ควรจัดการกับความรู้สึกแบบนี้ยังไงดี

ปีนี้เป็นปีที่หนักมากสำหรับเราตั้งแต่ต้นปีต้องตกงานกะทันหัน เสียเงินสมัครเรียน เสียเงินจองรถ พอได้งานใหม่ก็เจอนายจ้างที่เขาไม่ถูกชะตาด้วยกับเราเจอเพื่อนร่วมงานชีกอ ถูกนายจ้างใส่ร้าย จนต้องลาออกกลับมาบ้านตาป่วยเฝ้าไข้ตาที่โรงพยาบาลสุดท้ายต้องเสียตาไปเพราะไปได้รับเชื้อโควิดจากโรงพยาบาล ทำให้อาการป่วยหนักกว่าเดิม แม่ก็ติดโควิดเพราะไปเฝ้าไข้ตาสลับกับเรา ส่วนตัวเราไม่ติด
หลังจากเสร็จงานศพตา เราก็ได้ออกหาสมัครงานใหม่ พอเริ่มงานได้ไม่กี่วัน มารู้ว่าแม่แอบคุยกับคนที่เขามีเมียอยู่แล้ว โดยที่เราไม่ได้ระแคะระคายมาก่อนเลย เราบอกแม่เตือนแม่และปิดช่องทางการติดต่อเพื่อไม่ให้ผู้ชายคนนั้นติดต่อมาหาแม่ได้ แต่กลับเป็นแม่เราที่โทรไปหาเขาเลือกที่จะโกหกเรา แม่บอกเราว่าคิดกับเขาแค่เพื่อนบ้าน แต่จากที่เราได้ยินเขาคุยกันมันไม่ใช่แค่นั้นผู้ชายคนนั้นมาขอเบอร์แม่เราไปและพูดจาปากหวานทำให้แม่เราหลงในคำพูดและเลือกที่จะมาหาแม่เราถึงบ้านในวันที่เรามาทำงาน ตอนนี้สภาพจิตใจเราย่ำแย่มากไม่เป็นอันทำการทำงานเลยคิดวิตกกังวลกับเรื่องราวต่างๆมากมายทั้งเป็นห่วงแม่ ปกติแล้วแม่เราจะไม่ค่อยได้พูดคุยกับใครเรามีอยู่ด้วยกัน 3 คนตาเราและแม่ซึ่งแม่กับเราก็ไม่ค่อยได้สนิทกันเท่าไหร่แม่จะสนิทกับตามีอะไรก็จะบอกตาเป็นส่วนใหญ่กับญาติพี่น้องก็ไม่ถูกกัน คุยกันเป็นต้องทะเลาะแม่เราเลยแทบจะไม่มีใครเลยพอมาเจอผู้ชายคนนี้พูดดีด้วยทำให้แม่เรารู้สึกว่าตัวเองมีความสำคัญขึ้นมาแต่สิ่งที่เรากลัวที่สุดแม่อาจจะหลงเขาจนทำอะไรผิดหรืออาจถึงขั้นคิดสั้นได้เวลาทะเลาะกับเราแม่เขาชอบบ่นว่าอยากตายทุกครั้งทำให้เราอดวิตกกังวลไม่ได้เลยจริงๆ เราพยายามให้แม่สวดมนต์ท่องมนต์แต่แม่เป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจอะไรแบบนี้ แบบนี้เราจะทำยังไงดี เวลาลับหลังเราแกเลือกที่จะโทรหาผู้ชายคนนั้นซึ่งมันเป็นสิ่งที่ไม่ดีเลย