ลืมไป... ว่าต้องลืมไง😑

สวัสดี​ครับ​ทุกคน🙏
ผมไม่รู้ต้องเริ่มด้วยถอยคำแบบไหนในการเขียนในครั้งนี้...
ช่วงเวลาหนึ่งผมได้เจอกับคนที่ผมคิดว่าผมจะรักเขาและสร้างทำให้เขามีความสุขด้วยความรักที่ผมมีให้กับเขาได้...แต่..
แน่นอนครับทุกสิ่งอย่างไม่มีอะไรที่แน่นอนเสมอไป...
เมื่อถึงเวลาอะไรที่ไม่ใช่ย่อมไม่ใช่เสมอไป... ผมพยายามอย่างมาเพื่อให้เราทั้งคู่ได้ไปต่อ... ยอมในบางสิ่งที่เธอขอ... เพื่อให้ผมได้อยู่ต่อและสุขท้ายผมเองที่ทนไม่ไหวโดยผมได้ยกธงขาว🏳️
ในเมื่อความสุขขอเขาไม่ใช่เราผมจึงเลือกเดินออกมาเพื่อให้เขาได้มีความสุข... และใช่🙂
เป็นไปตามผมหวังไว้ว่าผมจะได้เห็นเขามีความสุขในตอนที่ไม่มีผม... แต่ทำมั้ย.. 😑
ผมเองถึงไม่หลุดพ้น​บาง... ผมคิดถึงเขา😑
รอยยิ้ม... คำพูด... ทุกอย่างยังอยู่ในหัวผมเสมอ
และเจ็บปวดทุกครั้งเวลาที่สิ่งเหล่านั้นมันหวนกลับ​มาให้หัว...
ผมได้แต่ระบายบอกความในใจกับเขาผ่านเฟสบุ๊ค​เก่าๆของเธอที่เธอไม่เคยเล่น... อย่างน้อยๆมันคือความสุขเล็กๆที่พอต่อลมหายใจได้...
ผมไม่รู้ว่าผมจะลืมเขาได้เมื่อไหร่​และตอนไหน
... ซึ่งสุดท้ายได้แค่หวังว่าวันหนึ่งเธอจะมีโอกาสที่จะกระทู้นี้หรือข้อความที่เคยส่งไป
ขอบคุณครับ

รักนะจ๋าTJ