สวัสดีค่ะ เราเป็นนักเรียนนะคะ ตอนนี้กำลังศึกษาอยู่ในช่วงม.ปลาย ค่ะ
ตอนนี้เรากำลังประสบปัญหาอย่างนึงค่ะ คือเราทะเลาะกับเพื่อน แล้วเรากำลังจะเสียพวกเขาไป เราคบกันมาตั้งแต่ช่วงม.ต้นแล้ว เลยไม่อยากเสียพวกเขาไปเลยค่ะ
ยาวหน่อยนะคะ ปัญหามันเริ่มจากตอนเราอยู่ม.ต้นปลาย ๆ แล้วค่ะ เราคบกันมาตลอดแบบโดยที่ไม่มีปัญหาอะไร แต่เหมือนพอฮอร์โมนมันเปลี่ยนแปลงก็เลยเริ่มที่จะทะเลาะกันมากขึ้นค่ะ เพื่อนเขามักจะมีปัญหากับครอบครัวบ่อย ๆ แล้วเวลาเขาเอามาเล่ามักจะมีอารมณ์ที่รุนแรง จนบางทีเราก็อดเครียดตามไม่ได้เลย ด้วยจุดนี้ที่เขาเล่าเรื่องส่วนตัวตัวเองมาตลอด เขาเลยชอบคิดว่าเราเข้าใจสถานการณ์ที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ว่าเจอเรื่องมาหนักแค่ไหน เลยกลายเป็นว่าพอเรามีเรื่องเครียดบ้าง อยากระบายบ้าง เขาแทบไม่สนใจปัญหาของเราเลย แต่พอเป็นเรื่องของเขา เราก็รับฟังตลอด หรือปัญหาอีกอย่างคือเรารู้สึกเหมือนตัวเองวิตกกังวลเกินไปเลยอยากลดมันลง เวลาที่กลุ่มเรามีท่าทีจะทะเลาะกันเราเลยยอมไปก่อนค่ะ ทำเหมือนกับว่าเราติดตลก แต่กลับกลายเป็นว่าเราอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ เลยเริ่มระบายกับเพื่อนในกลุ่มอีกคน เกี่ยวกับพฤติกรรมของเขา ตรงนี้เรายอมรับว่าเราแย่มากที่มานินทาเขา เราเห็นแก่ตัวค่ะที่ไม่ยอมคุยกับเขาตรง ๆ เพราะความกลัวว่าเขาจะมองเราเหมือนกับเด็กอ่อนต่อโลก แล้วเราก็กลัวว่าตัวเองที่เป็นพวกวิตกกังวลง่ายจะไประเบิดใส่เขาเข้าสักวัน เลยกลั้นความรู้สึกในใจมาตลอด เพราะเราไม่อยากมีปัญหา ไม่อยากทำให้เพื่อนที่เราไประบายด้วยอึดอัด แต่ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดเลยว่าแค่การที่เราไปเอาเพื่อนในกลุ่มเดียวกันไปนินทากับเพื่อนที่อยู่ในกลุ่มอีกคนมันก็น่าอึดอัดแล้ว และเราก็ระบายมาเรื่อย ๆ เลยค่ะ
พอมันเป็นแบบนี้แล้ว เราก็สั่งสมมาเรื่อย ๆ โดยที่ไม่ยอมปรับอะไรเลย แต่ก็ในขณะเดียวกันเพื่อนเขาก็ยังทำแบบเดิมใส่เราซ้ำไปเรื่อย ๆ มีครั้งนึงที่เป็นปัญหาแค่เล็ก ๆ ค่ะ แต่ต่างฝ่ายต่างไม่คุยกันเลย (เราขอแทนเพื่อนในกลุ่มเป็น A กับ B นะคะ จะได้ง่ายต่อความเข้าใจ) เราไม่คุยกับเขาเพราะเรากลัวในสิ่งที่มันอาจจะเกิดขึ้น ส่วนฝั่งนั้นเราไม่รู้ค่ะว่าเขาคิดยังไง แต่เขามักจะชอบคุยกับ B แบบเยอะกว่าปกติค่ะ เหมือนพยายามคุยเพื่อให้ B ไปอยู่ฝั่งเดียวกับเขา พอเราเห็นแบบนั้น เราก็ไม่กล้าเข้าไปคุยเลยค่ะ เราไม่รู้ว่าเขาบอกอะไรไปบ้าง เราเลยเลือกที่จะเฟดตัวเองออกมาอยู่คนเดียวก่อนแล้วคิดว่าเดี๋ยวพวกเขาก็คงจะกลับมาคุยกับเรา ปกติ B ก็จะเป็นตัวกลางคอยเคลียร์ให้ตลอดเลยค่ะ แล้วเราก็กลับมาคืนดีกัน
แต่รอบนี้มันหนักค่ะ เป็นเรื่องที่ไม่ใหญ่โตเหมือนเดิม แต่เรามีความรู้สึกที่ว่าทำไมแกถึงมาทำให้เราเจ็บได้ แต่เราทำกลับไม่ได้บ้างเลย เราเป็นฝ่ายผิดตลอดเลยเหรอ แต่เราก็คิดว่ามันงี่เง่าค่ะเลยเลือกที่จะไม่ไประบายกับใคร เพราะเราก็รบกวน B มาเยอะแล้ว ตอนเช้าเราไปรร.ตามปกติคิดว่าพอเขาหายเดี๋ยวทุกอย่างก็เหมือนเดิม และเราคิดผิดค่ะ มันเริ่มอีกแล้ว เหมือนเป็นวูปเดิมวน ๆ เราไม่พร้อมที่จะเข้าไปเคลียร์ทั้งกับเขาและ B เหมือนพอไม่ใช่เรื่องที่เราคิดเอาไว้แล้วเราก็เลยช็อกจนทำอะไรไม่ถูก ร้องไห้แต่ก็ไม่อยากให้ใครเห็น เลยเลือกที่จะเมินพวกเขาไปตั้งหลักก่อนค่ะ กลับเข้าหาเซฟโซนแล้วคิดว่าจะเอาอย่างไรดี พอมาอีกวันเราเลยคิดว่าจะลองอยู่ห่างจากพวกเขาไปก่อนแล้วค่อยคุยตอน B มาทัก สรุปทั้งวันนั้นไม่มีใครเข้ามาคุยเลยค่ะ ตอนแรกเราคิดว่าควรหนีไปเลยดีไหม เพราะเราเองก็ไม่ได้อยากเมินพวกเขา ไม่อยากให้พวกเขาเมินเรา เราก็รู้สึกเหมือนกับตัวเองหนีปัญหาอยู่ตลอดเวลาและไม่อยากหนีอีกแล้วก็เลยทักไปคุยกับ B ค่ะ เขาก็บอกว่าเขาโกรธที่เราทิ้งให้เขาอึดอัด เราเสียใจจริง ๆ ค่ะ ตอนนั้นเราเองก็งี่เง่า คิดแค่ว่าอยากให้คนที่เราทะเลาะด้วยมาง้อเราบ้าง ไม่ใช่ให้เราง้อเขาตลอด พวกเขาสองคนคุยกัน ปรึกษากันเรื่องเรา เรารู้ค่ะ พวกเขาทำเหมือนเดินผ่านเรา คอยเหลือบมองเราเวลาเราไปนั่งกับคนอื่นเราก็รู้ค่ะ เรามีไประบายกับคนนอกบ้างเพราะตอนนี้เราอึดอัดมาก ๆ เรารู้สภาพตัวเองดีว่าถ้าเก็บเอาไว้คนเดียวมันก็ไม่ต่างอะไรจากการทำให้ตัวเองเครียดแล้วเรียนไม่รู้เรื่อง เราไม่อยากเสียการเรียน เราเลยมีปล่อยมันออกไปบ้างให้ใครสักคนฟัง แต่เราอธิบายกับ B ไปแค่ว่าเราอึดอัด เราอยากให้มีคนปลอบเราในเวลาที่ไม่มีพวกเขา แล้วเราก็เชื่อใจ B มาก ๆ ว่าเขาคงพอเข้าใจเราบ้าง อย่างน้อยก็พยายามทำความเข้าใจอารมณ์ของเราสักนิดนึง เราจะได้เคลียร์กันได้ เราก็ทำความเข้าใจอารมณ์ของเขาว่าตอนนี้กำลังเดือด น้อยใจ และรู้ค่ะว่าเขาคงเอาเรื่องนี้ไปบอก A ด้วย เพราะเขาเหมือนพยายามบีบให้เรารู้สึกผิด มาบอกเราว่า A กับเขาปรึกษากับว่าจะคืนดีกับเรายังไง แต่เรารู้สึกเหมือนมันไม่ใช่ เพราะเราอยู่ห้องเดียวกับ A นั่งข้างกัน เขาไม่แม้แต่จะพยายามคุยกับเรา ปล่อยเราเบลอเหมือนอากาศ เราเลยบอกไปว่าการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดคือการคุยกัน แต่เราอยากให้ A ไปสงบสติอารมณ์ก่อน เลิกทำตัวเป็นเด็กแล้วหันหน้ามาคุยกัน เราไม่ได้ขอให้ทุกอย่างเหมือนเดิม แต่เรายังต้องเรียนรร.เดียวกัน นั่งห้องเดียวกัน นั่งข้างกัน แล้วมันจะอึดอัดค่ะ เลยอยากเคลียร์ก่อนให้เราได้เรียนรู้ว่าในคสพ.เราได้เรียนรู้อะไรบ้าง เราต้องปรับปรุงตรงไหนบ้าง
หลังคุยกันเสร็จ B ก็บอกว่าโอเคค่ะ แล้วจากนั้นเขาก็ออกจากกลุ่ม 3 คนไปทั้งคู่เลยค่ะ เราไม่รู้ว่าเขาอยากแก้แค้นเรา หรืออยากสั่งสอนเราให้รู้ว่าตัวเองมันงี่เง่าจนทำให้เสียเพื่อนหรือเปล่า เพราะพวกเขารู้ว่าเราไม่ค่อยมีเพื่อน เราคุยกับใครแทบไม่ได้เป็นต้องสั่นตลอด แต่เราจะยอมรับทุกอย่างค่ะ เพราะเราแค่มาขอคุย ไม่ได้มาขอคืนดี เรารู้ว่าทุกอย่างไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบ นิสัยของพวกเราก็เหมือนกัน คสพ.นี้เองก็มีจุดท็อกซิก และเมื่อมันแตกเกินกว่าจะประกอบกันได้ เราก็เสียใจค่ะ แล้วก็ขอบคุณสำหรับการเรียนรู้ในครั้งนี้
ขอบคุณทุกความคิดเห็นกันด้วยนะคะ
เราควรทำยังไงดีคะ ?
ตอนนี้เรากำลังประสบปัญหาอย่างนึงค่ะ คือเราทะเลาะกับเพื่อน แล้วเรากำลังจะเสียพวกเขาไป เราคบกันมาตั้งแต่ช่วงม.ต้นแล้ว เลยไม่อยากเสียพวกเขาไปเลยค่ะ
ยาวหน่อยนะคะ ปัญหามันเริ่มจากตอนเราอยู่ม.ต้นปลาย ๆ แล้วค่ะ เราคบกันมาตลอดแบบโดยที่ไม่มีปัญหาอะไร แต่เหมือนพอฮอร์โมนมันเปลี่ยนแปลงก็เลยเริ่มที่จะทะเลาะกันมากขึ้นค่ะ เพื่อนเขามักจะมีปัญหากับครอบครัวบ่อย ๆ แล้วเวลาเขาเอามาเล่ามักจะมีอารมณ์ที่รุนแรง จนบางทีเราก็อดเครียดตามไม่ได้เลย ด้วยจุดนี้ที่เขาเล่าเรื่องส่วนตัวตัวเองมาตลอด เขาเลยชอบคิดว่าเราเข้าใจสถานการณ์ที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ว่าเจอเรื่องมาหนักแค่ไหน เลยกลายเป็นว่าพอเรามีเรื่องเครียดบ้าง อยากระบายบ้าง เขาแทบไม่สนใจปัญหาของเราเลย แต่พอเป็นเรื่องของเขา เราก็รับฟังตลอด หรือปัญหาอีกอย่างคือเรารู้สึกเหมือนตัวเองวิตกกังวลเกินไปเลยอยากลดมันลง เวลาที่กลุ่มเรามีท่าทีจะทะเลาะกันเราเลยยอมไปก่อนค่ะ ทำเหมือนกับว่าเราติดตลก แต่กลับกลายเป็นว่าเราอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ เลยเริ่มระบายกับเพื่อนในกลุ่มอีกคน เกี่ยวกับพฤติกรรมของเขา ตรงนี้เรายอมรับว่าเราแย่มากที่มานินทาเขา เราเห็นแก่ตัวค่ะที่ไม่ยอมคุยกับเขาตรง ๆ เพราะความกลัวว่าเขาจะมองเราเหมือนกับเด็กอ่อนต่อโลก แล้วเราก็กลัวว่าตัวเองที่เป็นพวกวิตกกังวลง่ายจะไประเบิดใส่เขาเข้าสักวัน เลยกลั้นความรู้สึกในใจมาตลอด เพราะเราไม่อยากมีปัญหา ไม่อยากทำให้เพื่อนที่เราไประบายด้วยอึดอัด แต่ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดเลยว่าแค่การที่เราไปเอาเพื่อนในกลุ่มเดียวกันไปนินทากับเพื่อนที่อยู่ในกลุ่มอีกคนมันก็น่าอึดอัดแล้ว และเราก็ระบายมาเรื่อย ๆ เลยค่ะ
พอมันเป็นแบบนี้แล้ว เราก็สั่งสมมาเรื่อย ๆ โดยที่ไม่ยอมปรับอะไรเลย แต่ก็ในขณะเดียวกันเพื่อนเขาก็ยังทำแบบเดิมใส่เราซ้ำไปเรื่อย ๆ มีครั้งนึงที่เป็นปัญหาแค่เล็ก ๆ ค่ะ แต่ต่างฝ่ายต่างไม่คุยกันเลย (เราขอแทนเพื่อนในกลุ่มเป็น A กับ B นะคะ จะได้ง่ายต่อความเข้าใจ) เราไม่คุยกับเขาเพราะเรากลัวในสิ่งที่มันอาจจะเกิดขึ้น ส่วนฝั่งนั้นเราไม่รู้ค่ะว่าเขาคิดยังไง แต่เขามักจะชอบคุยกับ B แบบเยอะกว่าปกติค่ะ เหมือนพยายามคุยเพื่อให้ B ไปอยู่ฝั่งเดียวกับเขา พอเราเห็นแบบนั้น เราก็ไม่กล้าเข้าไปคุยเลยค่ะ เราไม่รู้ว่าเขาบอกอะไรไปบ้าง เราเลยเลือกที่จะเฟดตัวเองออกมาอยู่คนเดียวก่อนแล้วคิดว่าเดี๋ยวพวกเขาก็คงจะกลับมาคุยกับเรา ปกติ B ก็จะเป็นตัวกลางคอยเคลียร์ให้ตลอดเลยค่ะ แล้วเราก็กลับมาคืนดีกัน
แต่รอบนี้มันหนักค่ะ เป็นเรื่องที่ไม่ใหญ่โตเหมือนเดิม แต่เรามีความรู้สึกที่ว่าทำไมแกถึงมาทำให้เราเจ็บได้ แต่เราทำกลับไม่ได้บ้างเลย เราเป็นฝ่ายผิดตลอดเลยเหรอ แต่เราก็คิดว่ามันงี่เง่าค่ะเลยเลือกที่จะไม่ไประบายกับใคร เพราะเราก็รบกวน B มาเยอะแล้ว ตอนเช้าเราไปรร.ตามปกติคิดว่าพอเขาหายเดี๋ยวทุกอย่างก็เหมือนเดิม และเราคิดผิดค่ะ มันเริ่มอีกแล้ว เหมือนเป็นวูปเดิมวน ๆ เราไม่พร้อมที่จะเข้าไปเคลียร์ทั้งกับเขาและ B เหมือนพอไม่ใช่เรื่องที่เราคิดเอาไว้แล้วเราก็เลยช็อกจนทำอะไรไม่ถูก ร้องไห้แต่ก็ไม่อยากให้ใครเห็น เลยเลือกที่จะเมินพวกเขาไปตั้งหลักก่อนค่ะ กลับเข้าหาเซฟโซนแล้วคิดว่าจะเอาอย่างไรดี พอมาอีกวันเราเลยคิดว่าจะลองอยู่ห่างจากพวกเขาไปก่อนแล้วค่อยคุยตอน B มาทัก สรุปทั้งวันนั้นไม่มีใครเข้ามาคุยเลยค่ะ ตอนแรกเราคิดว่าควรหนีไปเลยดีไหม เพราะเราเองก็ไม่ได้อยากเมินพวกเขา ไม่อยากให้พวกเขาเมินเรา เราก็รู้สึกเหมือนกับตัวเองหนีปัญหาอยู่ตลอดเวลาและไม่อยากหนีอีกแล้วก็เลยทักไปคุยกับ B ค่ะ เขาก็บอกว่าเขาโกรธที่เราทิ้งให้เขาอึดอัด เราเสียใจจริง ๆ ค่ะ ตอนนั้นเราเองก็งี่เง่า คิดแค่ว่าอยากให้คนที่เราทะเลาะด้วยมาง้อเราบ้าง ไม่ใช่ให้เราง้อเขาตลอด พวกเขาสองคนคุยกัน ปรึกษากันเรื่องเรา เรารู้ค่ะ พวกเขาทำเหมือนเดินผ่านเรา คอยเหลือบมองเราเวลาเราไปนั่งกับคนอื่นเราก็รู้ค่ะ เรามีไประบายกับคนนอกบ้างเพราะตอนนี้เราอึดอัดมาก ๆ เรารู้สภาพตัวเองดีว่าถ้าเก็บเอาไว้คนเดียวมันก็ไม่ต่างอะไรจากการทำให้ตัวเองเครียดแล้วเรียนไม่รู้เรื่อง เราไม่อยากเสียการเรียน เราเลยมีปล่อยมันออกไปบ้างให้ใครสักคนฟัง แต่เราอธิบายกับ B ไปแค่ว่าเราอึดอัด เราอยากให้มีคนปลอบเราในเวลาที่ไม่มีพวกเขา แล้วเราก็เชื่อใจ B มาก ๆ ว่าเขาคงพอเข้าใจเราบ้าง อย่างน้อยก็พยายามทำความเข้าใจอารมณ์ของเราสักนิดนึง เราจะได้เคลียร์กันได้ เราก็ทำความเข้าใจอารมณ์ของเขาว่าตอนนี้กำลังเดือด น้อยใจ และรู้ค่ะว่าเขาคงเอาเรื่องนี้ไปบอก A ด้วย เพราะเขาเหมือนพยายามบีบให้เรารู้สึกผิด มาบอกเราว่า A กับเขาปรึกษากับว่าจะคืนดีกับเรายังไง แต่เรารู้สึกเหมือนมันไม่ใช่ เพราะเราอยู่ห้องเดียวกับ A นั่งข้างกัน เขาไม่แม้แต่จะพยายามคุยกับเรา ปล่อยเราเบลอเหมือนอากาศ เราเลยบอกไปว่าการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดคือการคุยกัน แต่เราอยากให้ A ไปสงบสติอารมณ์ก่อน เลิกทำตัวเป็นเด็กแล้วหันหน้ามาคุยกัน เราไม่ได้ขอให้ทุกอย่างเหมือนเดิม แต่เรายังต้องเรียนรร.เดียวกัน นั่งห้องเดียวกัน นั่งข้างกัน แล้วมันจะอึดอัดค่ะ เลยอยากเคลียร์ก่อนให้เราได้เรียนรู้ว่าในคสพ.เราได้เรียนรู้อะไรบ้าง เราต้องปรับปรุงตรงไหนบ้าง
หลังคุยกันเสร็จ B ก็บอกว่าโอเคค่ะ แล้วจากนั้นเขาก็ออกจากกลุ่ม 3 คนไปทั้งคู่เลยค่ะ เราไม่รู้ว่าเขาอยากแก้แค้นเรา หรืออยากสั่งสอนเราให้รู้ว่าตัวเองมันงี่เง่าจนทำให้เสียเพื่อนหรือเปล่า เพราะพวกเขารู้ว่าเราไม่ค่อยมีเพื่อน เราคุยกับใครแทบไม่ได้เป็นต้องสั่นตลอด แต่เราจะยอมรับทุกอย่างค่ะ เพราะเราแค่มาขอคุย ไม่ได้มาขอคืนดี เรารู้ว่าทุกอย่างไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบ นิสัยของพวกเราก็เหมือนกัน คสพ.นี้เองก็มีจุดท็อกซิก และเมื่อมันแตกเกินกว่าจะประกอบกันได้ เราก็เสียใจค่ะ แล้วก็ขอบคุณสำหรับการเรียนรู้ในครั้งนี้
ขอบคุณทุกความคิดเห็นกันด้วยนะคะ