รู้สึกว่าตัวเองเป็นที่พึ่งมากเกินไป และค่อนข้างต่างจากเพื่อน ไปต่อหรือพอดีครับ...

สวัสดีครับ ปกติผมเป็นคนที่ไม่พูดคำหยาบ(เป็นผญ.นะครับ แต่ขอพิมพ์แบบนี้) ยิ่งพวกสัตว์คือไม่พูดเลย จะพูดแค่พวกประเภท เวร ห่า บ้าเอ๊ย เช้ดเข้ ประมาณนี้ พูดแค่เฉพาะตอนที่เจอเรื่องตกใจหรือเล่นอะไรตลกๆ ตอนม.ปลายเพื่อนสนิทก็พูดคำหยาบนะครับ แต่ตอนอยู่กับผมเขาจะไม่พูด แล้วเขาก็บอกว่ารู้สึกว่าตัวเองหยาบน้อยลงและใจเย็นขึ้นเพราะอยู่กับผม ผมก็ดีใจนะที่เขาคิดแบบนั้น พอมาขึ้นมหาลัย ตอนแรกผมก็เล่นอยู่คนเดียวแหละ พออยู่ไปเรื่อยๆก็ได้เจอเพื่อนที่มาอยู่ด้วยกันในกลุ่ม2คน เหตุเกิดจากทำงานกลุ่มด้วยกันเลยเล่นด้วยกัน แล้วมันมีครั้งนึงที่ห้องผมทะเลาะกัน แต่ผมเป็นกลางเลยเคลียร์ทุกอย่างได้ พวกเพื่อนเขาเลยบอกผมว่าเล็งผมไว้ว่าจ้องเอาเข้ากลุ่มให้ได้ เพราะคนอื่นพวกเขารู้สึกไม่โอเคด้วย ผมก็ไม่ได้อะไรก็อยู่ไป ช่วงแรกมันก็ดูปกติ พอนานๆเข้าผมก็เริ่มเห็นว่าแต่ละคนเป็นยังไง เพื่อนพวกนี้เขาพูดคำหยาบบ่อยมาก และเสียงดัง ขี้นินทาอีกด้วย บางทีก็ดูชอบงอแง เอาดีๆบางทีผมก็แอบคิดนะว่าถ้าคนอื่นมาเห็นเขาจะคิดว่าเราเป็นแบบเพื่อนมั้ย แต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรพวกเขามาก เพราะผมก็คิดว่าเราเป็นตัวเอง ไม่ไหลตามใครก็พอ แต่อันไหนที่ผมรู้สึกว่ามันเริ่มจะเกินไป ผมก็เตือนพวกเขาอยู่นะ แล้วมีครั้งนึง ตอนนั้นผมกวนเขาเล่นๆแล้วเขาก็พูดขึ้นว่า "" เอาดีตอนนั้นผมแบบ กำหมัดอะ ผมรู้แหละว่าเขาเป็นคนพูดหยาบ ปากไว แต่ทำไมถึงเอามาว่าคนที่เขาไม่ได้เป็นแบบตัวเองด้วยล่ะ ผมไม่ชอบมากๆ แต่ผมอดทนไว้ก่อน รอให้มีครั้งที่2ผมไม่ปล่อยไว้แน่ๆ พอๆกันเลยทั้งสองคนนั้น เดี๋ยวก็เลวมาก ชั่วมาก แต่ละคำที่ว่าผม รู้แหละว่าเล่นๆ ผมไม่ได้อะไรกับคนที่พูดหยาบเลยนะ มันเป็นเรื่องของเขา แต่ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเอามาใช้กับคนที่เขาไม่ได้ใช้แบบตัวเองอย่างผม ถ้าใช้-กูกับผม ผมไม่อะไรเลยนะครับ ใช้ได้เลย แต่นี่เอาคำด่ามาใช้อะ ผมมีความคิดว่าอยากจะให้เขาปรับเปลี่ยนทัศนคติกับคำพูดให้มันโอเคกว่านี้ เผื่อไปเจอคนอื่นเขาจะได้ว่าไม่ได้ ก็เลยยังเล่นๆอยู่ด้วย แต่มาช่วงหลังมันหนักขึ้นยังไงไม่รู้ ปกติเวลามีงานกลุ่ม ผมนี่แหละที่แบกงาน คิดดู ปกติผมเป็นคนถ่อมตัว ไม่ให้เครดิตตัวเองหรอกครับ แต่พวกเขาทำให้ผมรู้สึกว่าไม่อยากปฏิเสธเวลามีคนบอกว่าผมแบกงานอะ555 เพราะมันสงสารตัวเองไงครับในเมื่อผมแบกมันจริงๆ เวลาจารย์สั่งอะไรผมก็จดไว้ ถ้าไม่จดผมก็จำเอาไว้ แล้วผมก็เป็นคนตามงาน เพื่อนเลยชอบถามงานจากผม แล้วพอเขาเห็นผมจด เขาก็จะจำไว้ละว่าผมจะคอยจดงานจดการบ้าน เขาเลยช่างและคอยมาถามผมเอาทีหลัง แล้วบางครั้งงานมันเยอะมากๆ เพื่อนในกลุ่มก็เพิ่มขึ้นมาแถมเป็นแนวคล้ายๆกันเลย แบบนี้จะให้ผมบอกยังไงไหว ผมว่าจะบอกเขาอยู่นะว่าถ้าวันนึงผมไม่อยู่จะทำยังไง เพราะมันเริ่มจะบ่อยเกินไปแล้ว ไหนจะยังชอบพูดทับถมกันด้วยครับ ถ้าผมพลาดอะไรไป บางทีผมก็ซีเรียสกับมันนะครับ แต่สิ่งที่เขาพูดคือ ว้ายๆๆ ว้ายทำพลาดอะ ว้ายๆๆ มันเยาะเย้ยนะ เขาดูไม่ออกหรอว่าผมกำลังจริงจังอยู่ ผมก็แสดงออกชัดเจนมากนะ ผมพยายามคิดในแง่ดีมากๆว่าเขาก็คงหยอก  เราไม่ได้บอกเขาไงว่าเราไม่เล่น แต่บางทีผมก็ฝืนคิดไม่ไหวจริงๆ5555 ด้วยทั้งหมดนี้ บางครั้งผมเลยเกิดคำถามขึ้นมาในหัวว่า เราโอเคจริงๆหรอกับจุดยืนตรงนี้?