เรื่องยาวหน่อยนะคะ เราไม่ได้ตั้งใจจะเอาเรื่องครอบครัวมาแฉนะคะ
สมาชิกครอบครัวเรามี 7 คนค่ะ คือ พ่อ แม่ พี่สาว 2คน เรา และหลายชาย 2คนของพี่สาวทั้งคู่
พี่สาวของเราทั้ง2ท้องในวัยเรียนค่ะ และทั้งคู่ก็ได้เลิกกับพ่อของลูก โดยที่ฝ่ายผช.ไม่ได้ส่งเสริมเลี้ยงดูแต่ว่าพ่อของหลายคนแรกมีการเลี้ยงดูบ้างแต่ไม่ดีเท่าที่ควร จึงได้ตัดขาดกันไป และทำให้พี่สาว2คนต้องหางานทำต่างจังหวัด คนแรกได้แฟนใหม่และทำธุรกิจด้วยกัน คนที่2เป็นพีอาร์ และทำให้เราต้องดูแลหลานทั้ง2 พี่เราทั้งคู่ก็มีส่งเงินมาให้พ่อและค่าเทอมน้องด้วยค่ะ ส่วนพ่อเราทำงานนอกบ้าน(พ่อมีโรคหัวใจ ทำงานหนักมากไม่ได้) แม่ไม่ได้ทำอะไรดูแลพ่อ(แต่ก็ติดเล่นพนัน) ส่วนเราก็ทำงานให้กับที่บ้าน ในส่วนงานนี้คือเราต้องทำตั้งแต่ 6โมงเช้าถึง 3ทุ่ม เท่ากับ 15ชม. ต่อวัน ทำจันทร์-อาทิตย์ ไม่มีวันหยุด แต่ถ้าอยากไปไหนต้องบอกพ่อแม่ล่วงหน้า
เรารู้สึกว่าทำงานกับที่บ้านนั้นเงินเดือนมันก็พออยู่ได้ แต่ว่ามันเวลาในการทำงานนานจนไม่ได้ใช้ชีวิต เราอยากมีเวลาส่วนตัวมากกว่านี้ เราเลยมีความคิดที่ยะเริ่มเข้ายิมเพื่ออยากมีสุขภาพที่ดีบ้าง เลยขอพ่อกับแม่ไปออกกำลังกายในช่วงเย็นวันละ2ชม.(รวมขับรถไป-กลับ) ในช่วงเวลาตอน 6โมงเย็น-2ทุ่ม (ช่วงที่ลูกค้าน้อย) อาทิตย์ละ3-4วันได้มั้ยแต่เขาไม่ค่อยเห็นด้วยเนื่องจากเป็นช่วงเวลาที่แม่เขาชอบเล่นการพนัน และพ่อก็ทำงานแทนเราไม่ค่อยได้เนื่องจากเป็นงานพิมพ์เอกสารสายตาเขาให้ค่อยดี แต่เราก็ดื้อและก็ไปจนได้ แต่ในแต่ละครั้งเราต้องคอยถามตลอดว่างช่วยทำงานแทนหน่อยได้มั้ย เราไม่สามารถอยู่บ้านตลอด 24 ชม.ได้ เราเหนื่อยมาก ฟุ้งซ่าน ไหนจะต้องทำงานบ้าน คอยตามเก็บของที่เด็กๆรื้อทุกวัน การเลี้ยงเด็กให้โตมามีคุณภาพมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ และ ไหนจะต้องทำงาน บางทีจะเข้าห้องน้ำ ทำธุระส่วนตัว กินข้าว ยังไม่เสร็จลูกค้าก็มาเรื่อยๆ ทำอะไรไม่เสร็จสักที มันเป็นเรื่องเล็กน้อยที่จุกจิกแต่ว่ามันเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นทุกวัน เราเหนื่อยมาก และก็เหนื่อยใจ และก็ได้ปรึกษากับพี่สาวทั้ง2คนว่าควรทำไงดี แต่คำตอบที่ได้คือ “ถ้าเหนื่อยมากก็ไปอยู่ที่อื่นซะ” คำนี้จุกอกและทำให้เราช็อคมาก ทั้งๆที่เราก็ดูแลลูกเขาให้ เราเหนื่อยที่ต้องมาอธิบาย เหนื่อยที่ทุกคนไม่พยายามจะเข้าใจ แค่เราอยากมีเวลาในการใช้ชีวิตเหมือนคนอื่นบ้าง ทั้งๆที่แม่เราไม่ได้มีงานทำวันๆเอาแต่เล่นพนัน บางทีก็ไม่ได้ดูแลพ่อดีขนาดนั้น งานบ้านก็แทบจะไม่ทำ พี่สาวทั้งคู่ก็ได้ใช้ชีวิต มีงานมีวันหยุด มีเวลาได้พัก พอเราคิดที่จะออกมาอยู่คนเดียวหางานทำ ทุกคนก็จะมาพูดแล้วใครจะดูแลพ่อ หาว่าเราไม่ช่วยดูแลบ้าน ถามว่าเราเคยให้เงินที่พ่อแม่บ้างมั้ย ทั้งๆที่เราอายุ23 เงินเดือน30,000กว่า เราก็มีภาระที่ต้องจ่ายค่าไฟที่บ้านเราก๋คอยช่วยจ่าย ของใช้ที่บ้านเราก็ซื้อ เวลาไปไหนเราก็คอยซื้อของฝากหลานตลอด เราเลยอยากถามว่า เราแค่อยากมีเวลาส่วนตัววันละ 2-3 ชม. มันผิดมากเลยหรอ แล้วทำยังไงเขาถึงจะเข้าใจ หรือว่าเป็นเราเองที่ผิดเอาแต่ใจ? เราพยายามคุยกับเขาหลายรอบมากๆแต่ทำยังไงก็จบลงที่ทะเลาะกันทุกที เราท้อร้องไห้บ่อยมาก เหนื่อยอะ ส่วนที่เราเจอมันเยอะกว่าสิ่งที่เราพิมพ์มากๆ หมดหนทาง อยากหนีไปไกลแต่ก็เป็นห่วงพ่อ
คนในบ้านท็อคซิคหรือเราเองที่เอาแต่ใจ?
สมาชิกครอบครัวเรามี 7 คนค่ะ คือ พ่อ แม่ พี่สาว 2คน เรา และหลายชาย 2คนของพี่สาวทั้งคู่
พี่สาวของเราทั้ง2ท้องในวัยเรียนค่ะ และทั้งคู่ก็ได้เลิกกับพ่อของลูก โดยที่ฝ่ายผช.ไม่ได้ส่งเสริมเลี้ยงดูแต่ว่าพ่อของหลายคนแรกมีการเลี้ยงดูบ้างแต่ไม่ดีเท่าที่ควร จึงได้ตัดขาดกันไป และทำให้พี่สาว2คนต้องหางานทำต่างจังหวัด คนแรกได้แฟนใหม่และทำธุรกิจด้วยกัน คนที่2เป็นพีอาร์ และทำให้เราต้องดูแลหลานทั้ง2 พี่เราทั้งคู่ก็มีส่งเงินมาให้พ่อและค่าเทอมน้องด้วยค่ะ ส่วนพ่อเราทำงานนอกบ้าน(พ่อมีโรคหัวใจ ทำงานหนักมากไม่ได้) แม่ไม่ได้ทำอะไรดูแลพ่อ(แต่ก็ติดเล่นพนัน) ส่วนเราก็ทำงานให้กับที่บ้าน ในส่วนงานนี้คือเราต้องทำตั้งแต่ 6โมงเช้าถึง 3ทุ่ม เท่ากับ 15ชม. ต่อวัน ทำจันทร์-อาทิตย์ ไม่มีวันหยุด แต่ถ้าอยากไปไหนต้องบอกพ่อแม่ล่วงหน้า
เรารู้สึกว่าทำงานกับที่บ้านนั้นเงินเดือนมันก็พออยู่ได้ แต่ว่ามันเวลาในการทำงานนานจนไม่ได้ใช้ชีวิต เราอยากมีเวลาส่วนตัวมากกว่านี้ เราเลยมีความคิดที่ยะเริ่มเข้ายิมเพื่ออยากมีสุขภาพที่ดีบ้าง เลยขอพ่อกับแม่ไปออกกำลังกายในช่วงเย็นวันละ2ชม.(รวมขับรถไป-กลับ) ในช่วงเวลาตอน 6โมงเย็น-2ทุ่ม (ช่วงที่ลูกค้าน้อย) อาทิตย์ละ3-4วันได้มั้ยแต่เขาไม่ค่อยเห็นด้วยเนื่องจากเป็นช่วงเวลาที่แม่เขาชอบเล่นการพนัน และพ่อก็ทำงานแทนเราไม่ค่อยได้เนื่องจากเป็นงานพิมพ์เอกสารสายตาเขาให้ค่อยดี แต่เราก็ดื้อและก็ไปจนได้ แต่ในแต่ละครั้งเราต้องคอยถามตลอดว่างช่วยทำงานแทนหน่อยได้มั้ย เราไม่สามารถอยู่บ้านตลอด 24 ชม.ได้ เราเหนื่อยมาก ฟุ้งซ่าน ไหนจะต้องทำงานบ้าน คอยตามเก็บของที่เด็กๆรื้อทุกวัน การเลี้ยงเด็กให้โตมามีคุณภาพมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ และ ไหนจะต้องทำงาน บางทีจะเข้าห้องน้ำ ทำธุระส่วนตัว กินข้าว ยังไม่เสร็จลูกค้าก็มาเรื่อยๆ ทำอะไรไม่เสร็จสักที มันเป็นเรื่องเล็กน้อยที่จุกจิกแต่ว่ามันเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นทุกวัน เราเหนื่อยมาก และก็เหนื่อยใจ และก็ได้ปรึกษากับพี่สาวทั้ง2คนว่าควรทำไงดี แต่คำตอบที่ได้คือ “ถ้าเหนื่อยมากก็ไปอยู่ที่อื่นซะ” คำนี้จุกอกและทำให้เราช็อคมาก ทั้งๆที่เราก็ดูแลลูกเขาให้ เราเหนื่อยที่ต้องมาอธิบาย เหนื่อยที่ทุกคนไม่พยายามจะเข้าใจ แค่เราอยากมีเวลาในการใช้ชีวิตเหมือนคนอื่นบ้าง ทั้งๆที่แม่เราไม่ได้มีงานทำวันๆเอาแต่เล่นพนัน บางทีก็ไม่ได้ดูแลพ่อดีขนาดนั้น งานบ้านก็แทบจะไม่ทำ พี่สาวทั้งคู่ก็ได้ใช้ชีวิต มีงานมีวันหยุด มีเวลาได้พัก พอเราคิดที่จะออกมาอยู่คนเดียวหางานทำ ทุกคนก็จะมาพูดแล้วใครจะดูแลพ่อ หาว่าเราไม่ช่วยดูแลบ้าน ถามว่าเราเคยให้เงินที่พ่อแม่บ้างมั้ย ทั้งๆที่เราอายุ23 เงินเดือน30,000กว่า เราก็มีภาระที่ต้องจ่ายค่าไฟที่บ้านเราก๋คอยช่วยจ่าย ของใช้ที่บ้านเราก็ซื้อ เวลาไปไหนเราก็คอยซื้อของฝากหลานตลอด เราเลยอยากถามว่า เราแค่อยากมีเวลาส่วนตัววันละ 2-3 ชม. มันผิดมากเลยหรอ แล้วทำยังไงเขาถึงจะเข้าใจ หรือว่าเป็นเราเองที่ผิดเอาแต่ใจ? เราพยายามคุยกับเขาหลายรอบมากๆแต่ทำยังไงก็จบลงที่ทะเลาะกันทุกที เราท้อร้องไห้บ่อยมาก เหนื่อยอะ ส่วนที่เราเจอมันเยอะกว่าสิ่งที่เราพิมพ์มากๆ หมดหนทาง อยากหนีไปไกลแต่ก็เป็นห่วงพ่อ