูดกับเราสิ "วันๆไม่ทำห่าอะไรยังจะเสร่อมาทำงานที่บ้าน ให้มึJลองไปเป็นลูกจ้างเขาดูจะได้รู้ว่ามันเป็นยังไง" ทำไมครอบครัวเราถึงคิดแบบนี้หน่ะเหรอ? เพราะว่าตัวเราเองนั้นไม่มีค่อยมีวินัย เราจะเป็นพวกที่ทำอะไรรอบเดียวจบ ถ้าตั้งเป้าไว้แล้วเท่านี้เราก็ต้องทำให้ได้เท่านี้ แต่พวกคุณรู้มั้ย พวกเขาไม่เคยคิดที่จะเข้าใจอะไรเราเลยด้วยซ้ำ ทุกๆวันนี้การอยู่ที่บ้านของเราก็ไม่ต่างอะไรจากการอยู่ในนรกเลย เพียงแค่เราก้าวเข้าบ้านมาก็จะมีแต่คำก่นด่าและคำสาปแช่ง พวกเขาจะรู้อะไรมั้ยว่าพวกเขาเป็นคนที่ทำร้ายจิตใจเรามากที่สุด คนที่เรากล้าเรียกเขาว่า "พ่อ แม่" มาตลอด 21 ปี มันคืออะไร? ถ้าในเมื่อเราเกิดมาแล้วทำให้พวกเขาเป็นทุกข์ งั้นเราเกิดมาทำไม? เกิดมาเป็นที่ระบายอารมณ์ให้พวกเขาหลังจากที่พวกเขาเหนื่อยๆมาจากงานแบบนี้หน่ะเหรอ? ไม่รู้สิ มันเหนื่อยไปหมดกับการที่เราต้องมาทนฟังอะไรแบบนี้อยู่ตลอด

แล้วมันเกี่ยวกับวันที่ 10 มิ.ย ยังไงเหรอ? หลังจากที่เรากลับมาจากการเที่ยวกับแฟน เราก็แค่หวังเล็กๆว่า เราจะได้เป่าเค้กก้อนเล็กๆหรือได้ของขวัญหรือได้คำอวยพรจากคนที่เรานับถือเขาว่าเป็น "บุพการี" ทุกคนรู้มั้ยว่าเราได้อะไรมา? เราได้คำก่นด่าจากคนที่เรากล้าเรียกเขาว่า "แม่" หลังจากนั้นเรารู้สึกหมดศรัทธาในคำๆนี้ไปเลย เราไม่พูดกับแม่มาตั้งแต่นั้น ส่วนพ่อเราก็แทบจะไม่คุยด้วยอยู่แล้ว เพราะเรารู้สึกไม่ปลอดภัยจากเขา เวลามีปัญหาที่เราต้องเผชิญนั้น ครอบครัวจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่เราเลือก ทำไมหน่ะเหรอ? ครอบครัวไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัยของเราอีกต่อไป เราแทบไม่อยากจะพูดเลยว่าตลอดเวลาที่เราอยู่บ้านนั้นมันไม่ต่างอะไรจากการอยู่คนเดียวเลย ไม่เคยได้รับความสนใจหรือใส่ใจใดๆทั้งสิ้น (จะหาว่าเราเรียกร้องความสนใจจากพวกเขาก็ได้นะคะ เพราะเราแทบไม่เคยสัมผัสถึงมันได้เลยค่ะ)

เราคิดไว้ว่า "เราอยากแยกตัวไปอยู่คนเดียวโดยที่เราไม่ติดต่อกับพวกเขาอีก ในเมื่อพวกเขาไม่สามารถเป็นที่ปลอดภัยให้เราได้ เราคิดว่าเราก็ไม่ควรที่จะอยู่ตรงนั้นเหมือนกันเพราะอยู่แล้วก็รู้สึกไม่ปลอดภัย"

・เราอยากฟังประสบการณ์จากคนที่เคยเจอแบบเรา และ พวกคุณผ่านจุดๆนั้นมาได้ยังไงกันคะ? ช่วยแชร์และช่วยให้แสงสว่างกับเราทีค่ะ

・ถ้าคุณมีลูกและเข้าใจในสิ่งที่เราได้ตั้งกระทู้ไป ช่วยแสดงความคิดเห็นในมุมมองของคนเป็นพ่อเป็นแม่ให้หน่อยได้มั้ยคะ เผื่อเราอาจจะเข้าใจพวกเขาได้มากขึ้น

ขอบคุณทุกความคิดเห็นและประสบการณ์ที่ได้มาแชร์กันค่ะ เราอยากหลุดพ้นจากวงจรนี้สักที ที่ไม่ใช่การจบชีวิตค่ะ