คือเราเนี่ยติด0ของแก ละแบบเรา
ไปแก้ คือตอนนั้นจะจบ คือเราผิดที่พึ่งไปแก้
เราก็เข้าใจ พอไปแก้แรกแกให้เราเปลี่ยนงาน
เราไม่ว่าอะไรเพราะเราผิดที่พึ่งไป
จนวันนั้นนั่งแก้งาน ก็มีครูว.นามแฝง พูดว่า ครูส.
เกลียดมันเหรอ ครูส.พูดว่าไม่เกลียดครับแต่พยาบาท ตอนนั้นแบบสะอึก แค่ไม่แสดงกิริยาอะไรมาก จนครุส.แกมานั่งๆข้างเราละพูดเหน็บเรา
ตอนนั้นน้ำตาคลอล่ะ แต่อดทน คราวนี้ถึงโจทย์ยากๆ
เลยให้แกอธิบาย แกกฃับทำหน้ารำคาญเรา สายตาแบบเกลียดมาก เราก็แบบจะไหลแล้วว คราวนี้แกตีเราด่าเรา เราเลยปล่อยโฮ น้ำตาไหล แกไล่เรากลับ บอกว่ามานั่งร้องแบบนี้กลับบ้านไปเถอะ เราเสียใจเดินออกมา โทรบอกแม่ว่าคงไม่สามารถเรียนต่อได้แล้ว พอผ่านมาสักพัก เราไม่ไปหาแกเลยค่ะหลังจากนั้น ก็มีครูอ.มาพูดกับเรา ว่าเออนี้ครุส.เขารู้สึกผิดและรู้ว่าเราเสียใจแกเลยรู้สึกผิดแกเลยมาปรึษาครุ
เราเลยพูดว่า. พูดแบบนั้นใครบ้างจะไม่เสียใจ มันก็ต้องมีน้อยใจบ้างครู เราเสียใจสุดๆเห้อ
กิริยาของอาจาร์ยแบบนี้คืออะไร
ไปแก้ คือตอนนั้นจะจบ คือเราผิดที่พึ่งไปแก้
เราก็เข้าใจ พอไปแก้แรกแกให้เราเปลี่ยนงาน
เราไม่ว่าอะไรเพราะเราผิดที่พึ่งไป
จนวันนั้นนั่งแก้งาน ก็มีครูว.นามแฝง พูดว่า ครูส.
เกลียดมันเหรอ ครูส.พูดว่าไม่เกลียดครับแต่พยาบาท ตอนนั้นแบบสะอึก แค่ไม่แสดงกิริยาอะไรมาก จนครุส.แกมานั่งๆข้างเราละพูดเหน็บเรา
ตอนนั้นน้ำตาคลอล่ะ แต่อดทน คราวนี้ถึงโจทย์ยากๆ
เลยให้แกอธิบาย แกกฃับทำหน้ารำคาญเรา สายตาแบบเกลียดมาก เราก็แบบจะไหลแล้วว คราวนี้แกตีเราด่าเรา เราเลยปล่อยโฮ น้ำตาไหล แกไล่เรากลับ บอกว่ามานั่งร้องแบบนี้กลับบ้านไปเถอะ เราเสียใจเดินออกมา โทรบอกแม่ว่าคงไม่สามารถเรียนต่อได้แล้ว พอผ่านมาสักพัก เราไม่ไปหาแกเลยค่ะหลังจากนั้น ก็มีครูอ.มาพูดกับเรา ว่าเออนี้ครุส.เขารู้สึกผิดและรู้ว่าเราเสียใจแกเลยรู้สึกผิดแกเลยมาปรึษาครุ
เราเลยพูดว่า. พูดแบบนั้นใครบ้างจะไม่เสียใจ มันก็ต้องมีน้อยใจบ้างครู เราเสียใจสุดๆเห้อ