คนที่อยากตายเพราะชีวิตเกิดมาเพื่อทรมาณ ถือเป็นโรคซึมเศร้าไหม

หลายคนคิดว่าเรื่องโรคซึมเศร้ามันเกิดจากเคมีในสมอง และอดีตที่ขมขื่น แต่ถ้ามันข่มขื่นแบบไม่พักละ
เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง เจ้าตัวก็ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่ามันคือโรคจริงๆหรือเปล่า

เพราะผมคนเดียวให้คำตอบไม่ได้ ช่วยกันและวิเคราะห์หน่อยครับ

ยาวหน่อยนะครับจะได้ไม่พลาดอะไร และจะได้รู้ว่าไม่ได้คิดไปเอง

"สวัสดีครับ

วันนี้ผมมีเรื่องจะปรึกษา ว่าใช่โรคซึมเศร้าหรือเปล่า

เรื่องมันไม่ใช่เพิ่งเกิดเร็วๆนี้ครับ

ตอนเด็กๆผมถูกเลี้ยงอย่างสัตว์ป่า ความอดทนคือทุกสิ่ง ไม่มีการโอ๋ ไม่มีรางวัลใดๆ

หน้าคนให้กำเนิดก็แทบไม่เคยเห็น

ไม่ว่าจะถูกโกรธ ถูกเข้าใจผิด ถูกทำร้าย ถูกโกง จะโดดเดี่ยวแค่ไหน ขอให้แค่อดทนแล้วจะผ่านไป ไร้ซึ่งการช่วยเหลือหรือกำลังใจ ท่องไว้มีงานทำค่อยเอาเงินไปเที่ยวให้สนุก

ตัวอย่างก็เช่น ถ้าถูกรังแกก็ต้องทน เดี๋ยวเขาก็เบื่อจนเลิกไปเอง แล้วจะได้ชีวิตปกติมา

ถ้าเป็นงานที่ทำไม่ไหว ก็ต้องทน ถึงจะสลบ จะอาเจียน ได้อาการป่วยขนาดไหน ถ้าทนได้จะหายเอง

ถ้าเป็นการฝึก เข้าข่าย เรียนรด. ผมตรวจพบว่าไม่สามารถฝึกหนักได้ เนื่องจากหอบหืด และภูมิแพ้ และอื่นๆอีกมากมายที่ทำให้ไม่ผ่านการทดสอบ ถึงแม้จะฝึกกล้ามเนื้อมาดีจนผ่านทุกการทดสอบก็ตาม 

แต่ก็ถูกตัดสินว่าเพราะไม่อดทนจึงไม่ผ่าน และพยายามให้เป็นทหารต่อ เพื่อฝึกความอดทนซะบ้าง

ตอนเรียนก็ต้องเรียนทั้งๆที่ไร้การรักษา และทำมากกว่าคนอื่น เพราะมีปมด้อยที่ร่างกายจึงต้องขยัน และรู้อะไรมากกว่า เพื่อชดเชยช่วงที่ไม่สบาย ถึงหลายครั้งจะเป็นหัวหน้าคอยสั่งกลุ่มตอนไม่สบายได้ และช่วยปรับตอนท้ายสุด แต่หลายงานหรือตอนสอบก็คนเดียวอยู่ดี  เรียนจนถึงปี 3 เกรดอยู่ในระดับดี ถ้าตั้งใจหน่อยก็ขึ้นเกียรติยมได้ แต่พอปี3ก่อนฝึกงาน ต้องรองรับงานที่มากและไม่มีเหตุผล  ร่างกายก็รับงานที่มากขึ้นไม่ไหว เพราะคนธรรมดาอื่นยังไม่ค่อยไหวเลย สุดท้ายก็ต้องออก ถึงแม้จะแค่ให้ญาติมายืนยันว่าป่วยจริงก็พอหยวนๆได้ แต่ดันไม่มีคนแบบนั้น

และถูกเลือกให้ไปทำงานแรงงานที่ตัวเองทำไม่ได้ เพราะจะให้รีบๆลดรายจ่ายครอบครัว แต่กลับแย่ขึ้นทุกวันๆ และโดนไล่ออกเพราะเป็นลมหลายครั้ง แถมเสียค่ารักษามากกว่าเงินเดือนอีก 

จึงแอบเลิกทำงานแรงงาน ไปแอบทำงานอิสระอย่างการทำงานออกแบบในห้องตัวเอง ก็พออยู่ได้บ้าง เพราะได้จัดสภาพแวดล้อมที่เข้ากับตัวเอง แต่นับวันยิ่งเข้าโควิด รายได้ก็น้อยลงจนถูกจับได้

และถูกบังคับให้ย้ายออกด้วยการขนของในห้องไปทิ้งตอนไม่อยู่ และล๊อคห้อง

เจ้าของห้องให้ญาติมารับ และถูกพาไปอยู่ในที่ถูก ราคาถูกแถวโรงงาน เพื่อที่จะได้ทำแรงงาน และให้อดทนจนกว่าจะได้งานดีๆ และทุกคนจะช่วยเหลือตอนป่วย

แต่สุดท้ายก็แค่หลอกให้มาฝึกความอดทน อากาศที่ไม่สะอาด น้ำที่ไม่สะอาด ทั้งเสียงโหวกเหวกโวยวาย การทุบกำแพง เสียงสัตว์เลี้ยง ทั้งถ่ายไปทั่ว แอบเข้าห้อง ที่ทำกันเป็นเรื่องปกติ เพราะไม่มีคนดูแล และการเดินที่ไม่สะดวก แล้วแต่ดวง

สุดท้ายก็ย่ำแย่ลงเรื่อยๆ การช่วยเหลือที่ดีที่สุดคือการให้อดทน และค่ายานิดหน่อย เป็นอะไรก็อัดยาเข้าไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็หายเอง ตอนนี้กิน1มื้อไม่ต่ำกว่า 10 เม็ด การเข้าโรงพยาบาลเป็นสิ่งสิ้นเปลือง

ค่ากินก็แทบไม่ถึงครึ่งเดือน ต้องทำความสะอาดบ่อยด้วยตัวเอง เพราะห้องไม่ได้มิดชิด มีฝุ่นที่สะสมบนฝ้านับ10ปี ตกลงมาตลอดเวลา เปิดพัดลมเพื่อให้คลุ้งกว่าเดิม และต้องเปิดประตูห้องเพื่อระบายอากาศ รวมถึงขนสัตว์ที่กองอยู่ด้วย ทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ที่แม้แต่งานก็ไม่มีใครอยากรับ ถึงรับไปก็ทำไม่ไหว จะกี่กิโลก็ต้องเดินไป บ้างก็2-3วันจะหลับที บ้างก็หลับไม่ตื่น เจาะจงเวลางานไม่ได้

และจะไปไหนไกลๆก็ต้องไปเอง เพราะแม้แต่การป่วยหนักๆก็ไม่มีใครมา นั่งเลยบ้าง โดนโกงบ้าง แต่สติและอารมณ์ไม่ได้แน่นอน สับสนตลอดเวลา เลยทำได้แค่ยอมเพื่อให้จบเรื่องไวๆ

หลายคนมักบอกให้ยอมขอร้องญาติตอนลำบาก แต่ไม่มีก็คือไม่มี เพราะก็บอกมาว่าขอเงินคนอื่นมาให้อีกที ไม่ได้มีให้ขนาดนั้น เพราะเขาก็ยังไม่พอกิน

ทุกคนยืนยันกันหนักแน่น แต่พอถามว่าแล้วเคยเห็นเขามาช่วยสักครั้งไหม ก็บอกไม่ แต่เขาจะต้องมาช่วยแน่ๆ เพราะเป็นคนรู้จัก
ทำไม่ถึงคิดแบบนั้นได้อีก ทั้งๆที่เห็นเต็มตาด้วยตัวเอง ว่าเขาไม่มา แถมด่าด้วย หรือพยายามจะสอนให้หนีความจริง

และเรื่องเลวร้ายที่สุดอาจจะเพิ่งเริ่มหรือเปล่า เมื่อทำอะไรไม่ได้ ก็เลือกที่จะใช้ร่างกายตัวเองหาเงิน หาซัพพอร์ต ต้องทำแบบไร้กฏหมาย เพราะร่างกายที่ผอมโทรมยากที่จะหาคนซื้อ ต้องไม่เลือกงาน แม้จะเสี่ยงถูกหลอก ถูกข่มขืนบ้าง แต่ต้องทำเป็นสมัครใจเพื่อหวังการช่วยเหลือ

และสุดท้ายมันก็ต้องเข้าตาจนสักวัน ยังไงก็ต้องหมดตัว

ตอนนี้ทั้งร่างกายและจิตใจไม่มีคุณค่าอะไร มิตรภาพก็หายไปพร้อมกับคำว่าภาระ และความน่าขยะแขยง

ที่ทำได้มีแค่ฟังคนนอกแนะนำไปว่าทำงั้นงี้จะดี แต่มันทำไม่ได้ในทางปฏิบัติ

โลกนี้ไม่ได้สร้างมาเพื่อคนอ่อนแอ 

พอหาวิธีที่ง่ายที่สุดอย่างการกินยา ของมีพิษ กลับไม่เป็นอะไรเลย ไม่แม้แต่ปวดท้อง

กลืนยาไม่กี่เม็ดก็สำรอกออกมา ไม่รู้เขากินกันไหวได้ยังไง

แค่จะตายยังไม่มีแรงพอทำให้เด็ดขาด แค่เดินยังเป็นลม ทำอะไรไปก็ตื่นขึ้นมาเหมือนวันนี้

เคยเข้ารักษาเอง 1 ครั้ง ถูกบอกให้พาญาติมา ผลลัพธ์คือไม่มีใครมา

ถูกบังคับไป 1 ครั้ง แต่ได้ทำแค่วัดความดัน และกลับไปโดนด่าเหมือนเดิม

ชวนไปอีก 3 ครั้ง ผลลัพธ์คือเกี่ยงกันว่าใครจะมา และผลลัพธ์คือไม่มีใครมา

ทุกอย่างตอนนนี้คือตัวเอง ของที่เคยอุส่าหามาก็ถูกทิ้งไปหมด

 ควรจะตายก่อนรู้ว่าติดโรคอะไรมาเพิ่มดีไหมนะ

ว่าแต่เพราะมันไม่มีความสุขกันอะไร หรือเพราะมันถูกทำให้หายไป

ส่วนตัวไม่ได้ศรัทธากับโรคซึมเศร้าเพราะฝึกอดทนตั้งแต่เกิด

แต่การอยู่เพื่อทรมาณ มันเรียกว่าชีวิตหรือเปล่า  การตายด้วยความสมัครใจมันดูแย่ขนาดนั้นเลยหรอ

มันเป็นเพราะโรคหรือเปล่าที่ทำให้อยากตาย

หรือถ้าอยากตายโดยไม่เกี่ยวกับโรค รักษาไปก็ไม่มีความหมาย

รู้แต่ว่าควบคุมอารมณ์ไม่ได้แล้ว เดินก็ร้องให้ นั่งก็ร้องให้ เขียนถึงอดีตยิ่งสะอื้นหนักจนต้องปิดปากเพราะกลัวคนได้ยิน

การเรียกร้องความสนใจเป็นศูนย์ เพราะไม่เคยทำให้ใครเห็น

ทุกวันนี้ต้องจินตนาการถึงอนาคตที่มีความสุข แต่กลับไม่มีอะไรที่นึกออก

สติไม่ค่อยมีตั้งแต่เด็กแล้วครับ อ่าน ดู ฟัง การตัดสินใจ ความจำ ไม่มีอะไรที่ทำได้สมประกอบ แค่ทำมากกว่าคนอื่นหลายๆเท่าแค่นั้น อย่างหนังสือต้องอ่านวนเป็นสิบๆ แต่ความพยายามคือผลลัพธ์ที่ดี ถ้าผลลัพธ์ไม่ดีแปลว่าไม่พยายาม ไม่ควรได้รางวัล แถมยังไร้ที่พึ่งอีก เงินก็ใช่จะเยอะ ต้องแอบทำงานตั้งแต่เด็ก

ไม่ใช่เพราะเอาแต่หลบจนอ่อนแอแน่นอน เพราะอยู่บ้านนอก ตากแดด ตากฝน ทำไร่ อุปกรณ์ไฮเทคไม่มี เล่นโคลน ฝุ่น ปั้นดินเหนียว ไล่จับสัตว์เป็นว่าเล่น เผลอๆเอาล้อรถยนต์มายกเล่นอีก สมาร์ทโฟนเครื่องแรกยังมีตอนมหาลัย แต่ภูมิต้านทานกลับอ่อนลงๆทุกวันๆ เหมือนสารพิษมันสะสม

ป่วย>ญาติไล่ไปทำงาน>ทำงาน>ป่วย>ที่ทำงานไล่ไปหาญาติเพื่อรักษา>ไม่ได้ผล>ทำงานไหม่>ป่วย>เจอปัญหา>พึ่งพาญาติไม่ได้>คนอื่นบอกต้องได้แน่นอน>ไม่ก็พึ่งเพื่อนสนิท>จะหาใครสนิทขนาดคนพูดเองยังไม่อยากคบ

ญาติมิตรที่ควรจะสำคัญที่สุดยังปล่อยจนบานปลาย จะไปหาคนซัพพอร์ตจากไหน ทั้งๆที่น่าจะจบง่ายๆแค่ที่ยอมเรื่องสภาพแวดล้อม น่าจะเสียไม่เท่าไหร่ แค่ทำอากาศดีในบ้านให้มันดีๆเอง ติดกระจกดีๆกันฝุ่นหน่อยก็ยังดี แต่กลับเลือกกินยาหลายๆพันแก้ปลายเหตุ

วนอยู่แบบนี้เรื่อยไป คนดีมีจริง แต่คนรับภาระโดยไม่หวังอะไรไม่มีจริง

ไม่ใช่คนนิสัยแย่จนไม่มีใครคบนะครับ แต่ไม่มีใครอยากได้คนตายในหน้าที่ ขนาดพาไปเดินเที่ยวยังเป็นลม
พูดเพราะ ซื่อสัตย์ ทำงานเก่ง แต่แค่ภูมิต่ำทุกคนก็หายหมด กลับกลายเป็นใจดีกับคนอื่นเพราะขี้สงสารจนโดนหลอกแทน เพราะปฏิเสธใครแล้วรู้สึกแย่เองถ้าเขาลำบากแบบผมจริงๆ

มันโรคซึมเศร้าจริงๆหรือหรือแค่ถูกออกแบบให้ไม่เหมาะกับโลกนี้ช่วยบอกทีครับ"