เริ่มจากเราพบกันที่ทำงานตอนแรกตำแหน่งพอๆกันเราเป็นแคชเชียร์ เค้าเป็นเด็กเสิร์ฟ เราอายุห่างกัน 13 ปี หลังโควิดรอบแรกมีการขยับตำแหน่งเค้าเป็นตัวเต็งที่จะไดรับตำแหน่งผู้ช่วย แต่ทางผู้ใหญ่มองว่าเราเหมาะสมกว่า (อีกอย่างคือถ้าเราขึ้นมาเค้ามองว่ายังไงเค้าก็ช่วยเรา) เลยกลายเป็นเราขึ้นมาแทน (ตอนที่ตัดสินใจขึ้นมาคือเงินเดือนมันขึ้น แล้วถ้าเป็นเราดีกว่าเป็นคนอื่นที่เค้าอาจจะไม่โอเค) ก็ช่วยกันผ่านพ้นจนมีโควิดรอบสุดท้ายที่ร้านปิดยาว เราก็หางานทำวิ่งขับไรเดอร์ ส่วนเค้าก็อยู่ที่บ้านไม่ได้ทำอะไร แต่เราก็ดูแลเค้าตลอด จุดเริ่มต้นของปัญหาคือร้านกลับมาเปิดได้แรกๆเราก็ช่วยกันเต็มที่เพราะถ้าร้านอยู่ได้ เราก็อยู่ได้ ตอนนี้ร้านอยู่ตัวแล้วเลยเริ่มเกิดปัญหาระหว่างเรา เค้าได้ขึ้นมาเป็นกัปตัน หลายๆเรื่องที่บางทีความเห็นเราไม่ตรงกัน แล้วเค้าเป็นคนชอบเอาเรื่องงานมาคุยต่อที่บ้านพอทะเลาะกัน มีปากมีเสียงกันเค้าก็จะพูดว่า"ที่อยู่มาได้ขนาดนี้ก็เพราะเค้า เราจะไปรู้อะไร" เค้าไม่เคยให้เครดิตในความตั้งใจของเราเลย ยิ่งตอนนี้ย้ายมาอยู่บ้านเค้า เค้าเริ่มไม่แคร์เราเลย ไม่สนใจ ไม่ใส่ใจ ตอนนี้เราเหมือนแม่บ้านเค้ามากกว่าคนรักซะอีก แค่ทำกับข้าวให้กิน ทำงานบ้าน เหมือนมีแค่นั้น ส่วนที่ทำงานเราทะเลาะกันก่อนสงกรานต์ถึงขั้นที่เราบอกเค้าว่าให้เราลาออกเลยมั้ย ให้เค้ามาทำแทน ทั้งๆที่เงินเดือนก็ดี แต่เค้าก็ไม่ตอบอะไร วันนี้คือเรารู้สึกแย่มาก ตรงที่เค้ามาบอกเราว่าคืนนี้นอนข้างล่างนะ (หมายถึงใต้เตียงเพราะเตียงเราเป็นเตียงชั้นลอย) คือเรางงมาก ไม่ได้ทะเลาะกันก่อนหน้า แต่ไม่ได้บอกเหตุผลอะไร (ก่อนหน้านี้ที่ทะเลาะหนักๆเค้าชอบลงไปนอน) ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ตอนนี้เราไม่รู้ใจเค้าด้วยซ้ำว่าเค้าคิดอะไรอยู่ เรื่องงานเราก็ดูออกนะ ว่าเค้าชอบคุยกับผู้จัดการเพราะเค้าสนิทกัน บางครั้งเหมือนตั้งใจไปคุยกันไม่ให้เรารู้ แต่เราก็ปล่อยผ่านเพราะไม่อยากถามให้เค้าหงุดหงิด คือถ้ามันเป็นเพราะงานแล้วทำให้เราเป็นแบบนี้เราเลือกคนรักนะ แต่นี้ไม่รู้สรุปว่าจะเอายังไง มันบั่นทอนจิตใจทุกวัน เลิกงานมากินข้าว เล่นเกมส์ แล้วเค้าก็นอน ไม่เคยคิดจะสนใจอะไรเราเลย
ทะเลาะกับแฟนบ่อยเรื่องงานจนตอนนี้เค้าขอแยกนอน