ชีวิตเศร้าๆ หดหู่ๆ ของเด็กคนนึง

ตามหัวข้อเลยค่ะตอนนี้ช่วงโควิดลำบากทุกคนเลยค่ะ ตอนนี้เราเพิ่งม.2รู้สึกเหนื่อยมากๆเลยค่ะการบ้านได้วันละเกือบ6งานขึ้นเลยค่ะเเค่ทำงานก็เเทบจะไม่ไหวอยู่เเล้วค่ะยังมีเรียนชดเชยวันเสาร์อีกค่ะเเถมยังชอบมีปัญ

วันนี้หนูจะมาเล่าปัญหาชีวิตตั้งเเต่เด็กจนให้ฟันคะ หนูอายุ17ปีค่ะ เริ่มเเรกเลยพ่อกับเเม่เลิกกัน เเม่ขึ้นมาทำงานกรุงเทพ ย้ายโรงเรียนมาเรียนใกล้ที่ทำงานเเม่ ไม่เคยได้ใส่ชุดนักเรียนใหม่ๆกับเขาตั้งเเต่พ่อเ

ทำไมผู้ใหญ่ถึงชอบเปรียบเทียบด้วยคะ หนูเป็นเด็กคนนึงที่เรียนได้พอปานกลางไม่เก่งกีฬาเเล้วก็ชอบเล่นเกมมากเเต่ก็เเบ่งเวลาเป็นนะคะ หนูเป็นเด็กที่ไม่ชอบออกไปไหน หนูโดนยายด่ามาตั้งเเต่เด็ก ตั้งเเต่ ตาทิ้งยาย

ขอท้าวความก่อนนะคะ ตั้งแต่จนโตพ่อแม่เลี้ยงให้ความอบอุ่นทุกอย่าง มีอะไรเขาก็ให้ทุกอย่างเท่าที่ความสามารถเขาจะให้ได้ ซึ่งสีดำก็รู้สึกอบอุ่นมากๆ สีดำเป็นคนค่อนข้างหัวอ่อน เชื่อคำพ่อแม่เสมอ จนย่างเข้าวัยร

ใครจะไปพัทยามารับเราหน่อยค่ะคือเราจะไม่ไหวกับหมู่บ้านนี้เเล้วเกลียดเราตั้งเเต่เด็กเเล้วที่บอกว่าหนูเป็นบ้านหนูจะบ้าเพราะคนทั้งหมู่บ้านเกลียดนี้เเหละค่ะเกลียดหนูตั้งเเต่เด็กอารมณ์มันก็เก็บหลดป่ะคือชีวิ

สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เริ่มเขียนตอน23:55 ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะตั้งเสร็จตอนไหน คือตัวหนูอายุ17ปี แต่ดันเจออะไรไม่รู้กับชีวิตปัญหานี้เป็นปัญหาครอบครัวค่ะหนูแค่อยากได้คนปลอบเฉยๆโดยครอบครัวหนูมีกันอยู่4คนโด

ตอนหนูเด็กๆ หนูจำความได้ว่า หนูอยู่ใน ครอบครัวที่มีความสุขมากก มี พ่อ เเม่ หนู เเละน้อง เรากินข้าวพร้อมกันทุกวัน ตอนนั้นหนูมีความสุขมากก เวลาผ่านไป.. พ่อกับเเม่ทะเลาะกันบ่อยขึ้น จนเลิกกัน เเละหย่ากัน(

สวัสดีค่ะ ดิฉันอายุ 63 ปีเเล้วค่ะในอดีตฐานะยากจนเพราะล้มละลายตอน51ค่ะ ดิฉันมีลูก2คนค่ะคนเล็กไม่ได้เรียนต่อจบ ม.3 ส่วนคนพี่เรียนมหาวิทยาลัยค่ะ ย้อนกลับไปเมื่อเกือบ10ปีก่อน ลูกชายคนโตของดิฉันอายุ 19 ปี

คือเราไม่รู้สึกอะไรกับครอบครัวเลยค่ะ รู้สึกเฉยๆไม่อยากเจอด้วยซ้ำรู้สึกอึดอัดเเปลกมั้ยค่ะ เกริ่นก่อนเลยว่าเราสนิทกับเเม่อยู่ค่ะเเค่คนเดียวในครอบครัวพ่อเสียตั้งเเต่เด็กค่ะมีพี่ต่างพ่อสองคน เราไม่ได้กลับ