ควรเดินออกมาหรือปล่อยให้มันผ่านๆไป

สวัสดีคะเรามีเรื่องอยากจะมาแชร์และมาขอข้อคิดจากใครหลายๆคน เราคบกับแฟนมาตั้งแต่เราอายุ17 ปี เรากับแฟนห่างกัน10 ปี เราจบ แค่ม3.ตอนนี้ก็ผ่านมาหลายปีมากแล้วเราไม่ได้ทำงานแฟนเลี้ยงเรามาตลอดเพราะเค้าให้เหตุผลที่ว่าไม่อยากให้ออกไปไหหนอันตราย กลัวจะรถล้มหรือรถชน เค้าเลี้ยงได้ ขอแค่อยู่บ้าน เราก็โอเคทำหน้าที่ของเราทำกับข้าวให้เค้า เวลาผ่านไปเวลาเรามีปากเสียงเค้าจะเป็นคนที่โมโหร้ายมากๆ เราเดาอารมณ์เค้าไม่ออกเหมือนกันบางทีบางครั้งเค้าก็เหมือนจะยอมเราบางครั้งเราอยู่เฉยๆเราก็ผิด เราเริ่มสับสนอยู่แบบนี้มา4ปี บางทีเค้าก็ไล่ให้เราเก็บเสื้อผ้ากลับบ้านเพราะเค้าบอกเลี้ยงเราไม่ไหวให้เรากลับไปให้พ่อแม่เราดูต่อ มันก็กลายเป็นอีกจุดนึงที่เราคุยกับตัวเองว่าจะเอายังไงดีกับชีวิต บ้านเป็นอะไรที่เราไม่อยากกลับเพราะ ทางบ้านพ่อเราก็เป็นอารมณ์วัยทอง ง่ายๆเลยไม่ใช่เซฟโซนของเราส่วนแม่แท้ๆเราคุยกับแม่ได้แค่แปปเดียวจริงๆเพราะถ้พูดไม่เข้าหูแม่จะโกรธเราทันที เราเลยคิดว่าเราคงไม่มีใครจริงๆเพราะเวบาเครียดจากครอบครัวก็มีพี่เค้าที่อยู่ข้างๆเรา พี่เค้าดีทุกอย่างเลยยอมรับตรงนี้มากๆ แต่เวลาทะเลาะหรืออะไรไม่พอใจ พี่เค้าจะไล่เราออกจากบ้านเคยมีทำร้ายร่างกายกัน1-2ครั้ง บางทีก็ด่าพ่อล่อแม่แต่เราก็ทนถึงแม้จะโกรธเพราะคิดบวกมาตลอดว่าเค้ามีความผิดปกติทางอารมณ์สักพักเค้าคงดีขึ้น จนตอนนี้เรากลับมาเป็นซึมเศร้าสะเอง ในหัวคิดอยู่ตลอดเลยว่าอยากไปให้พ้นอยากไปสักที แต่ตัวเองไม่มีโอกาสได้ออกไปหางานเพราะเค้ามั่นใจและยืนยัดที่จะเลี้ยงเรา เมื่อไหร่ที่เค้ารู้ว่าเราหางานเค้าจะโกรธมากๆตอนนี้คือเคว้งมากๆถ้าเราออกมาเราจะทำอะไร ไม่มีรายได้เหมือนใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆแล้วเราจะอยู่ไปทำไมนั่งมองเพื่อนใช้ชีวิต หรือเรารีบมีแฟนหรือเราแก่แดดหรืออะไร ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตัวเองชอบอะไร แอบนอยด์ชรวิตตัวเองอยากจะศู้แต่ไม่มีโอกาสได้สู้เลย หลายคนบอกมีโอกาสแต่ไม่ทำเอง จริงๆอยากลงมือทำนะแต่กลัว กลัวพลาดกลัวไปหมดเจอคำพูดที่ทำให้รู้สึกแย่มันดาวน์มันหมดไฟไปเองเลย  ตั้งคำถามกับตัวเองอยู่สองข้อ
ถ้าไม่มีอะไรที่เหมาะกับเราแล้วจะอยู่ไปทำมัย 
เมื่อไหร่ตัวเองจะโตและแข็งกับใจตัวเองสักที
ปล. เคยถามแม่เลี้ยงว่าทนพ่อเราไปได้ยังไงเค้าบอกว่า ไม่รู้สิไม่มีทางไปแล้วมั้ง ตอนนี้เรายังสับสนกับชีวิตตัวเองไม่รู้จะเอางต่อดี 
ชีวิตตอนโตขมปี๋เลย ช้วยแนะนำชี้แนะการใช้ชีวิตโง่ๆของเราหน่อยได้มัย ขอบคุณคะ