ควรไปต่อหรือพอแค่นี้?

ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะคะ ตอนนี้เรากำลังคบกับแฟนคนหนึ่งอายุมากกว่าเรา 1 ปี ซึ่งผู้ชายคนนี้เค้าก็ดูแลเราดีค่ะไปรับเรากลับจากที่ทำงานต่อให้เลิกดึกแค่ไหนเค้าก็ไม่เคยบ่นที่จะไปรับ ถ้าเค้ามีเงินเค้าก็ให้เราบ้างอาจจะไม่เยอะถือว่าดีระดับนึงเลยค่ะ แต่ตอนนี้เราเริ่มรู้สึกว่าพอมาอยู่ด้วยกัน (คุณแม่ฝ่ายผู้ชายเป็นคนขอให้เราย้ายเข้ามาอยู่ค่ะ) ก็เหมือนอยู่ห่างกัน เพราะเพื่อนสนิทเค้าจะชอบมาบ้านบ่อยมาก ๆ แล้วเค้าก็ติดเพื่อนระดับนึงเลยฟีลแบบว่า "ก็อยู่ด้วยกันแล้วจะอยู่กับเพื่อนตลอดเวลาก็ไม่เป็นไร" แล้วจะชอบไปอยู่กับเพื่อนจนถึงเช้า ทิ้งให้เรานอนอยู่กับแมว บางครั้งพอเราพูดว่าเราไม่โอเคเหมือนเค้าจะคิดได้แต่ก็คิดได้แค่วันเดียววันต่อมาก็เหมือนเดิม และเค้าเป็นคนปากแซ่บระดับนึงเวลาทะเลาะกันเค้าจะชอบพูดแรง ๆ ใส่ และเพื่อนเค้าเคยพูดกับเราว่า "มันเป็นคนปากหมา ยิ่งเวลาด่าใครแล้วเถียงมันมันยิ่งชอบแต่เธอร้องไห้ไงเธอไม่เถียงมันมันเลยไม่ชอบเพราะมันจะรู้สึกผิด" ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาในหลาย ๆ เรื่องเค้ามักจะเอาตัวเองเป็นจุดศูนย์กลาง ตอนแรก ๆ เราก็รู้สึกเสียใจแบบมาก ๆ แต่ตอนนี้เราเริ่มรู้สึกว่าเราเริ่มเฉยชากับเค้ามากขึ้น เค้าอยากทำอะไรก็ทำเลย อยากจะไปอยู่กับเพื่อนจนเช้าก็ไปเลย และมันก็มีปัจจัยเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น งานบ้าน ที่เค้าไม่ชอบทำและจะปล่อยให้เราทำคนเดียวโดยให้เหตุผลว่า "ก็ตัวเค้าทำไม่สะอาดไงเลยชอบให้คนอื่นทำ อะไรที่เป็นเกี่ยวกับงานบ้านแทบไม่อยากจะแตะเลย" เวลาเราทำเราก็เหนื่อยมากเพราะเลิกงานมาเราต้องมาช่วยงานบ้านของคุณแม่ของแฟนก่อน และเราต้องมาทำการบ้านต่อ (เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย) พอเราเสร็จการบ้านเราถึงจะได้เริ่มงานบ้านของห้องตัวเองที่อยู่กับแฟนเบ็ดเสร็จรวมเวลาทานมื้อเย็นก็ปาไป 2 ทุ่มกว่าแล้ว แล้วเราต้องรีบอาบน้ำนอนเพราะตี 4 เราต้องตื่นไปทำงานต่อ เราเคยพูดไปแล้วว่างานบ้านถ้าช่วยได้ก็ช่วยกันหน่อยแต่เค้าจะชอบพูดว่า "ก็เธอทำให้ตัวเองเหนื่อยเองหนิ่ คราวหลังก็ไม่ต้องทำ" เราเลยลองไม่แตะงานบ้านเลย 2 อาทิตย์ สรุปว่าสกปรกมากห้องเหม็นอับเศษเส้นผมเต็มห้องไปหมด กระบะทรายแมวเต็มยังไงก็คือเต็มอย่างนั้นไม่เก็บ คือเค้าไม่ทำจริง ๆ ค่ะ พอเรื่องมันเป็นแบบนี้นานเข้าสะสมมันทุกวัน ทำให้ในวันนี้เราเริ่มรู้สึกไม่อยากอยู่กับเค้าแล้วค่ะอยากออกไปจากบ้านหลังนี้อยากกลับไปหาครอบครัวของตัวเอง แต่เราก็รักแม่เค้าค่ะเพราะแม่เค้าดีกับเรามากจริง ๆ ในวันที่เราเอาเงินเดือนและเงินเก็บจ่ายค่าเทอมทั้งหมดทำให้เราไม่มีเงินกินข้าวแม่แฟนเค้าก็ให้เราอาทิตย์ละ 1000 บาทจนเงินเดือนเราออก และเลี้ยงดูปูเสื่อเราอย่างดีซื้อเสื้อผ้าซื้อของใช้ซื้อของกินเหมือนเราเป็นลูกของเค้าคนหนึ่งพาเราไปเปิดตัวกับญาติ ๆ เค้าว่าเราคือลูกสะใภ้ แต่ตอนนี้เราเริ่มรู้สึกแย่มากขึ้นในทุก ๆ วัน เพราะเราตัดสินใจไม่ได้ไม่ขาดสักทีว่าเราสมควรออกไปจากบ้านนี้ดีมั้ยเพราะใจนึงก็รักแม่เค้าแต่อีกใจก็เหนื่อยกับลูกชายเค้ามาก ๆ ถึงจะยาวไปหน่อยแต่นี่คือความรู้กสึกจริง ๆ ของเราค่ะ ถ้าใครอ่านจบก็ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะเหมือนได้ระบายกับเพื่อน ๆ ออนไลน์