อะไรคือแรงผลักดันในการใช้ชีวิตให้ผ่านไปในแต่ละวันของทุกคนหรอคะ

การ “เตรียมตัวตาย” ค่ะ

เราผ่านมาครึ่งชีวิตแล้ว  ไม่แน่ใจเลยว่า จะอยู่ได้อีกครึ่งไหม?
เพราะความตาย ไม่เลือกอายุ ไม่เลือกวัย คนที่อายุน้อยกว่าเรา ก็ พากันตายล่วงหน้าไปเยอะแล้ว

การตระหนักรู้ ว่าจะต้องจากโลกนี้ไปแน่ๆ  ทำให้ชีวิตเรา เบาขึ้นมากเลยค่ะ
เคยอยากได้สิ่งใด เคยอยากมีสิ่งใด พอนึงถึงว่า ตายแล้วก็เอาไปได้ ความอยากทั้งหลาย จืดหมด
เกียรติยศชื่อเสียง / ทรัพย์สินใด ที่เคยได้มา ตายแล้วก็ไร้ความหมายทั้งสิ้น

และด้วยความที่รู้ว่า ตายแล้วจะลืมหมด นี่ทำให้เราใจหาย
กว่าจะฝึกตน ฝึกฝนปัญญามาได้ป่านนี้ ต้องทิ้งไว้ …. เกิดใหม่ต้องมาเรียนใหม่หรือ ?

ทำให้เราไม่กล้าประมาท และจะทำทุกวิถีทาง ที่จะใช้ทรัพยากรเวลาที่มีอยู่จำกัดนี้
เพื่อประโยชน์สูงสุดในปัจจุบัน และสัมปรายภพค่ะ