เกลียด Impromtu speech มากทำไงดี

ผมอาศัยอยู่บ้านยาย เสียไปเมื่อประมานสองสามเดือนก่อน ทั้งตาทั้งยาย ลูกแกต่างแยกไปทำงานไปมีครอบครัว ผมอยู่คนเดียว มีลุงที่ไปมาบ่อยๆ ผมนอนจะมีตู้กั้นมีผ้าม่านผูกไว้กับตู้นั่น แล้วผมชอบเลื่อนตู้ให้มันตรงก

จาก "เตมีย์ใบ้" ถึง "ไทยในกำมือ": มหากาพย์ความนิ่งที่หายไปกับการเมืองที่หมุนไวเกินเบรก ถ้าเราย้อนเวลากลับไปยุค “ป๋าเปรม” จริงๆ บรรยากาศตอนนั้นมันคนละขั้วกับวันนี้เลยคร

R.I.P ให้กับ จิตสำนึกของความเป็นคน ของคนกลุ่มนึง ไว้ ณ ที่นี้ด้วย คลั่งจนเสียสติ นั้นคือความสุขของ คนดี(ที่จริงๆไม่มี) คนมีการศึกษา ที่ปัญญาอ่อน อธิบายไปก็เท่านั้น ขอสมเพช เวทน่ากับคนที่ มีความคิด