สวัสดีค่ะ
ตอนนี้เราเป็นdek67 เรายังเลือกเส้นทางของตัวเองไม่ได้เลยค่ะ ตอนแรกเราจะเอาพยาบาล แต่พอเราไปฝึกประสบการณ์ที่โรงพยาบาลเราก็รู้สึกว่ามันไม่ไหว(อันนี้แล้วแต่แผนก)แต่ที่เราไปฝึกเราไปเกือบทุกแผนกเหนื่อยทุกแผนกค่ะ เราก็เลยเปลี่ยนจะไปครุศาตร์ (ตอนแรกแม่คือจะให้เข้าแต่ครุให้ได้เลย)สาขาคณิต เราจะเข้ารามแม่เราก็ว่าจะทำได้เหรอจะเรียนจบเหรอ
คือสำหรับทุกคนเราไม่รู้นะคะ
แต่วันนี้เราแค่อยากมาระบาย อยากได้คำแนะนำมากๆเลยทุกคนมันแบบจุก ทำไมเขาถึงดูถูกเราขนาดนี้ ตอนแรกคือจะให้เราเข้าเรียนครูให้ได้จนเราสมัครฝึกงานที่โรงพยาบาบแกถึงเปิดใจให้เราเลือกว่าเออพยาบาลก็ได้ ทุกคนคือแกบอกว่า ‘หนูจะเข้าคณะไหนเรียนอะไรก็ตามใจหนูเลย’แต่แกก็มาพูดกรอกหูเราทุกวัน ว่าเออเรียนครูเนี้ยเกษียณออกมาก็ได้เงิน เราเข้าใจในความหวังดีของแกนะคะ แต่ครูไม่ใช่ทางเราเลย เรากลัวว่าถ้าไปเรียนแล้วมันแบบทุกคนมันไม่ใช่ทางของตัวเองแล้วมันไม่อยากเรียนไม่อะไรเลยนะ ไม่อยากฝืนตัวเองกับสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ ตอนนี้เราหมดไฟสุดๆเลยค่ะ หมดไฟกับการที่จะสอบเข้าคณะที่เราจะเข้า คือเราก็อยากทำในสิ่งที่เราชอบ แต่เขากับกดดัน เอาง่ายๆคือไม่ค่อยส่งเสริม มหาลัยที่เราจะเข้าแกก็มีคำพูดมากมาย แล้วมาตอนนี้ พอเราจะเอาอันนั้นก็ว่าไม่ได้ พอจะเอาอันนี้ก็ว่าไม่ได้ สรุปแล้วคือเราต้องทำไง555คือแบบ ไม่รู้จะพูดไง
สำหรับเรา ถ้าเรียนพยาบาลเราก็น่าจะพอได้ ครูก็น่าจะพอได้ แต่สิ่งที่ทำให้เราหมดไฟในสิ่งที่เราตั้งใจจะทำก็คือคำพูด ของครอบครัว ใช่ค่ะ คำดูถูก จะเป็นแรงผลักดันให้เราทำมันสำเร็จ แต่บางทีเราก็ต้องการกำลังใจ
เราก็เลยคิดกับตัวเองว่า ชีวิตเรามันมีค่าแค่นี้เหรอ เราเกิดมาใช้ชีวิตของตัวเอง หรือให้คนกำหนดชีวิตตัวเอง
*ใครเคยเป็นแบบเราแชร์ได้นะคะ
*พิมพ์ตกหรือพิมพ์ไม่ค่อยรู้เรื่องขออภัย ณ ที่นี่ค่ะ
*ขอพื้นที่ระบายฮ่ะ🥺
****อยากได้คำแนะนำสุดๆๆ****
ขอคำแนะนำจากพี่ๆเพื่อนๆทุกคนที่มีเรื่องราวแบบกับเรา
ตอนนี้เราเป็นdek67 เรายังเลือกเส้นทางของตัวเองไม่ได้เลยค่ะ ตอนแรกเราจะเอาพยาบาล แต่พอเราไปฝึกประสบการณ์ที่โรงพยาบาลเราก็รู้สึกว่ามันไม่ไหว(อันนี้แล้วแต่แผนก)แต่ที่เราไปฝึกเราไปเกือบทุกแผนกเหนื่อยทุกแผนกค่ะ เราก็เลยเปลี่ยนจะไปครุศาตร์ (ตอนแรกแม่คือจะให้เข้าแต่ครุให้ได้เลย)สาขาคณิต เราจะเข้ารามแม่เราก็ว่าจะทำได้เหรอจะเรียนจบเหรอ
คือสำหรับทุกคนเราไม่รู้นะคะ
แต่วันนี้เราแค่อยากมาระบาย อยากได้คำแนะนำมากๆเลยทุกคนมันแบบจุก ทำไมเขาถึงดูถูกเราขนาดนี้ ตอนแรกคือจะให้เราเข้าเรียนครูให้ได้จนเราสมัครฝึกงานที่โรงพยาบาบแกถึงเปิดใจให้เราเลือกว่าเออพยาบาลก็ได้ ทุกคนคือแกบอกว่า ‘หนูจะเข้าคณะไหนเรียนอะไรก็ตามใจหนูเลย’แต่แกก็มาพูดกรอกหูเราทุกวัน ว่าเออเรียนครูเนี้ยเกษียณออกมาก็ได้เงิน เราเข้าใจในความหวังดีของแกนะคะ แต่ครูไม่ใช่ทางเราเลย เรากลัวว่าถ้าไปเรียนแล้วมันแบบทุกคนมันไม่ใช่ทางของตัวเองแล้วมันไม่อยากเรียนไม่อะไรเลยนะ ไม่อยากฝืนตัวเองกับสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ ตอนนี้เราหมดไฟสุดๆเลยค่ะ หมดไฟกับการที่จะสอบเข้าคณะที่เราจะเข้า คือเราก็อยากทำในสิ่งที่เราชอบ แต่เขากับกดดัน เอาง่ายๆคือไม่ค่อยส่งเสริม มหาลัยที่เราจะเข้าแกก็มีคำพูดมากมาย แล้วมาตอนนี้ พอเราจะเอาอันนั้นก็ว่าไม่ได้ พอจะเอาอันนี้ก็ว่าไม่ได้ สรุปแล้วคือเราต้องทำไง555คือแบบ ไม่รู้จะพูดไง
สำหรับเรา ถ้าเรียนพยาบาลเราก็น่าจะพอได้ ครูก็น่าจะพอได้ แต่สิ่งที่ทำให้เราหมดไฟในสิ่งที่เราตั้งใจจะทำก็คือคำพูด ของครอบครัว ใช่ค่ะ คำดูถูก จะเป็นแรงผลักดันให้เราทำมันสำเร็จ แต่บางทีเราก็ต้องการกำลังใจ
เราก็เลยคิดกับตัวเองว่า ชีวิตเรามันมีค่าแค่นี้เหรอ เราเกิดมาใช้ชีวิตของตัวเอง หรือให้คนกำหนดชีวิตตัวเอง
*ใครเคยเป็นแบบเราแชร์ได้นะคะ
*พิมพ์ตกหรือพิมพ์ไม่ค่อยรู้เรื่องขออภัย ณ ที่นี่ค่ะ
*ขอพื้นที่ระบายฮ่ะ🥺
****อยากได้คำแนะนำสุดๆๆ****