ทำอย่างไรให้ทำใจได้กับเรื่องการจากลา

พ่อชอบบอกเสมอว่าการจากลาเป็นเรื่องปกติ มีพบก็ต้องมีจาก แต่เราไม่อยากให้ใครจากไปไหนเรายังอยากอยู่กับพ่อเราแค่อยากหัวเราะกับมุกตลกของพ่อในทุกๆวัน จนตอนนี้ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมโชคชะตาถึงต้องเล่นตลก ทำไมพ่อเราถึงต้องป่วยต้องทรมาน เราก็แค่เด็กคนนึงที่อยากใช้เวลาร่วมกับพ่อแม่ครอบครัวให้ได้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทำไมการมีชีวิตที่เป็นอมตะถึงต้องมีแต่ในนิยายทำไมในชีวิตคนที่สำคัญๆถึงต้องเจ็บปวด ไม่เคยเข้าใจเลย