ชีวิตเศร้าๆ หดหู่ๆ ของเด็กคนนึง

ตามหัวข้อเลยค่ะตอนนี้ช่วงโควิดลำบากทุกคนเลยค่ะ ตอนนี้เราเพิ่งม.2รู้สึกเหนื่อยมากๆเลยค่ะการบ้านได้วันละเกือบ6งานขึ้นเลยค่ะเเค่ทำงานก็เเทบจะไม่ไหวอยู่เเล้วค่ะยังมีเรียนชดเชยวันเสาร์อีกค่ะเเถมยังชอบมีปัญ

ใครจะไปพัทยามารับเราหน่อยค่ะคือเราจะไม่ไหวกับหมู่บ้านนี้เเล้วเกลียดเราตั้งเเต่เด็กเเล้วที่บอกว่าหนูเป็นบ้านหนูจะบ้าเพราะคนทั้งหมู่บ้านเกลียดนี้เเหละค่ะเกลียดหนูตั้งเเต่เด็กอารมณ์มันก็เก็บหลดป่ะคือชีวิ

สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เริ่มเขียนตอน23:55 ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะตั้งเสร็จตอนไหน คือตัวหนูอายุ17ปี แต่ดันเจออะไรไม่รู้กับชีวิตปัญหานี้เป็นปัญหาครอบครัวค่ะหนูแค่อยากได้คนปลอบเฉยๆโดยครอบครัวหนูมีกันอยู่4คนโด

สวัสดีค่ะ หนูกําลังจะขึ้นชั้นมัธยมศึกษาปีที่1 ช่วงนี้เป็นช่วงที่เตรียมตัวเข้าเรียนปรับพื้นฐานก่อนเปิดเทอม แต่ยังมีปัญหาครอบครัวของหนูที่กลัวว่าจะส่งผลกระทบต่อการเรียนและการเข้าสังคมมัธยมค่ะ หนูจะบอก

วันนี้หนูจะมาเล่าปัญหาชีวิตตั้งเเต่เด็กจนให้ฟันคะ หนูอายุ17ปีค่ะ เริ่มเเรกเลยพ่อกับเเม่เลิกกัน เเม่ขึ้นมาทำงานกรุงเทพ ย้ายโรงเรียนมาเรียนใกล้ที่ทำงานเเม่ ไม่เคยได้ใส่ชุดนักเรียนใหม่ๆกับเขาตั้งเเต่พ่อเ

ตอนหนูเด็กๆ หนูจำความได้ว่า หนูอยู่ใน ครอบครัวที่มีความสุขมากก มี พ่อ เเม่ หนู เเละน้อง เรากินข้าวพร้อมกันทุกวัน ตอนนั้นหนูมีความสุขมากก เวลาผ่านไป.. พ่อกับเเม่ทะเลาะกันบ่อยขึ้น จนเลิกกัน เเละหย่ากัน(

ตอนนี้หนูอายุ21ย่างเข้า22 หนูอายุเท่านี้แต่พึ่งอยู่แค่ ปี1 กู้กยศ บางทีหนูก็คิดว่า ช้าไปหรือป่าวนะ ที่อายุเท่านี้ แต่ยังได้แค่นี้ ที่บ้านหนูไม่มีที่ไม่มีทาง มีแค่บ้านหลังเดียว ไว้ให้อาศัย พื้นที่แคบๆ

ผู้สูงอายุปู่ย่าตายายชอบเรียกให้ตักกับข้าว ส่วนลูกหลานทำงานมาเหนื่อยๆ ก็อยากจะกินแบบเงียบๆ ไม่ต้องคอยปฏิเสธทุก 2-3 นาที ทำไมผู้สูงอายุเค้าไม่ปล่อยให้ลูกหลาานกินสบายๆ แค่ทำงานก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว จะบ

เรื่องมันมีอยู่ว่า เราอยู่กัน 3 คน มีตายาย เเล้วก็เรา ตั้งเเต่เด็ก ตากับยายทำเเต่งาน ไม่เคยพาไปเที่ยว เเม้เเต่วันหยุดก็ไม่พาไปไหนเลย วัน ๆ ก็จะให้อยู่เเต่ในห้องทั้งวัน ทั้งคืน พอจะออกไปไหนก็จะไม่ให้ไป

ต้องบอกไว้ก่อนว่าส่วนตัวผมเป็นโรคภูมิเเพ้ หายใจลำบาก หายใจไม่ค่อยอิ่มมาตั้งเเต่เด็ก อยู่มาวันนึงด้วยความที่ว่าเราไปเจออาหารชนิดนึงซึ่งผมไม่เคยกินมาก่อน นั้นก็คือ ลาบดิบ ซึ่งส่วนตัวผมกินอาหารทางภาคอีสา