สวัสดีค่ะทุกคนวันนี้เราอยากจะมาพูดคุยอยากได้กำลังใจจากพี่ๆเพื่อนๆที่อาจจะพบเจอปัญหาเดียวกัน เราเรียนที่รร.เดิมค่ะเพื่อนของเราด้วยแต่เพื่อนที่เราสนิทที่สุดย้ายไปรร.อื่น เราก็โอเคให้เขาไปตามที่เขาต้องการอย่างน้อยๆก็ยังคุยกัน เพราะเราก็ยังมีเพื่อนในกลุ่มที่สนิทกันพอสมควรอยู่ที่รร.เดิม มีกันอยู่ประมาณ3-4คนตอนแรกก็กระจายกันอยู่ เพื่อนเราคนนึงบอกว่าอยากย้ายห้องเพราะไม่อยากอยู่คนเดียวเลยคุยกับเราว่าจะย้ายมาอยู่กับเราแต่พอถึงวันยื่นมอบใบกลับย้ายไปอีกห้องนึงที่มีเพื่อนในกลุ่มอีก2คนอยู่ กลายเป็นว่าเขาไปอยู่ด้วยกันหมดแต่เราอยู่คนเดียวด้วยความที่คนอื่นๆเขาก็มีกลุ่มมีเพื่อนเป็นของตัวเองอยู่แล้วมันเลยกลายเป็นเรื่องที่ค่อยข้างยากเลยที่จะรับคนใหม่แบบเราเข้ากลุ่มเราเป็นคนไม่ค่อยมีสังคมวงกว้างในรร.เท่าไหร่เพราะปกติก็คุยแต่กับเพื่อนในกลุ่มตัวเองแต่เพื่อนเราคนอื่นๆในกลุ่มก็ยังพอมีเพื่อนคนอื่นที่รู้จักกันบ้าง(เพื่อนนอกกลุ่ม) เราไม่ได้เสียใจที่ต้องอยู่คนเดียวหรือเสียใจที่ไม่มีเพื่อนนะคะแต่เราเสียใจที่เขาทิ้งเราปากก็บอกสงสารแต่ท่าทางแต่ละคนดูไม่ได้รู้สึกอะไรเลย ปกติเวลาพวกเขามีปัญหาอะไรเราก็คอยช่วยตลอดทั้งเรื่องเงินเรื่องนู่นเรื่องนี่ แต่ก็ยังเป็นเป็นตัวสำรองที่พอกลุ่มขาดคนเราถึงจะดูสำคัญขึ้นมาบ้าง เราว่าเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างละเอียดอ่อนเลยเพื่อนทุกคนควรจะได้รับความสำคัญที่เท่าเทียมกันไม่ได้ใช่หรอ แต่เราก็ไม่เคยโกรธหรือจะเกลียดอะไรเลยเพราะถึงยังไงก็เพื่อน พอๆๆๆๆๆดีกว่า เรากลัวเราจะร้องไห้ก่อนที่จะได้ลงกระทู้ เนื่องจากเราขอกำลังใจจากพี่ๆเพื่อนๆทุกคนไปแล้ว เราอยากจะขอเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้เพื่อนๆพี่ๆที่อาจจะพบเจปัญหานี้หรือที่คล้ายๆกัน เราจะไม่บอกให้สู้ๆนะคะ แต่เราอยากจะบอกว่าเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติค่ะการที่ต้องแยกจากเพื่อนเก่าแล้วไปหาเพื่อนใหม่สังคมใหม่ๆ เราเชื่อว่าทุกคนจะได้เจอเพื่อนที่ดีและเข้าใจเราในวันข้างหน้าหรือบางคนอาจจะได้วันนี้เลยก็ได้นะคะ55555 ส่วนบางคนถ้ารู้สึกว่าการที่หาเพื่อนใหม่ๆหรือมีเพื่อนมันอึดอัดไม่เป็นตัวเองการอยู่กับตัวเองก็คงจะดีกว่านะคะ ลองดูค่ะการอยู่คนเดียวไม่ได้แย่แน่นอนเราเชื่ออย่างงั้น ส่วนเราเองก็ต้องขอให้กำลังใจตัวเองต่อไปอีกไม่นานเดี๋ยวก็จบพอเข้ามหาลัยก็ไปเริ่มต้นใหม่อาจจะมีเพื่อนหรืออยู่คนเดียวก็คงต้องรอดูต่อไป แต่ตอนนี้เพิ่งเปิดเทอมเองจะเพ้อถึงวันจบซะแล้ว TT ขอจบไว้เท่านี้ขอบคุณทุกคนที่อ่านนะคะ
เศร้า เสียใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้