เรามีปัญหากับพ่อค่ะ

คือเรากับพ่ออยู่ด้วยมา 1 ปีกว่าแล้วค่ะ แม่กับน้องชายของเราลงไปกับตาที่อีสานค่ะ ตลอดที่ผ่านมา เราก็ติดต่อแม่ได้บ้าง ไม่ได้บ้าง เรากับพ่อมีค่าใช้จ่าย ค่าบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ารถ โดยปกติแม่เราจะเป็นคนจ่ายค่าบ้านค่ะ แต่พอแม่ลาออก การเงินขัดสน เรากับพ่อต้องคอยทำงานหาเงิน มาจ่ายค่าต่างๆ แต่แม่เราก็ช่วยจ่ายบ้าง อย่างที่บอกก็ติดต่อได้บ้าง ไม่ได้บ้าง พ่อเราก็กินเหล้า จากที่กินมากอยู่เเล้วตอนนี้ก็กินมากขึ้น เริ่มโทษเรา ว่าเป็นาเพราะแบบนั้นแบบนี้ เราก็เข้าใจค่ะ เขาคงเครียด ก็คงอยากระบาย แต่มันก็เริ่มหนักขึ้น เรากับพ่อทะเลาะกับทุกวัน เราก็พยายามนิ่งเงียบ ไม่ตอบโต้ไม่ว่าพ่อเราจะว่ายังไงก็ตาม พ่อเราเป็นคนที่พูดไม่คิด หรือถ้าเอาตรงๆก็ปากหมานั้นแหละค่ะ เราว่าเรา เราไม่ควรเกิดมา เราไม่น่าจะตายไปตั้งนาน รู้อย่างงี้ ไม่ทำให้เกิดมาดีกว่า สงสารเพื่อนเราที่มาคบกับแบบเรา เราควรจะอยู่ตัวคนเดียวมากกว่า เราเสียใจมาก วันนั้นเราร้องไห้จนเราหลับ เราซึม เราไม่มีกระจิตกระใจทำอะไรเลย ทั้งที่เราก็พยายามช่วยเขาหาเงินมาใช้จ่าย อะไรที่เราประหยัดได้เราก็ประหยัด บางวันถึงขั้นเราไม่มีเงินไป รร เราก็ต้องให้เพื่อนจ้างเราเขียนงาน เพื่อที่จะได้เอาเงินตรงนั้นไปกินข้าวกลาง แต่เขากลับว่า เราไม่ทำอะไรเลย ต่อว่าเรา เรามันคนเห็นแก่ตัว เรามันคนขี้งก เรามันสันดานเสีย เรามันแย่ เรามันคนไม่มีสมอง เรามันโง่ เขาบอกให้เราใช้เหตุผล แต่เหตุผลของเรากลับใช้กับเขาไม่ได้เลยค่ะ เขาบอกว่า มีอะไรให้บอกกันตรงๆ พอเราบอก เขาก็เหมือนจะรับฟัง แต่สุดท้าย เขาก็กลับไปทำเหมือนเดิม จนมันเป็นแบบนี้ซ้ำๆ เราเริ่มไม่พูด เรานิ่ง เราพยายามที่จะเก็บเอาไว้ให้มากที่สุด พยายามที่จะไม่แสดงสีหน้า ท่าทาง ว่าโกรธ เสียใจ เหนื่อย และเขาก็ยังเป็นแบบนั้น จนวันนึงเราทนไม่ไหว เราระเบิดออกมา เราร้องไห้พูดทั้งน้ำตา ว่าเราไม่ได้ตรงไหน เราพยายามมากขนาดไหน มันยังไม่พอหรอ เราช่วยเขาขนาดนี้ ทำไมถึงยังว่าให้เราไม่ดี อะไรแย่ๆก็เรา ทำไมมันถึงเป็นเราหมดทุกอย่าง เราร้องไห้กอดเข่าอยู่อย่างนั้น โดยที่เขาก็พยายามปลอบเรา แต่เรารู้สึกว่า มันสายไปแล้วค่ะ เราเหมือนแตกสลายเเล้วปรักแบใหม่ แล้วก็แตกสลายอีก เราไม่มีชิ้นดีแล้วค่ะ จนมาวันนี้เราปรึกษาแม่ เรื่องที่เราอยากไปอยู่คนเดียว เราก็เล่าให้แม่ฟังว่า เราเจอแบบนี้ๆ แม่ก็รับฟัง และถามว่า ตอนนี้พ่อก็ยังเป็นแบบเดิมหรอ เราน้ำตาไหลเลยค่ะ มันไม่ดีขึ้นเลย แต่พอเรามีคิดดูเราจะดูเหมือนลูกที่แย่มั้ยคะ แต่เราก็จะทำงานเก็บเงินก่อน เราก็คงจะช่วยเขาจ่ายภาระต่างๆ แต่เขากลับเอาไปบอกคนอื่น ว่าเราจะทิ้งเขา เราใจแตก เป็นเด็กไม่ดี จนคนอื่นมองเราไม่ดี เราลือกออกมาเลยมันจะผิดมั้ยคะ