สวัสดีค่ะ วันนี้เราอยากมาเเชร์ประสบการณ์เกี่ยวกับครอบครัวของเรา และอยากรู้เกี่ยวกับมุมมองของหลายๆคนว่าคิดเห็นกันยังไงบ้างค่ะ
ครอบครัวเรามี 4 คนค่ะ มีพ่อ แม่ พี่และก็น้อง เราไม่ได้อยู่กับพ่อค่ะ แม่กับพ่อหย่ากันตั้งแต่ยังเด็ก เราเป็นลูกคนกลางค่ะ เรารู้สึกว่าแม่ไม่รักเราค่ะ แม่รักแต่พี่ชายกับน้องสาว แต่ดูเหมือนจะรักพี่ชายมากกว่าค่ะ เริ่มต้นเลยคือ บ้านเราจนค่ะ จนมากๆ แม่เราทำงานคนเดียวเงินเดือนตอนนั้นประมาณ 9000 ค่ะ เราใช้ชีวิตกันมาแบบกินเพื่ออยู่จริงๆค่ะ บางวันแทบไม่มีข้าวจะกินก็มีค่ะ ตอนเด็กเราไม่ได้กินแม้แต่ขนมสักห่อเลยค่ะ โดนดูถูกเหยียดหยามจากญาติอยู่ตลอดเลยค่ะ จนเราโตมาจนถึงอายุ 13 เราก็ได้เริ่มออกมาทำงานค่ะ ตอนนั้นเราไปทำงานเสริ์ฟอาหารที่ร้านของแม่เพื่อนค่ะได้ค่าแรงวันละ 50 ก็ดีใจค่ะ ได้มีตังกินขนมได้ไปเที่ยวเล่นบ้างค่ะ แต่ว่าบ้านเราจะมีปัญหาด้านการเงินอยู่ตลอดค่ะ ทำให้เราที่ทำงานแค่วันละ 50 บาทเนี่ย ต้องเอาเงินไปซื้อกับข้าวซื้อของใช้ในบ้านแทนค่ะ ถึงจะซื้อได้ไม่เยอะแต่ก็ได้ช่วยแม่ค่ะ ตอนนั้นเราก็คิดค่ะ ว่าได้ช่วยแม่ก็โอเคค่ะ ก็ไมไ่ด้อะไร จนมาถึงอายุ 15 เราก็เริ่มทำงานพาร์ทไทม์จริงจังค่ะ เราเป็นพนักงานเสริ์ฟที่สนามกอล์ฟค่ะ เราเริ่มทำงานด้วยความคิดที่ว่าอยากซื้อโทรศัพท์ดีๆใช้ อยากจัดฟันแบบเพื่อนค่ะ เราอิจฉาเพื่อนอยู่ตลอดค่ะ เพราะเค้าจะได้ไปเรียนพิเศษกัน ไปเที่ยวเล่นกันหลังเลิกเรียนค่ะ มีแค่เราที่ต้องไปทำงานจนถึงสามทุ่มทุกวันค่ะ เราได้ค่าแรงวันละ 120 บาทเพราะทำแค่ 4 ชั่วโมง แล้วก็กินติ๊ปจากลูกค้าค่ะ แต่นั้นแหละค่ะ แบบเดิมเลยค่ะ แม่ยืมเงินเราตลอดซึ่งไม่เคยคืนค่ะ และติ๊ปรายวันที่ได้มาเราจะเก็บใส่กระปุก แม่ก็จะหยิบไปตลอดค่ะ ซื้อกับข้าวบ้างเติมน้ำมันรถบ้าง บางวันเราไม่มีตังไปเรียนเลยก็มีค่ะ ทั้งๆที่เราก็ทำงานได้ติ๊ปรายวันตลอดค่ะ ในตอนนั้นเราเหนื่อยแล้วก็คิดอยากจะลาออกค่ะ เพราะต้องแบกชุดแล้วก็รองเท้าไปทุกวัน ทั้งบ่นและโวยวายแต่ก็ออกไม่ได้ค่ะ เพราะคิดว่าเป็นที่พึ่งของแม่
ครอบครัวไม่ใช่ Safe Zone
ครอบครัวเรามี 4 คนค่ะ มีพ่อ แม่ พี่และก็น้อง เราไม่ได้อยู่กับพ่อค่ะ แม่กับพ่อหย่ากันตั้งแต่ยังเด็ก เราเป็นลูกคนกลางค่ะ เรารู้สึกว่าแม่ไม่รักเราค่ะ แม่รักแต่พี่ชายกับน้องสาว แต่ดูเหมือนจะรักพี่ชายมากกว่าค่ะ เริ่มต้นเลยคือ บ้านเราจนค่ะ จนมากๆ แม่เราทำงานคนเดียวเงินเดือนตอนนั้นประมาณ 9000 ค่ะ เราใช้ชีวิตกันมาแบบกินเพื่ออยู่จริงๆค่ะ บางวันแทบไม่มีข้าวจะกินก็มีค่ะ ตอนเด็กเราไม่ได้กินแม้แต่ขนมสักห่อเลยค่ะ โดนดูถูกเหยียดหยามจากญาติอยู่ตลอดเลยค่ะ จนเราโตมาจนถึงอายุ 13 เราก็ได้เริ่มออกมาทำงานค่ะ ตอนนั้นเราไปทำงานเสริ์ฟอาหารที่ร้านของแม่เพื่อนค่ะได้ค่าแรงวันละ 50 ก็ดีใจค่ะ ได้มีตังกินขนมได้ไปเที่ยวเล่นบ้างค่ะ แต่ว่าบ้านเราจะมีปัญหาด้านการเงินอยู่ตลอดค่ะ ทำให้เราที่ทำงานแค่วันละ 50 บาทเนี่ย ต้องเอาเงินไปซื้อกับข้าวซื้อของใช้ในบ้านแทนค่ะ ถึงจะซื้อได้ไม่เยอะแต่ก็ได้ช่วยแม่ค่ะ ตอนนั้นเราก็คิดค่ะ ว่าได้ช่วยแม่ก็โอเคค่ะ ก็ไมไ่ด้อะไร จนมาถึงอายุ 15 เราก็เริ่มทำงานพาร์ทไทม์จริงจังค่ะ เราเป็นพนักงานเสริ์ฟที่สนามกอล์ฟค่ะ เราเริ่มทำงานด้วยความคิดที่ว่าอยากซื้อโทรศัพท์ดีๆใช้ อยากจัดฟันแบบเพื่อนค่ะ เราอิจฉาเพื่อนอยู่ตลอดค่ะ เพราะเค้าจะได้ไปเรียนพิเศษกัน ไปเที่ยวเล่นกันหลังเลิกเรียนค่ะ มีแค่เราที่ต้องไปทำงานจนถึงสามทุ่มทุกวันค่ะ เราได้ค่าแรงวันละ 120 บาทเพราะทำแค่ 4 ชั่วโมง แล้วก็กินติ๊ปจากลูกค้าค่ะ แต่นั้นแหละค่ะ แบบเดิมเลยค่ะ แม่ยืมเงินเราตลอดซึ่งไม่เคยคืนค่ะ และติ๊ปรายวันที่ได้มาเราจะเก็บใส่กระปุก แม่ก็จะหยิบไปตลอดค่ะ ซื้อกับข้าวบ้างเติมน้ำมันรถบ้าง บางวันเราไม่มีตังไปเรียนเลยก็มีค่ะ ทั้งๆที่เราก็ทำงานได้ติ๊ปรายวันตลอดค่ะ ในตอนนั้นเราเหนื่อยแล้วก็คิดอยากจะลาออกค่ะ เพราะต้องแบกชุดแล้วก็รองเท้าไปทุกวัน ทั้งบ่นและโวยวายแต่ก็ออกไม่ได้ค่ะ เพราะคิดว่าเป็นที่พึ่งของแม่